I

มนุษย์มีประสบการณ์กับความอบอุ่นของเราแล้ว มนุษย์ได้รับใช้เราอย่างแท้จริง และมนุษย์ได้นบนอบเบื้องหน้าเราอย่างแท้จริง ทำทุกสิ่งทุกอย่างเพื่อเราในการสถิตของเรา กระนั้นผู้คนในทุกวันนี้ก็ไม่อาจสัมฤทธิ์การนี้ได้ พวกเขาไม่ทำสิ่งใดนอกจากร่ำไห้ในวิญญาณของพวกเขาราวกับว่าพวกเขาถูกหมาป่าหิวโหยฉุดตัวไป และพวกเขาทำได้เพียงมองดูเราด้วยความโหยหาอย่างอับจนหนทาง ร้องเรียกเราไม่หยุด แต่ในท้ายที่สุด พวกเขาก็ไม่สามารถหลบหนีสถานการณ์ลำบากของพวกเขาได้ ผู้คนในอดีตได้ให้คำสัญญาในการสถิตของเรา โดยสาบานต่อฟ้าสวรรค์และแผ่นดินโลกในการสถิตของเราว่าจะตอบแทนความใจดีมีเมตตาของเราด้วยความรักใคร่ของพวกเขา พวกเขาได้ร่ำไห้อย่างขมขื่นเบื้องหน้าเรา และเสียงร้องไห้ของพวกเขาก็น่าสะเทือนใจ ยากที่จะแบกรับ เพราะความแน่วแน่ของพวกเขา เราจึงจัดเตรียมความช่วยเหลือให้แก่ผู้คนอยู่บ่อยครั้ง ผู้คนได้มาตรงหน้าเราเพื่อนบนอบเรานับครั้งไม่ถ้วน กิริยาท่าทางอันน่ารักของพวกเขานั้นยากที่จะลืม นับครั้งไม่ถ้วนที่พวกเขาได้รักเรา ความจงรักภักดีของพวกเขาไม่สั่นคลอน ความตั้งใจจริงของพวกเขานั้นน่าชื่นชม นับครั้งไม่ถ้วนที่พวกเขาได้รักเราจนถึงจุดที่ยอมพลีอุทิศชีวิตของพวกเขาเอง พวกเขารักเรามากกว่าตัวของพวกเขาเอง—และเมื่อเห็นความจริงใจของพวกเขา เราก็ได้ยอมรับความรักของพวกเขาเอาไว้ นับครั้งไม่ถ้วนที่พวกเขาได้ถวายตัวเองในการสถิตของเรา เพื่อเห็นแก่เราโดยไม่แยแสต่อการเผชิญหน้าความตาย เราได้ทำให้ใบหน้าของพวกเขาคลายกังวลและสำรวจใบหน้าของพวกเขาอย่างละเอียด มีนับครั้งไม่ถ้วนที่เรารักพวกเขาเหมือนสมบัติล้ำค่าที่เราทะนุถนอม และมีนับครั้งไม่ถ้วนที่เราเกลียดชังพวกเขาเสมือนศัตรูของเราเอง แม้กระนั้นก็ตาม สิ่งที่อยู่ในจิตใจของเรายังคงพ้นวิสัยการจับความเข้าใจของมนุษย์

II

เมื่อผู้คนเศร้าใจ เรามาชูใจพวกเขา และเมื่อพวกเขาอ่อนแอ เราก็มาช่วยพวกเขา เมื่อพวกเขาหลงทาง เราก็มอบทิศทางให้แก่พวกเขา เมื่อพวกเขาร้องไห้อย่างขมขื่น เราเช็ดน้ำตาให้พวกเขา แต่เมื่อเราเศร้าใจ มีใครใช้หัวใจมาชูใจเราได้? เมื่อเรากังวลอย่างที่สุด ผู้ใดคำนึงถึงหัวใจของเราบ้าง? เมื่อเราโศกเศร้า ผู้ใดสามารถเยียวยาบาดแผลในหัวใจของเราได้? เมื่อเราต้องการใครสักคน ผู้ใดอาสาที่จะร่วมมือกับเรา? เป็นไปได้หรือที่ท่าทีแต่เก่าก่อนที่ผู้คนมีต่อเรานั้นบัดนี้สูญหายไปแล้ว และไม่มีวันกลับมา? เหตุใดท่าทีเช่นนั้นจึงไม่หลงเหลืออยู่ในความทรงจำของพวกเขาเลย? ผู้คนหลงลืมสิ่งเหล่านี้ไปทั้งหมดได้อย่างไร? ทั้งหมดนี้ก็เพราะมวลมนุษย์ถูกศัตรูของเขาทำให้เสื่อมทรามไม่ใช่หรือ?

จาก พระวจนะฯ เล่ม 1 การทรงปรากฏและพระราชกิจของพระเจ้า, พระวจนะของพระเจ้าถึงทั้งจักรวาล บทที่ 27