จงตื่นเถิด พี่น้องชายทั้งหลาย!  จงตื่นเถิด พี่น้องหญิงทั้งหลาย!  วันของเราจะไม่ล่าช้า เวลาคือชีวิต และการเรียกวันเวลาที่เสียไปคืนมาก็คือการช่วยชีวิตให้รอด!  เวลาอยู่ไม่ไกลแล้ว!  หากพวกเจ้าสอบเข้ามหาวิทยาลัยไม่สำเร็จ พวกเจ้าสามารถอ่านหนังสือเตรียมสอบใหม่ได้ซ้ำแล้วซ้ำเล่า  อย่างไรก็ดี วันของเราจะไม่ล่าช้า  จงจำไว้!  จงจำไว้!  เหล่านี้คือวจนะแห่งการเตือนสติด้วยความปรารถนาดีจากเรา  จุดจบของโลกได้ปรากฏต่อหน้าต่อตาของพวกเจ้าแล้ว และความวิบัติครั้งใหญ่จะมาถึงในไม่ช้า  สิ่งใดสำคัญกว่า ชีวิตของพวกเจ้า หรือการนอนหลับของพวกเจ้า อาหารและเครื่องดื่มและเสื้อผ้าของพวกเจ้า?  ถึงเวลาที่พวกเจ้าต้องชั่งน้ำหนักสิ่งเหล่านี้แล้ว!  จงเลิกกังขาเสีย  เจ้าไม่กล้าจริงจังกับเรื่องเหล่านี้ใช่หรือไม่?

ช่างน่าเวทนายิ่งนัก!  ช่างยากไร้ยิ่งนัก!  ช่างมืดบอดยิ่งนัก!  มนุษย์ช่างโหดร้ายเหลือเกิน!  พวกเจ้ากลับทำหูทวนลมใส่วจนะของเรา—นี่เราพูดกับพวกเจ้าโดยเปล่าประโยชน์หรือ?  พวกเจ้ายังคงอืดอาดเสียเหลือเกิน—เพราะเหตุใด?  เหตุใดจึงเป็นเช่นนั้น?  พวกเจ้าไม่เคยมีความคิดเช่นนั้นเลยจริงๆ หรือ?  เราพูดสิ่งเหล่านี้เพื่อใคร?  จงเชื่อในเรา!  เราคือพระผู้ช่วยให้รอดของพวกเจ้า!  เราคือองค์ผู้ทรงมหิทธิฤทธิ์ของพวกเจ้า!  จงเฝ้าระวัง!  จงเฝ้าระวัง!  เวลาที่เสียไปจะไม่มีวันกลับมาอีกครั้ง—จงจำการนี้ไว้!  ไม่มีโอสถใดในโลกที่จะรักษาความเสียใจได้!  แล้วเราจะกล่าวสิ่งใดกับพวกเจ้าได้อีก?  วจนะของเราไม่ควรค่าแก่การไตร่ตรองอย่างรอบคอบและการใคร่ครวญซ้ำแล้วซ้ำเล่าของพวกเจ้าหรือ?  พวกเจ้าช่างไม่เอาใจใส่วจนะของเรา และขาดความรับผิดชอบต่อชีวิตพวกเจ้าเหลือเกิน  เราจะทนการนั้นได้อย่างไร?  เราจะทนได้อย่างไร?

เหตุใด ตลอดเวลาที่ผ่านมานี้ ชีวิตในคริสตจักรที่เหมาะสมจึงไม่สามารถเกิดขึ้นท่ามกลางพวกเจ้าได้?  เพราะว่าพวกเจ้าขาดพร่องความเชื่อ พวกเจ้าไม่เต็มใจจะจ่ายราคา ไม่เต็มใจจะมอบถวายตัวเอง ไม่เต็มใจจะทุ่มเทตัวเองที่เบื้องหน้าเรา  จงตื่นเถิด บุตรทั้งหลายของเรา!  จงเชื่อในเรา  บุตรทั้งหลายของเรา!  ผู้เป็นที่รักของเรา เหตุใดพวกเจ้าจึงจะไม่พิจารณาดูว่าสิ่งใดอยู่ในหัวใจเรา?