โดยเสี่ยวคัง ประเทศจีน

ในวันที่ฉันถูกจับ ฉันกำลังชุมนุมอยู่กับพี่น้องหญิงสองคนตอนที่ตำรวจ 20 กว่านายบุกเข้ามา  พวกมันตะโกนใส่พวกเราว่า "ทุกคนอย่าขยับ นั่งลงกับพื้น!"  จากนั้นพวกมันก็ถ่ายรูปพวกเราสามคนไว้ก่อนจะลงมือรื้อค้นบ้านทั้งหลังกระจุยกระจายเหมือนอย่างแก๊งโจร  ตำรวจคนหนึ่งพบใบเสร็จรับเงิน 200,000 หยวนเข้ากองทุนของคริสตจักรอยู่ในกระเป๋าถือของฉัน  หัวใจของฉันกระดอนขึ้นมาอยู่ที่คอหอยตอนที่ฉันคิดว่า "พวกมันเจอใบเสร็จนี่แล้ว จะต้องถามหาที่เก็บเงินทุนของคริสตจักรจากฉันแน่นอน"  ฉันรีบอธิษฐานถึงพระเจ้า ขอให้พระองค์ทรงช่วยไม่ให้ฉันทรยศพระองค์เหมือนที่ยูดาสเคยทำ และอนุญาตให้ฉันตั้งมั่นในการเป็นพยานให้แก่พระองค์  จากนั้นตำรวจคนหนึ่งก็ถามฉันว่า "นี่กระเป๋าถือของแกใช่ไหม?"  พอฉันไม่ตอบ มันก็ตบหน้าฉันอย่างแรงและเตะฉันหลายครั้ง  จากนั้นพวกมันก็บังคับคุมตัวพวกเราขึ้นรถสายตรวจ

หลังจากที่ไปถึงสำนักงานความมั่นคงสาธารณะ พวกเราก็ถูกแยกนำตัวไปสอบสวน  ผู้กองจากกองพลรักษาความมั่นคงแห่งชาติถามฉันว่าฉันเป็นผู้นำระดับสูงขนาดไหนและปกติฉันชุมนุมกับใครบ้าง  พอฉันไม่ตอบ มันก็หยิบหนังสือขึ้นมาฟาดหน้ากับศีรษะฉันหลายครั้ง จนหน้าฉันเจ็บแสบไปหมด  ฉันคิดในใจว่า "พวกมันจะทรมานฉันแบบไหนเพื่อให้ได้เงิน 200,000 หยวนนั่นจากฉันกันนะ?  ฉันจะทนได้ไหม?  ถ้าหากฉันสติแตกแล้วทรยศพระเจ้าเหมือนยูดาสล่ะ?"  ขณะที่เกิดความคิดเหล่านี้ ฉันก็พลันร้อนใจและขอให้พระเจ้าประทานความเชื่อและพละกำลังให้ฉัน  จากนั้นฉันก็นึกถึงพระวจนะของพระเจ้าที่กล่าวว่า “พวกคนเหล่านั้นที่มีอำนาจอาจดูเหมือนเลวทรามจากภายนอก แต่จงอย่าได้กลัวไปเลย ด้วยเหตุที่นี่เป็นเพราะว่าพวกเจ้ามีความเชื่ออันน้อยนิด  ตราบเท่าที่ความเชื่อของพวกเจ้าเติบโตขึ้น จะไม่มีอะไรลำบากยากเย็นเกินไป” (พระวจนะฯ เล่ม 1 การทรงปรากฏและพระราชกิจของพระเจ้า, ถ้อยดำรัสของพระคริสต์ในปฐมกาล บทที่ 75)  "ใช่แล้ว" ฉันคิด  "ไม่ว่าตำรวจพวกนี้จะชั่วร้ายอย่างไร พวกมันก็ล้วนอยู่ในพระหัตถ์ของพระเจ้า  หากพระเจ้าไม่ทรงอนุญาต พวกมันก็ไม่สามารถแตะต้องฉันได้แม้แต่ปลายก้อย  ฉันควรจะมีความเชื่อในพระเจ้าและฝากตัวอยู่ในพระหัตถ์ของพระองค์  ไม่ว่าตำรวจจะปฏิบัติต่อฉันอย่างไร ฉันก็ต้องพึ่งพาพระเจ้าและตั้งมั่นในการเป็นพยานให้พระองค์"  ฉันถามพวกมันอย่างโกรธเกรี้ยวว่า "พวกแกจับกุมพวกเรามาซ้อมด้วยข้อหาอะไร?  พวกเราทำผิดกฎหมายข้อไหน?"  นายตำรวจอีกคนตอบอย่างชั่วร้ายว่า "ยังไม่ยอมรับผิดอีกใช่ไหม?  การเชื่อในพระเจ้าผู้ทรงมหิทธิฤทธิ์คือการฝ่าฝืนกฎหมาย เป็นปรปักษ์กับพรรค และประเทศของพวกเรา!"  ฉันตอบไปว่า "ในความเชื่อของพวกเรา ทั้งหมดที่เราทำก็คือชุมนุมและอ่านพระวจนะของพระเจ้า  พวกเราไม่เคยมีส่วนร่วมกับการเมือง แล้วเราจะทำตัวเป็นปรปักษ์กับพรรคและประเทศได้อย่างไร?  การที่พวกแกจับกุมและซ้อมพวกเราโดยไม่มีมูลเหตุเป็นการจงใจละเมิดกฎหมาย"  มันโกรธจนจวนเจียนจะตบฉันแน่แล้ว แต่ในตอนนั้นเองเจ้าหน้าที่อีกคนก็เข้ามาบอกพวกมันให้ไปกินมื้อเย็นแล้วค่อยกลับมาสอบสวนต่อตอนกลางคืน

ค่ำวันนั้น พวกมันนำตัวฉันไปยังโรงแรมแห่งหนึ่งและคาดคั้นให้ฉันบอกว่าใครดูแลเงิน 200,000 หยวนในกองทุนของคริสตจักรและพวกเขาอยู่ที่ไหน  พอฉันไม่ยอมตอบ เจ้าหน้าที่คนหนึ่งก็ตบฉันแรงมากจนฉันเริ่มเห็นดาวและแสบแก้มไปหมด  ผู้กองจากกองพลรักษาความมั่นคงแห่งชาติพยายามขู่ฉันว่า "ไม่กี่วันก่อน พวกเราจับผู้นำระดับสูงของแกได้หลายคน  พวกเราตามแกมาสักพักหนึ่งแล้วและรู้ว่าแกก็เป็นผู้นำ  แกให้ความร่วมมือกับพวกเราอย่างเต็มที่ดีกว่า ไม่อย่างนั้นจะซ้อมให้ตาย!"  ฉันเมินมันและเอาแต่เฝ้าอธิษฐานถึงพระเจ้าในใจ ขอให้พระองค์ประทานความกล้าหาญและปัญญาให้ฉันเพื่อให้ฉันไม่กลัวซาตาน  หลังจากนั้น เจ้าหน้าที่อีกคนก็แสร้งยิ้มอย่างไม่เป็นธรรมชาติและพูดว่า "ทั้งหมดที่แกต้องทำก็คือบอกสิ่งที่รู้มา จากนั้นก็กลับบ้านได้  ลูกของแกยังเล็กมากและไม่มีคนอื่นที่จะดูแลพ่อแม่ให้แก  พวกเขาจะอยู่อย่างไรถ้าแกไม่อยู่ที่บ้านดูแลพวกเขา?  บอกสิ่งที่แกรู้มาเดี๋ยวนี้ ไม่อย่างนั้นแกจะติดคุกนะ!"  พอได้ยิน ฉันก็คิดว่า "พ่อแม่ของฉันอยู่ในวัยเจ็ดสิบกว่าทั้งคู่และลูกสาวของฉันก็ยังเล็กมาก  ถ้าฉันถูกตัดสินจำคุก แล้วใครจะดูแลพวกเขา?"  พอคิดแบบนี้ ฉันก็อดร้องไห้ไม่ได้  ตอนนั้นเองที่ฉันนึกถึงพระวจนะของพระเจ้าที่กล่าวว่า “ในทุกเวลา ประชากรของเราควรเตรียมพร้อมต่อต้านกลอุบายอันเจ้าเล่ห์ของซาตาน พิทักษ์ประตูบ้านของเราเพื่อเรา…เพื่อหลีกเลี่ยงการตกอยู่ในกับดักของซาตาน ซึ่งในเวลานั้นก็คงจะสายเกินกว่าจะเสียใจ” (พระวจนะฯ เล่ม 1 การทรงปรากฏและพระราชกิจของพระเจ้า, พระวจนะของพระเจ้าถึงทั้งจักรวาล บทที่ 3)  พระวจนะของพระเจ้าย้ำเตือนฉันว่าซาตานกำลังพยายามใช้ความห่วงใยคนในครอบครัวของฉันมาทดลองให้ฉันยอมทรยศพระเจ้า  ฉันจะตกหลุมพรางของมันไม่ได้  ฉันนึกถึงพระวจนะของพระเจ้าอีกบทตอนหนึ่งที่กล่าวว่า “เหตุใดเจ้าจึงไม่วางใจฝากพวกเขาไว้ในมือของเราเล่า?  เจ้าไม่มีความเชื่อในเราเพียงพอหรอกหรือ?  หรือเป็นเพราะเจ้ารู้สึกกลัวว่าเราจะลงมือจัดการเตรียมการที่ไม่เหมาะสมกับเจ้า?  เหตุใดเจ้าจึงกังวลเกี่ยวกับครอบครัวแห่งเนื้อหนังของเจ้าอยู่เสมอ?  เจ้าคะนึงหาผู้เป็นที่รักทั้งหลายของเจ้าอยู่เสมอ! เรามีที่สักแห่งอยู่ในหัวใจของเจ้าบ้างไหม?” (พระวจนะฯ เล่ม 1 การทรงปรากฏและพระราชกิจของพระเจ้า, ถ้อยดำรัสของพระคริสต์ในปฐมกาล บทที่ 59)  ใช่แล้ว ชะตากรรมของลูกสาวและพ่อแม่ของฉันล้วนอยู่ในพระหัตถ์ของพระเจ้าและเป็นของพระองค์ที่จะทรงควบคุมและจัดการเตรียมการ ดังนั้นฉันจะต้องกังวลอะไร?  ฉันควรมอบพวกเขาให้พระเจ้าและไม่ควรทรยศพี่น้องชายหญิงเพราะความเป็นห่วงครอบครัวของตัวเอง  ฉันปฏิญาณในใจว่า "ต่อให้ฉันต้องติดคุกไปตลอดชีวิต ฉันก็จะไม่มีวันขายพี่น้องชายหญิงหรือทรยศพระเจ้า!"  ตอนนั้นเองที่เจ้าหน้าที่อีกคนเข้ามาพูดว่าพวกมันจำเป็นต้องสอบสวนพี่น้องหญิงอีกสองคนก่อน แล้วพวกมันก็ย้ายไปห้องที่อยู่ติดกัน เหลือเจ้าหน้าที่ไว้เฝ้าดูฉันแค่สองคน  ไม่นานหลังจากนั้น ฉันก็ได้ยินเสียงกรีดร้องที่ชวนให้เสียวสันหลังของพี่น้องหญิงทั้งสองดังขึ้นครั้งแล้วครั้งเล่า  ฉันเดือดดาลมาก—ในฐานะผู้เชื่อและผู้ติดตามพระเจ้า พวกเรากำลังเดินอยู่บนทางที่ถูกต้องและไม่ได้ทำผิดกฎหมายข้อใด แต่พรรคคอมมิวนิสต์จีนกลับจับกุมและทารุณกรรมพวกเรา!  ฉันนึกถึงพระวจนะของพระเจ้าที่กล่าวว่า “ที่นี่เป็นแผ่นดินแห่งความโสมมมาเป็นเวลาหลายพันปีแล้ว  มันสกปรกเหลือทน ความทุกข์ระทมดาษดื่น พวกผีวิ่งอาละวาดไปทั่วทุกแห่งหน ลวงล่อและหลอกลวง ตั้งข้อกล่าวหาที่ไม่มีมูล^[1]  เหี้ยมโหดและชั่วช้า เหยียบย่ำเมืองผีนี้และทิ้งให้มันกลาดเกลื่อนไปด้วยศพ กลิ่นสาบสางของซากที่เสื่อมสลายปกคลุมแผ่นดินและตลบอบอวลในอากาศ และมันถูกพิทักษ์อย่างแน่นหนา^[2]  ผู้ใดจะสามารถมองเห็นพิภพเหนือโพ้นฟ้าได้?…เหล่าบรรพบุรุษแต่โบราณกาลหรือ?  บรรดาผู้นำผู้เป็นที่รักหรือ?  พวกเขาล้วนต่อต้านพระเจ้า!  การก้าวก่ายของพวกเขาได้ทำให้ทุกอย่างภายใต้ฟ้าสวรรค์อยู่ในสภาวะแห่งความมืดและความวุ่นวาย!  เสรีภาพทางศาสนาหรือ?  สิทธิ์และผลประโยชน์อันชอบด้วยกฎหมายของพลเมืองทั้งหลายหรือ?  ทั้งหมดนั้นคือเพทุบายเพื่อที่จะปิดบังบาป!” (พระวจนะฯ เล่ม 1 การทรงปรากฏและพระราชกิจของพระเจ้า, งานและการเข้าสู่ (8))  พรรคคอมมิวนิสต์จีนคือมารที่เกลียดชังและต่อต้านพระเจ้า  การที่พระเจ้าทรงปรากฏในรูปมนุษย์และช่วยมนุษยชาติให้รอดเป็นโอกาสอันน่ายินดีอย่างแท้จริง  แต่พรรคคอมมิวนิสต์จีนไม่เห็นชอบที่พระเจ้าเสด็จมายังแผ่นดินโลก  พวกมันไม่ยอมให้พวกเราเชื่อในพระเจ้า ติดตามพระเจ้าและเดินบนเส้นทางที่ถูกต้อง  พวกมันตามล่าพระคริสต์อย่างเกรี้ยวกราดและจัดการผู้ติดตามพระเจ้าอย่างรุนแรง  พวกมันตั้งใจที่จะถอนรากถอนโคนพวกเรา กำจัดพวกเราให้หมดสิ้นและปราบปรามพระราชกิจของพระเจ้าเพื่อที่จะสัมฤทธิ์อธิปไตยชั่วนิรันดร์และสนองความทะเยอทะยานอันป่าเถื่อนของพวกมันที่จะควบคุมมนุษยชาติ พวกมันเป็นปฏิปักษ์อย่างแท้จริง  ฉันเกลียดพรรคคอมมิวนิสต์จีน ปีศาจชราตนนี้ อย่างสุดหัวใจ และยิ่งพวกมันข่มเหงฉัน ฉันก็ยิ่งปรารถนาที่จะติดตามพระเจ้า   ไม่ว่าฉันจะต้องทนทุกข์มากขนาดไหน ฉันก็เต็มใจที่จะตั้งมั่นในการเป็นพยานให้แก่พระเจ้าเพื่อทำให้ซาตานอับอาย

ต่อมา ตอนเช้าตรู่เวลาตีสี่นิดๆ พวกที่เฝ้ายามก็เอนหลังลงบนเตียงและนอนหลับไป  ฉันเกิดความรู้สึกอยากจะวิ่งหนีออกจากที่นั่นมากอย่างเหลือเชื่อ แต่ฉันก็ห่วงด้วยว่าถ้าทำไม่สำเร็จแล้วถูกจับกลับไป พวกตำรวจจะหาทางทรมานฉันรุนแรงขึ้นอีก  ฉันจึงรีบอธิษฐานถึงพระเจ้าว่า "ข้าแต่พระเจ้า!  หากพระองค์ประทานทางออกนี้ให้แก่ข้าพระองค์ ขอทรงทำให้ข้าพระองค์เปี่ยมไปด้วยความเชื่อ ความกล้าหาญ และปัญญาที่ข้าพระองค์จำเป็นต้องใช้ในการหนีไปจากถ้ำสิงโตแห่งนี้ด้วยเถิด"  พออธิษฐานจบ ฉันก็นึกถึงพระวจนะของพระเจ้าที่กล่าวว่า “ในบรรดาทุกสิ่งที่เกิดขึ้นในจักรวาล ไม่มีสิ่งใดเลยที่เราไม่ได้ตัดสินใจขั้นสุดท้าย  มีสิ่งใดหรือที่ไม่ได้อยู่ในมือของเรา?” (พระวจนะฯ เล่ม 1 การทรงปรากฏและพระราชกิจของพระเจ้า, พระวจนะของพระเจ้าถึงทั้งจักรวาล บทที่ 1)  พระวจนะของพระเจ้าให้พละกำลังแก่ฉันว่าพระเจ้าทรงมหิทธิฤทธิ์และทรงครองอธิปไตยเหนือสรรพสิ่ง  ซาตานก็อยู่ในเงื้อมพระหัตถ์ของพระเจ้า  ฉันนึกถึงตอนที่โมเสสนำคนอิสราเอลออกจากอียิปต์และติดอยู่ระหว่างกองรถศึกที่ไล่ตามมาข้างหลังกับทะเลแดงที่อยู่เบื้องหน้า โมเสสร้องหาพระยาห์เวห์พระเจ้าอย่างเร่งด่วนและพระเจ้าก็ทรงเปิดทางให้แก่พวกเขา แยกห้วงน้ำในทะเลแดงออกจากกัน และเผยให้เห็นพื้นดินเป็นทางยาวตรงกลาง  หลังจากที่คนอิสราเอลข้ามทะเลแดงไปแล้ว พระเจ้าก็ทรงปล่อยผืนน้ำสูงๆ ลงปิดเส้นทางอย่างรวดเร็ว กลืนกินคนอียิปต์ที่ไล่ตามมาไปด้วย  เมื่อตระหนักว่าสรรพสิ่งอยู่ภายใต้อธิปไตยของพระเจ้า ฉันก็รู้สึกกลัวน้อยลง มีความกล้าและความเชื่อที่จะหนี  ฉันเปิดประตูอย่างเงียบๆ และปิดประตูตามหลังอย่างแผ่วเบา ก่อนจะถือรองเท้าค่อยๆ เดินลงไปที่ชั้นหนึ่ง  ที่แผนกต้อนรับด้านหน้าไม่มีคน แต่พอฉันไปถึงทางเข้าออกอาคาร ก็เห็นว่ามันล็อก  ฉันเลยคิดว่า "ฉันยังหนีไปตอนนี้ไม่ได้  กลับขึ้นไปดีกว่า  ถ้าพวกตำรวจจับได้ละก็ พวกมันต้องซ้อมฉันหนักแน่"  ฉันกระวนกระวายสุดๆ และหัวใจก็เต้นไม่เป็นส่ำ  แต่ก็ต้องประหลาดใจเพราะระหว่างที่ฉันกลับขึ้นไปยังปล่องบันไดชั้นสอง ทันใดนั้นฉันก็สังเกตเห็นว่ามีทางออกด้านหลัง  ฉันจึงค่อยๆ เดินไปดู แต่ประตูนั้นล็อกเช่นกัน—ฉันผิดหวังอีกครั้ง คิดในใจว่า "ข้าแต่พระเจ้า! ข้าพระองค์จะไม่พยายามหนีหากพระองค์ไม่ทรงเห็นชอบ  ข้าพระองค์เต็มใจจะนบนอบต่อการจัดวางเรียบเรียงและจัดการเตรียมการของพระองค์  หากพระองค์ทรงอนุญาต ขอทรงโปรดเปิดทางให้แก่ข้าพระองค์ด้วยเถิด"  ฉันดึงตัวล็อกอย่างระมัดระวังและก็ต้องประหลาดใจเมื่อมันเปิดออก!  ฉันดีใจมากและวิ่งออกประตูหลังมาอย่างรวดเร็วที่สุด  ฉันวิ่งสุดชีวิตและหลังจากการเดินทางอันทรหด ในที่สุดฉันก็ไปถึงบ้านของป้าที่อยู่ห่างออกไปประมาณ 4 กิโลเมตร

ฉันเพิ่งลงนั่งที่บ้านของป้ายังไม่ทันไร ก็พลันได้ยินเสียงหวอตำรวจร้องแสบแก้วหูดังมาจากถนน—แบบเดียวกับที่ใช้เวลาพวกมันตามล่าอาชญากรร้ายแรง  เพียงแค่คิดถึงใบหน้าดุร้ายของเจ้าหน้าที่ตำรวจพวกนั้นและวิธีทรมานอันหลากหลายของพวกมัน ฉันก็ตื่นตระหนกและกังวลว่าพวกมันจะมาจับตัวฉันไปได้ทุกเมื่อ  ตอนนั้นเอง พระวจนะของพระเจ้าก็มอบการหนุนใจให้ฉันอีกครั้งว่า “จงอย่ากลัว พระเจ้าผู้ทรงมหิทธิฤทธิ์จอมทัพจะอยู่กับเจ้าอย่างแน่นอน พระองค์ทรงอยู่เบื้องหลังพวกเจ้า และพระองค์คือโล่ของเจ้า” (พระวจนะฯ เล่ม 1 การทรงปรากฏและพระราชกิจของพระเจ้า, ถ้อยดำรัสของพระคริสต์ในปฐมกาล บทที่ 26)  พระวจนะของพระเจ้าพาความกล้าหาญและความเชื่อหลั่งไหลเข้ามาในตัวฉันทันที  เมื่อมีพระเจ้าทรงหนุนหลัง ฉันยังจะต้องเกรงกลัวอะไร?  พระเจ้าทรงช่วยปลดปล่อยฉันจากถ้ำสิงโตแล้วไม่ใช่หรือ?  ฉันต้องมีความเชื่อในพระเจ้าและฝากตัวไว้ในพระหัตถ์ของพระองค์โดยสมบูรณ์  พระเจ้าทรงลิขิตไว้แล้วว่าฉันจะทนทุกข์มากขนาดไหน และถ้าฉันถูกจับอีก ก็เป็นเพราะพระองค์ทรงอนุญาต  พอคิดแบบนี้ ฉันก็รู้สึกสงบลงเล็กน้อย แต่แล้วฉันก็คิดถึงการที่ลูกชายและลูกสะใภ้ของป้าต่างก็คัดค้านการเชื่อในพระเจ้าของป้าและเคยอยากนำตัวป้าไปส่งที่สถานีตำรวจเกินกว่าหนึ่งครั้งด้วยซ้ำ  ฉันไม่แน่ใจว่าถ้าพวกเขารู้เข้าว่าพรรคคอมมิวนิสต์จีนกำลังควานหาตัวฉัน พวกเขาจะทำอย่างไร ดังนั้นฉันจึงรู้ว่าฉันต้องออกจากที่นั่นโดยเร็วที่สุด

ฉันตัดผมสั้นและเปลี่ยนเสื้อผ้าเพื่อให้แน่ใจว่าจะไม่มีใครจำฉันได้  จากนั้นในเช้าวันที่สามที่ฉันอยู่บ้านป้า ตอนประมาณตีสี่ ฉันแอบออกจากบ้านและขี่จักรยานยนต์ไป 20 กิโลเมตรตามถนนเส้นเล็กๆ ที่ไม่ค่อยมีรถวิ่ง เพื่อไปยังบ้านของพี่น้องหญิงต่งเอิน  ฉันจำได้ว่าฉันเคยนัดคุยกับพี่น้องหญิงสองสามคนทุกวันตอนประมาณเที่ยง แต่พวกเธอไม่รู้ว่าฉันถูกจับกุมและตำรวจได้มือถือฉันไป—ถ้าพวกเธอโทรหาฉัน ก็จะถูกสอดส่องและสุดท้ายก็จะโดนจับ  ฉันจึงซื้อการ์ดโทรศัพท์ใหม่และโทรไปบอกพวกเธอให้ปิดโทรศัพท์ทันที  โชคไม่ดีที่ตำรวจกำลังตามดูการโทรของพวกเธอและทันทีที่ฉันติดต่อพวกเธอ ตำรวจก็ระบุได้ทันทีว่าฉันอยู่ที่ไหน  สองสามวันต่อมาตอนประมาณหนึ่งทุ่ม พรรคคอมมิวนิสต์จีนระดมกำลังตำรวจจำนวนมหาศาลซึ่งประกอบด้วยเจ้าหน้าที่สำนักงานความมั่นคงสาธารณะ ตำรวจติดอาวุธ และหน่วยสวาท เพื่อตามหาและจับกุมฉันในหมู่บ้านของต่งเอิน  ทันทีที่สามีของต่งเอินรู้เข้า เขารีบบอกฉันว่าตำรวจล้อมหมู่บ้านไว้หมดแล้วและพวกมันน่าจะมาจับฉัน  ณ ตอนนั้นหัวใจของฉันเริ่มเต้นตึกตักด้วยความหวาดกลัวและฉันก็รีบวิ่งลงบันไดโดยไม่ได้เปลี่ยนรองเท้าแตะที่ใส่อยู่ในห้องด้วยซ้ำ  พอฉันลงไปถึงชั้นหนึ่ง พี่น้องหญิงหลิวอี้ซึ่งอาศัยอยู่ในหมู่บ้านเดียวกันก็ทักฉันทันที  เธอคว้ามือฉันแล้วเราทั้งคู่ก็วิ่งเต็มฝีเท้าออกจากบ้านไปที่ไร่ถั่วเหลืองที่อยู่ห่างไปประมาณ 50 เมตร  พอเราสองคนหมอบลงในไร่นั่น ทีมเจ้าหน้าที่เจ็ดหรือแปดคนก็บุกเข้าไปในบ้านของต่งเอินและเริ่มใช้ไฟฉายค้นหาไปทั่วทุกชั้น  หลังจากค้นหาอยู่นานกว่าครึ่งชั่วโมงและยังไม่เจอตัวฉัน พวกมันก็จับตัวสามีของต่งเอินไปแทน  ฉันกับหลิวอี้แอบอยู่ในไร่ถั่วเหลืองนั่นจนประมาณห้าทุ่มคืนนั้น ซึ่งเป็นเวลาที่หลิวอี้ตัดสินใจกลับเข้าไปในบ้านของต่งเอินเพื่อดูลาดเลา เพราะเชื่อว่าตำรวจกลับไปแล้ว  เธอหายไปนานมากจนฉันเป็นห่วงอย่างยิ่ง แต่ฉันก็ไม่กล้าทำอะไรบุ่มบ่าม  ทันใดนั้นรถตำรวจคันหนึ่งก็มาจอดด้านนอกบ้านและชั่วไม่กี่อึดใจต่อมาฉันก็ต้องเฝ้าดูพวกมันคุมตัวหลิวอี้ขึ้นรถสายตรวจไปอย่างช่วยอะไรไม่ได้  ฉันกลั้นน้ำตาไว้ไม่อยู่และเกลียดตัวเองที่ยอมให้หลิวอี้กลับเข้าไปในบ้าน แต่ฉันตอนนั้นก็ทำได้แค่อธิษฐานให้เธออยู่ในใจ

ในตอนนั้น ฉันไม่กล้าไปที่บ้านของพี่น้องชายหญิงคนไหนอีก และฉันไม่รู้ว่าควรจะหนีไปที่ไหน ฉันจึงเริ่มหนีลงใต้อย่างเดียวโดยไม่มีจุดหมาย  แต่สุนัขในหมู่บ้านบางตัวก็ไล่เห่าฉันไม่เลิก  ฉันกลัวว่าตำรวจจะมาตรวจดูถ้าได้ยินเสียงพวกมัน ฉันจึงรีบซ่อนตัวในไร่ข้าวโพด  ไม่นานหลังจากนั้นฉันได้ยินเสียงเครื่องสกูตเตอร์ขี่วนอยู่บริเวณใกล้เคียงและกลัวจนเกือบจะขาดสติ  ฉันคิดในใจว่า "ตำรวจแห่กันมาตามหาฉันเยอะขนาดนี้ ไม่มีทางที่ฉันจะหนีไปได้แน่  พวกมันรู้ว่าฉันเป็นผู้นำและได้ใบเสร็จนั้นไปแล้ว—ถ้าพวกมันจับฉันได้อีก ต้องฆ่าฉันแน่ๆ  ชะตากรรมของฉันจะต้องถูกพรรคคอมมิวนิสต์ฆ่าตายตอนอายุยังน้อยแบบนี้จริงๆ หรือ?"  พอตระหนักแบบนี้ ฉันก็ใจแป้วเล็กน้อย แต่ตอนนั้นเองฉันก็จำได้ว่าพระวจนะกล่าวว่า “จากมวลมนุษย์ทั้งหมด ผู้ใดไม่ได้รับการดูแลเอาใจใส่อยู่ในสายพระเนตรขององค์ผู้ทรงมหิทธิฤทธิ์?  ผู้ใดไม่ได้ใช้ชีวิตท่ามกลางการทรงลิขิตไว้ล่วงหน้าขององค์ผู้ทรงมหิทธิฤทธิ์?  ชีวิตและความตายของมนุษย์เกิดขึ้นด้วยการเลือกของเขาเองกระนั้นหรือ?  มนุษย์ควบคุมชะตากรรมของเขาเองหรือ?” (พระวจนะฯ เล่ม 1 การทรงปรากฏและพระราชกิจของพระเจ้า, พระวจนะของพระเจ้าถึงทั้งจักรวาล บทที่ 11)  ใช่แล้ว ชะตากรรมของฉันอยู่ในพระหัตถ์ของพระเจ้า และพระองค์ทรงชี้ขาดว่าฉันจะอยู่หรือจะตาย  หากพระเจ้าไม่ทรงอนุญาตให้ฉันถูกพรรคคอมมิวนิสต์จีนจับกุมและทรมานจนตาย พวกตำรวจย่อมจะไม่สามารถจบชีวิตของฉันได้อย่างแน่นอน  ตอนที่ซาตานเล่นงานและทดลองโยบ พระเจ้าไม่ทรงอนุญาตให้มันฆ่าโยบ มันจึงทำได้แค่ทำอันตรายแก่ร่างกายของเขา แต่เอาชีวิตของเขาไปไม่ได้  ฉันนึกถึงพระวจนะของพระเจ้าอีกบทตอนหนึ่งที่กล่าวว่า “ในระหว่างวันสุดท้ายเหล่านี้พวกเจ้าต้องเป็นคำพยานต่อพระเจ้า  ไม่สำคัญว่าความทุกข์ของเจ้าจะมากมายเพียงใด เจ้าควรต้องเดินไปจนถึงวาระสิ้นสุด และแม้กระทั่งถึงลมหายใจสุดท้ายของพวกเจ้า พวกเจ้ายังคงต้องสัตย์ซื่อต่อพระเจ้าและนบนอบต่อการจัดการเตรียมการของพระเจ้า การนี้เท่านั้นคือการรักพระเจ้าอย่างแท้จริง และการนี้เท่านั้นคือคำพยานที่หนักแน่นและดังกึกก้อง” (พระวจนะฯ เล่ม 1 การทรงปรากฏและพระราชกิจของพระเจ้า, เจ้าสามารถรู้จักความน่ารักของพระเจ้าได้โดยการรับประสบการณ์กับบททดสอบอันเจ็บปวดเท่านั้น)  พระวจนะของพระเจ้าทำให้ฉันเต็มไปด้วยความเชื่อ  ฉันรู้ว่าฉันจำเป็นต้องฝากตัวเองไว้ในพระหัตถ์ของพระเจ้าและนบนอบต่อการจัดวางเรียบเรียงและจัดการเตรียมการของพระองค์  ต่อให้ฉันเหลือเพียงลมหายใจเฮือกสุดท้าย ฉันก็ยังคงต้องจงรักภักดีต่อพระเจ้าและไม่มีวันทรยศพระองค์  ฉันนึกถึงเปโตรที่หลังจากผ่านประสบการณ์กับการข่มเหงและความทุกข์ยากทุกรูปแบบก็ยังเต็มใจถูกตรึงกางเขนกลับหัวเพื่อเป็นพยานให้แก่ความรักที่เขามีต่อพระเจ้า  ตลอดทุกยุคสมัยธรรมิกชนนับไม่ถ้วนได้พลีอุทิศชีวิตของตนเพื่อเผยแผ่ข่าวประเสริฐ เป็นคำพยานที่เด็ดเดี่ยวและดังกึกก้องให้แก่พระเจ้าเพื่อขัดขวางและทำให้ซาตานอับอาย  ที่จริงแล้วการสามารถผ่านประสบการณ์กับการข่มเหงและความทุกข์ยากนี้และมีโอกาสเป็นพยานให้แก่พระเจ้านับว่าเป็นพร  เมื่อตระหนักดังนี้ ฉันก็รู้สึกกล้าหาญขึ้นมาอีกครั้ง และดังนั้นจึงอธิษฐานถึงพระเจ้า สาบานต่อพระองค์ว่าฉันจะเป็นพยานให้แก่พระองค์เบื้องหน้าซาตาน ต่อให้นั่นหมายความว่าฉันจะต้องเสี่ยงชีวิตก็ตาม  หลังจากอธิษฐาน ความรู้สึกตื่นตระหนกในตัวฉันก็ลดน้อยลง และฉันเริ่มครุ่นคิดว่าจะสามารถพึ่งพาพระเจ้าเพื่อหนีไปได้อย่างไร  ฉันรู้ว่าฉันจะใช้ถนนใหญ่ไม่ได้ ดังนั้นฉันจึงวกกลับไปที่ป่ารอบนอกของหมู่บ้านและฝ่าออกไปทางนั้น บางครั้งก็วิ่งไปตามริมแม่น้ำ  ด้วยการอารักขาของพระเจ้า ในที่สุดฉันก็หนีออกมาจากหมู่บ้านได้อย่างปลอดภัย

เมื่อฉันพ้นออกมาจากป่าก็ดึกมากแล้วและฉันก็ไม่แน่ใจว่าควรจะไปที่ไหน ฉันจึงตัดสินใจมุ่งไปที่บ้านของพี่สาวซึ่งอยู่ห่างออกไปประมาณ 10 กว่ากิโลเมตร  ฉันได้ยินเสียงสกูตเตอร์วิ่งมาตามถนนใหญ่และตระหนักว่าตำรวจยังพยายามล้อมกรอบฉันเพื่อตัดทางหนี ฉันจึงวิ่งเท้าเปล่าไปตามเส้นทางเล็กๆ ในป่า  ผ่านไปได้ประมาณสองหรือสามกิโลเมตร ฉันก็วิ่งตัดผ่านนาข้าวและโดนเศษกระเบื้องบาดเท้า แต่ไม่มีเวลามาสนใจความเจ็บปวด—ฉันจึงวิ่งตรงไปข้างหน้าให้เร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้  ในที่สุดฉันก็มาถึงถนนโรยกรวด ซึ่งเป็นถนนเส้นเดียวที่จะพาไปที่บ้านของพี่สาว  ก้อนกรวดกดเข้าไปในรอยแผลที่เท้าของฉัน ทำให้เจ็บปวดแสนสาหัส แต่ฉันจำต้องกัดฟันทนเท่านั้นเพราะไม่กล้าหยุด  ตอนที่ฉันกำลังจะผ่านสถานีสูบน้ำด้วยไฟฟ้านั้นเอง ฉันก็ได้ยินเสียงสกูตเตอร์วิ่งมาทางด้านหลัง จึงรีบหลบเข้าไปในพุ่มไม้ข้างถนน  สกูตเตอร์คันนั้นแวะจอดที่สถานีและเจ้าหน้าที่ตำรวจนายหนึ่งก็ถามชายชราที่กำลังทำงานเป็นคนดูแลอยู่ที่นั่นว่าเห็นผู้หญิงเดินผ่านมาไหม  ชายชราบอกว่าเขาไม่เห็นใครเลย  ฉันคิดในใจว่า "ฉันจะเดินทางบนถนนโรยกรวดนี้ต่อไปไม่ได้  ฉันควรกลับไปเดินตามนาข้าวหรือถนนเส้นเล็กๆ ที่ไม่ค่อยมีการสัญจร  แบบนั้นฉันอาจจะเลี่ยงตำรวจได้"  หลังจากเดินต่อไปอีกประมาณครึ่งกิโลเมตร พอเห็นว่าฟ้าค่อยๆ ใกล้จะสาง ฉันก็คิดว่าตำรวจอาจจะยุติการค้นหาตัวฉันที่ทำมาทั้งคืน และฉันน่าจะกลับไปที่ถนนใหญ่ได้แล้ว  แต่ฉันก็ต้องประหลาดใจเมื่อหันไปเห็นผู้กองจากกองพลรักษาความมั่นคงแห่งชาติกับตำรวจสองคนอยู่ห่างไปไม่กี่ก้าว คนหนึ่งนั่งอยู่บนสกูตเตอร์ คนหนึ่งยืนอยู่ข้างสกูตเตอร์ และอีกคนนั่งยองๆ อยู่ที่พื้น  ฉันกลัวมากจนนึกว่าหัวใจจะกระดอนออกจากอก  ฉันคิดอยู่ว่า "เสร็จกัน ไม่มีทางหนีได้แล้ว  วิ่งมาทั้งคืนแต่ก็ยังหนีเงื้อมมือของพวกมันไม่พ้น"  ฉันรีบอธิษฐานถึงพระเจ้าว่า "ข้าแต่พระเจ้า! สรรพสิ่งอยู่ภายใต้การควบคุมของพระองค์  หากพระองค์ทรงเปิดโอกาสให้ข้าพระองค์ถูกตำรวจพวกนี้จับกุม ข้าพระองค์ก็เต็มใจที่จะนบนอบและปล่อยให้ทุกสิ่งเป็นไปตามการจัดวางเรียบเรียงของพระองค์"  หลังจากอธิษฐาน ฉันรู้สึกสงบลงเล็กน้อย และพอจัดผมเผ้าแล้ว ฉันก็ยืนอยู่ตรงนั้นชั่วอึดใจ จากนั้นก็เดินไปข้างหน้าก้าวหนึ่ง  ถ้าพวกมันต้องการจับฉัน พวกมันก็ทำได้ง่ายๆ เดี๋ยวนั้น แต่ฉันก็ต้องแปลกใจที่พวกมันนิ่งอยู่ตรงนั้นไม่ไหวติงเหมือนรูปสลักไม้สามชิ้น  ดูเหมือนว่าพวกมันจะจำฉันไม่ได้เพราะฉันตัดผมและเปลี่ยนเสื้อผ้า และฉันดูต่างจากตอนแรกที่พวกมันจับกุมฉันอย่างสิ้นเชิง  เมื่อเห็นว่าพวกมันดูจะไม่มีปฏิกิริยากับฉัน ฉันจึงรู้สึกกล้าและมั่นใจขึ้นหน่อย และเดินหน้าต่อไป  ขณะที่ฉันเดินผ่านพวกมัน ฉันกลั้นหายใจด้วยความประหวั่นพรั่นพรึง  ราวกับว่าทุกอย่างรอบตัวฉันหยุดนิ่ง  ฉันเห็นถนนเส้นเล็กๆ ที่ตรงไปทางตะวันออก จึงค่อยๆ เดินไปทางนั้น แต่เจ้าหน้าที่ทั้งสามคนก็ยังไม่ขยับเขยื้อน  ฉันได้เห็นอธิปไตยอันทรงมหิทธิฤทธิ์ของพระเจ้าอีกครั้งหนึ่ง  พอฉันห่างพวกมันมาได้ประมาณ 10 เมตร ฉันก็ได้ยินเสียงผู้กองตะโกนตามหลังฉันมาว่า "เสี่ยวคัง เสี่ยวคัง นั่นใช่เธอหรือเปล่าเสี่ยวคัง?"  เขาต้องตะโกนเรียกฉันอยู่สี่หรือห้าครั้งได้  ตอนที่ได้ยินเขาตะโกนเรียกชื่อฉันนั้น หัวใจของฉันเต้นแรง  เหงื่อกาฬแตก  เหนือสิ่งอื่นใดฉันอยากออกวิ่งให้หายบ้า แต่ขาของฉันไม่ฟังคำสั่งจากสมอง  ฉันฉุกคิดขึ้นมาว่าถ้าฉันวิ่งละก็ พวกมันย่อมจะรู้ว่าเป็นฉันและจะมาไล่จับฉัน  ฉันรีบอธิษฐานถึงพระเจ้า ขอให้พระองค์ทรงทำให้ใจฉันสงบและไม่ตื่นตระหนก  หลังจากอธิษฐาน ฉันก็รู้สึกสงบลงเล็กน้อยและไม่ว่าพวกตำรวจจะเรียกฉันอย่างไร ฉันก็ทำเป็นไม่ได้ยินและเดินต่อไป  ไม่มีตำรวจคนไหนไล่ตามฉันมา  ฉันหนีจากใต้จมูกของพวกมันมาด้วยการอารักขาของพระเจ้าเช่นนั้นเอง

การหนีที่เสี่ยงอันตรายอย่างยิ่งยวดนี้ทำให้ฉันคิดถึงพระวจนะของพระเจ้าบทตอนหนึ่งที่ว่า “ไม่ว่าซาตานจะ ‘ทรงพลัง’ เพียงใด ไม่ว่ามันจะฮึกเหิมหรือทะเยอทะยานเพียงใด ไม่ว่าความสามารถของมันในการก่อความเสียหายจะมีมากเพียงใด ไม่ว่ากลเม็ดที่มันใช้ยั่วยวนและทำให้มนุษย์เสื่อมทรามจะมีขอบเขตกว้างขวางเพียงใด ไม่ว่าเล่ห์เหลี่ยมและกลอุบายที่มันใช้ข่มขวัญมนุษย์จะฉลาดแยบยลเพียงใด ไม่ว่ารูปสัณฐานที่มันใช้ในการดำรงอยู่จะสามารถเปลี่ยนแปลงไปได้มากมายเพียงใด แต่มันก็ไม่เคยสามารถสร้างสิ่งมีชีวิตขึ้นมาได้สักสิ่งเดียว ไม่เคยสามารถกำหนดธรรมบัญญัติหรือกฎเกณฑ์ต่างๆ สำหรับการดำรงอยู่ของสรรพสิ่ง และไม่เคยสามารถปกครองและควบคุมวัตถุใดๆ ได้เลย ไม่ว่าจะเป็นสิ่งมีชีวิตหรือไม่มีชีวิต  ทั่วทั้งจักรวาลและพื้นฟ้านั้นไม่มีบุคคลหรือวัตถุใดที่กำเนิดจากมัน หรือดำรงอยู่เพราะมัน ไม่มีบุคคลใดหรือวัตถุใดที่อยู่ใต้ปกครองของมัน หรือในการควบคุมของมัน  ในทางตรงกันข้าม มันไม่เพียงต้องดำรงชีวิตอยู่ภายใต้อำนาจครอบครองของพระเจ้าเท่านั้น แต่ยิ่งไปกว่านั้น มันยังต้องเชื่อฟังคำสั่งและพระบัญชาทั้งหมดของพระเจ้าด้วย  หากไม่ได้รับอนุญาตจากพระเจ้า ก็เป็นการยากที่ซาตานจะแตะต้องแม้น้ำสักหยดหรือทรายสักเม็ดบนแผ่นดินได้  หากไม่ได้รับอนุญาตจากพระเจ้า ซาตานก็ไม่มีอิสระที่จะเคลื่อนย้ายฝูงมดไปมาบนแผ่นดินด้วยซ้ำ ไม่พักต้องพูดถึงมวลมนุษย์ที่พระเจ้าทรงสร้างขึ้นมา” (พระวจนะฯ เล่ม 2 ว่าด้วยการรู้จักพระเจ้า, พระเจ้าพระองค์เอง พระผู้ทรงเอกลักษณ์ 1)  ฉันเห็นว่าพระเจ้านั้นทรงมหิทธิฤทธิ์ ทรงครองอธิปไตยเหนือสรรพสิ่งและมีสิทธิอำนาจสูงสุด  พระเจ้าคือผู้ที่พรางตาพวกตำรวจ เปิดโอกาสให้ฉันหลุดรอดมาได้โดยที่พวกนั้นไม่ทันสังเกต  เมื่อมองกลับไปที่การปราบปรามและจับกุมของพรรคคอมมิวนิสต์จีนทั้งสองครั้งนี้ ฉันก็ตระหนักว่าไม่มีที่ไหนที่ฤทธานุภาพของพระเจ้าไปไม่ถึง  เมื่อฉันถูกจับกุม พระเจ้าทรงเปิดทางรอดให้ฉัน เปิดโอกาสให้ฉันหนีได้โดยไม่มีอะไรเกิดขึ้น  พวกตำรวจระดมกำลังปฏิบัติการครั้งใหญ่เพื่อตามหาและจับกุมฉัน ล้อมบ้านและหมู่บ้านที่ฉันพักอยู่ แต่พวกมันก็ยังไม่สามารถจับฉันได้  แล้วพวกมันก็พยายามไล่จับและตัดทางหนีของฉันตามถนน แต่อย่างไรก็ตามพวกมันจำฉันไม่ได้เมื่อฉันเดินผ่าน  ยิ่งฉันคิดเรื่องนี้ ฉันก็ยิ่งรู้สึกว่าพระเจ้าทรงมหิทธิฤทธิ์อย่างแท้จริง และไม่ว่าการกระทำของซาตานจะโหดร้ายขนาดไหน มันก็แตะต้องฉันไม่ได้หากพระเจ้าไม่ทรงอนุญาต

ในภายหลัง พี่น้องชายหญิงบางคนบอกฉันว่าพรรคคอมมิวนิสต์จีนติดประกาศจับที่มีรูปฉันพร้อมข้อความว่า "ผู้ก่อความยุ่งเหยิงให้แก่ระเบียบสังคมอย่างรุนแรง" ไปทั่วประเทศ  ตำรวจยังนำรูปฉันขึ้นไปถามตามรถประจำทางในเมืองใหญ่ว่ามีใครรู้ที่อยู่ของฉันไหมอีกด้วย  เนื่องจากตำรวจยังคงค้นหาฉันอยู่ ฉันจึงไม่สามารถออกไปทำหน้าที่ให้ลุล่วงได้ด้วยประการทั้งปวงและต้องหลบซ่อนอยู่ในบ้านของครอบครัวที่ฉันไปขออาศัย ทั้งยังวิตกกังวลตลอดเวลา  หลังจากนั้น ฉันไม่ได้ออกไปข้างนอกอยู่หนึ่งปีกว่าๆ และฉันรู้สึกว่าถูกบีบคั้นและหดหู่มาก  บางครั้งฉันรู้สึกว่ามันยากและเจ็บปวดเกินไปที่จะเชื่อในพระเจ้าในประเทศของพญานาคใหญ่สีแดง  ฉันเห็นพระวจนะของพระเจ้าบทตอนหนึ่งที่กล่าวว่า “เนื่องจากพระราชกิจเริ่มเปิดตัวในแผ่นดินที่ต่อต้านพระเจ้า พระราชกิจทั้งปวงของพระเจ้าจึงเผชิญกับอุปสรรคมหาศาล และการทำพระวจนะมากมายของพระองค์ให้สำเร็จลุล่วงย่อมใช้เวลา  ด้วยเหตุนั้น ผลแห่งพระวจนะของพระเจ้าประการหนึ่งก็คือผู้คนได้รับการถลุง ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของความทุกข์  พระเจ้าทรงมีความลำบากยากเย็นมหาศาลในการดำเนินพระราชกิจของพระองค์ในแผ่นดินแห่งพญานาคใหญ่สีแดง—แต่พระเจ้าก็ทรงปฏิบัติพระราชกิจช่วงระยะหนึ่งของพระองค์ผ่านทางความลำบากยากเย็นนี้ อันเป็นการสำแดงพระปัญญาของพระองค์และกิจการอันน่าอัศจรรย์ของพระองค์ และทรงใช้โอกาสนี้ทำให้ผู้คนกลุ่มนี้ครบบริบูรณ์” (พระวจนะฯ เล่ม 1 การทรงปรากฏและพระราชกิจของพระเจ้า, พระราชกิจของพระเจ้าเรียบง่ายดังที่มนุษย์จินตนาการหรือไม่?)  ฉันตระหนักว่าพระเจ้าไม่ได้ทรงจงใจทำให้ผู้คนเป็นทุกข์ แต่พระองค์กำลังทรงใช้สภาพการณ์ที่ทุกข์ลำบากอันเกิดจากการที่พรรคคอมมิวนิสต์จีนจับกุมและข่มเหงผู้เชื่อ มาทำให้ความเชื่อและความรักของผู้คนเพียบพร้อมและสร้างกลุ่มผู้ชนะขึ้นมา

เมื่อย้อนมองดูประสบการณ์ทั้งหมดนี้—ตั้งแต่ถูกจับกุมไปจนถึงการหนีและผ่านมาจนถึงตอนนี้—ฉันได้เผชิญความทุกข์ยากมากมาย แต่นี่ก็เปิดโอกาสให้ฉันมองเห็นการต่อต้านพระเจ้าในแก่นแท้ที่เป็นเยี่ยงปีศาจของพรรคคอมมิวนิสต์จีนอย่างชัดเจน  พรรคคอมมิวนิสต์จีนไม่สามารถหลอกลวงฉันได้อีกต่อไปและฉันได้ทอดทิ้งมันแล้วโดยสมบูรณ์  ในขณะเดียวกัน ฉันก็ได้เห็นด้วยตาของตัวเองว่าพระเจ้าทรงอยู่กับฉันตลอดทุกก้าวของการเดินทาง ทรงช่วยฉันเมื่อไรก็ตามที่จำเป็นและทรงเปิดทางให้ฉันครั้งแล้วครั้งเล่า  พระวจนะของพระเจ้ามอบความเชื่อและพละกำลังให้แก่ฉันและนำทางฉันออกจากถ้ำสิงโตหลายต่อหลายครั้ง  ฉันได้เห็นอธิปไตยอันทรงมหิทธิฤทธิ์ของพระเจ้าและนี่ทำให้ความเชื่อที่ฉันมีในพระเจ้าลึกซึ้งยิ่งขึ้น  ยิ่งฉันคิดเรื่องนี้ ฉันก็ยิ่งตระหนักว่าฉันได้รับอย่างมากล้นผ่านทางความทุกข์ยากและการข่มเหงนี้  พอคิดแบบนี้ ฉันก็ไม่เป็นทุกข์เลย แต่กลับรู้สึกราวกับว่าพระเจ้าได้แสดงพระคุณให้ฉันเห็นและทรงยกชูฉันด้วยการให้ฉันมีประสบการณ์กับพระราชกิจของพระองค์ผ่านทางสถานการณ์ที่ยากลำบากนี้  ไม่ว่าพรรคคอมมิวนิสต์จีนจะตามล่าและข่มเหงฉันอย่างไร ฉันก็จะไล่ตามเสาะหาความจริง ทำหน้าที่ของฉันให้ลุล่วง และตอบแทนความรักของพระเจ้าต่อไป!

เชิงอรรถ:

1. “ตั้งข้อกล่าวหาที่ไม่มีมูล” อ้างอิงถึงวิธีการที่มารใช้เพื่อทำอันตรายผู้คน

2. “พิทักษ์อย่างแน่นหนา” บ่งบอกว่า วิธีการที่มารใช้ก่อความทุกข์ร้อนให้ผู้คนนั้นชั่วช้าเป็น