ควรไล่ตามเสาะหาความจริงอย่างไร (25)
เนื้อหาที่พวกเราสามัคคีธรรมกันครั้งที่แล้วในหัวข้อ “ละทิ้งสิ่งที่กีดขวางตนกับพระเจ้าและความเป็นปฏิปักษ์ที่คนเรามีต่อพระเจ้า” โดยเฉพาะอย่างยิ่งการจัดการแก้ไขแง่มุมต่างๆ เกี่ยวกับเนื้อหนังที่พระเจ้าใช้ในการบังเกิด พวกเราสามัคคีธรรมกันว่าผู้คนควรทำความรู้จักและปฏิบัติต่อเนื้อหนังที่พระเจ้าใช้ในการบังเกิดอย่างไร หลักธรรมข้อแรกคือไม่เปรียบเทียบพระเจ้าผู้ทรงบังเกิดในเนื้อหนังกับพระเจ้าบนสวรรค์ ข้อสองคืออะไร? (ข้อสองคือไม่นำพระเจ้าผู้ทรงบังเกิดในเนื้อหนังไปอยู่ระดับเดียวกับมวลมนุษย์ที่เสื่อมทราม) ถ้าพวกเจ้ารู้หลักธรรมสองข้อนี้ เช่นนั้นก็อย่าเปรียบเทียบพระเจ้าผู้ทรงบังเกิดในเนื้อหนังกับพระเจ้าบนสวรรค์ และอย่านำพระเจ้าผู้ทรงบังเกิดในเนื้อหนังไปอยู่ระดับเดียวกับมวลมนุษย์ที่เสื่อมทราม—เมื่อทำดังนี้ ปัญหาก็จะได้รับการแก้ไข บัดนี้พวกเจ้ามีความเข้าใจใหม่เกี่ยวกับการทำความรู้จักพระเจ้าผู้ทรงบังเกิดในเนื้อหนังหรือเกี่ยวกับวิธีปฏิบัติต่อพระองค์บ้างหรือไม่? พวกเจ้าละทิ้งมโนคติอันหลงผิดและความคิดฝันบางอย่างที่เคยมีมาก่อนเกี่ยวกับพระเจ้าผู้ทรงบังเกิดในเนื้อหนัง และสามารถทำความรู้จักพระเจ้าบนแผ่นดินโลกในลักษณะที่สัมพันธ์กับชีวิตจริงมากขึ้นแล้วหรือยัง? พวกเจ้าตระหนักหรือยังว่าความคิด ความเข้าใจ หรือท่าทีบางอย่างที่พวกเจ้าเคยมีมาก่อนในเรื่องของพระเจ้านั้นเป็นผลมาจากมโนคติอันหลงผิดและความคิดฝันของมนุษย์? บัดนี้ ด้วยการสามัคคีธรรมเช่นนี้ ก่อนอื่น ในแง่ความรู้ พวกเจ้าย่อมแก้ไขมโนคติอันหลงผิดและความคิดฝันมากมายที่มีเกี่ยวกับเนื้อหนังของพระเจ้าให้ถูกต้องแล้ว และต่อไปภายหน้า ท่าทีและแนวทางที่พวกเจ้าใช้ปฏิบัติต่อพระเจ้าก็จะสัมพันธ์กับชีวิตจริงและถูกต้องขึ้นได้บ้างอีกด้วย พวกเจ้ามีความรู้บางอย่างจากประสบการณ์ในเรื่องนี้กันทุกคนแล้วใช่หรือไม่? (ใช่ ก่อนหน้านี้ ข้าพระองค์มีมโนคติอันหลงผิดและความคิดฝันตามมโนภาพเกี่ยวกับเนื้อหนังที่พระเจ้าใช้ในการบังเกิดอยู่บ้าง รู้สึกว่าพระเจ้าเข้าพระทัยทุกสิ่งและรู้ทุกอย่าง ด้วยสามัคคีธรรมสองครั้งที่ผ่านมาของพระเจ้า ข้าพระองค์จึงมาเข้าใจว่าพระเจ้าผู้ทรงบังเกิดในเนื้อหนังทรงปกติและสัมพันธ์กับชีวิตจริงเป็นพิเศษ ตัวอย่างเช่น เวลาเสด็จไปประเทศหนึ่งๆ พระองค์ทรงค้นดูกฎหมายท้องถิ่นด้วย และถือเป็นดังหลักข้อเชื่อสำหรับประพฤติปฏิบัติองค์ตามกฎเกณฑ์และกระทำสิ่งต่างๆ ด้วยความรับผิดชอบ ส่วนนี้กระทบใจข้าพระองค์อยู่บ้าง เพราะข้าพระองค์ไม่ได้ประพฤติปฏิบัติตนตามกฎเกณฑ์หรือทำสิ่งต่างๆ ด้วยความรับผิดชอบ บางครั้งข้าพระองค์ก็ไร้วินัย และอยากฉวยโอกาสใช้ช่องโหว่ต่างๆ หลังจากฟังสามัคคีธรรมของพระเจ้าแล้ว ข้าพระองค์รู้สึกว่าภาพลักษณ์ของพระเจ้าที่ข้าพระองค์มีในหัวใจนี้สัมพันธ์กับชีวิตจริงและเป็นรูปธรรมขึ้นมาทันที) บัดนี้ ด้วยการสามัคคีธรรมเนื้อหานี้ ผู้คนได้รับความรู้และเกิดความรู้สึกบางอย่างเกี่ยวกับพระเจ้าซึ่งตรงกับความเป็นจริงและสัมพันธ์กับชีวิตจริงมากขึ้น ความรู้สึกเหล่านี้ทำให้เจ้ายิ่งรู้สึกมากขึ้นหรือไม่ถึงการดำรงอยู่ที่สัมพันธ์กับชีวิตจริงของพระเจ้า หรือว่าการมองเห็นพระเจ้าผู้ทรงบังเกิดในเนื้อหนังตรัสและกระทำการในลักษณะที่เป็นปกติและสัมพันธ์กับชีวิตจริงถึงเพียงนี้ กลับทำให้เจ้ารู้สึกว่าพระเจ้าทรงธรรมดามาก—ถึงขั้นเหลือเชื่อ—จนเจ้าเกิดความสงสัยขึ้นมาแทนและยิ่งเหินห่างจากพระเจ้า? สิ่งที่สำแดงให้เห็นความปกติและความสัมพันธ์กับชีวิตจริงของพระเจ้านี้ไม่สอดคล้องกับมโนคติอันหลงผิดและความคิดฝันที่ผู้คนส่วนใหญ่มีอยู่ในใจเกี่ยวกับพระเจ้าอย่างสิ้นเชิง ต่างกันลิบลับ และยังเป็นสิ่งที่ผู้คนไม่เคยนึกถึงมาก่อนอีกด้วย ดังนั้น หลังจากที่ได้ฟังเนื้อหานี้แล้ว เจ้ารู้สึกผิดหวังในเนื้อหนังที่พระเจ้าใช้ในการบังเกิดมากหรือไม่? (ไม่ พอฟังแล้ว ข้าพระองค์กลับรู้สึกว่าภาพลักษณ์ของพระคริสต์ที่ข้าพระองค์มีในหัวใจมีความเป็นรูปธรรมมากขึ้น และพระคริสต์ก็ให้ความรู้สึกว่าเข้าถึงได้ง่ายมาก เดิมทีข้าพระองค์คิดว่าพระคริสต์คือพระเจ้าบนสวรรค์ที่เสด็จมายังแผ่นดินโลก และพระองค์ก็ควรที่จะองอาจและยิ่งใหญ่มาก แต่บัดนี้ข้าพระองค์เห็นแล้วว่าพระคริสต์ทรงธรรมดาและสัมพันธ์กับชีวิตจริงมาก และในทำนองเดียวกันพระองค์ก็ทรงปฏิบัติตามกฎหมายของโลกมนุษย์ พร้อมกันนั้นก็ทรงแสดงความจริงในลักษณะที่สัมพันธ์กับชีวิตจริงเพื่อจัดหาสิ่งจำเป็นให้แก่พวกเรา นี่ทำให้รู้สึกว่าพระองค์ทรงสัมพันธ์กับชีวิตจริงและเป็นรูปธรรมอย่างยิ่ง รู้สึกว่าความสัมพันธ์ของข้าพระองค์กับพระเจ้าไม่ค่อยห่างเหินอีกต่อไป แต่ข้าพระองค์กลับได้ใกล้ชิดกับพระเจ้ามากขึ้น) พวกเจ้ารู้สึกเช่นนี้กันทุกคนหรือไม่? ได้รับคล้ายกันทุกคนหรือไม่? (ได้) ถึงอย่างนั้นก็จำเป็นต้องสามัคคีธรรมเนื้อหานี้อยู่ดี นี่คือความจริงแง่หนึ่งที่ผู้คนจำเป็นต้องมีและควรมีไว้ เป็นสิ่งที่ขาดไม่ได้ ในกระบวนการไล่ตามเสาะหาความจริง ความจริงแง่นี้คือสิ่งที่ผู้คนต้องเข้าใจ เมื่อผู้คนเข้าใจความจริงแง่นี้แล้ว ความสัมพันธ์ระหว่างผู้คนกับพระเจ้าก็จะเป็นปกติมากขึ้น ถูกต้องหรือไม่? (ถูกต้อง) โดยหลักใหญ่ใจความ เนื้อหานี้เกี่ยวข้องกับการสามัคคีธรรมเรื่องการสำแดงบางประการถึงความปกติและความสัมพันธ์กับชีวิตจริงของเนื้อหนังที่พระเจ้าใช้ในการบังเกิด เปิดโอกาสให้ผู้คนรู้จักแก่นแท้ของเนื้อหนังที่พระเจ้าใช้บังเกิด รวมทั้งจุดเริ่มต้นและหลักธรรมบางประการที่พระองค์ใช้ประพฤติปฏิบัติองค์และกระทำสิ่งต่างๆ ด้วยการทำความรู้จักจุดเริ่มต้น หลักธรรม และมุมมองจำเพาะที่ทรงใช้กระทำสิ่งต่างๆ นี้ ผู้คนย่อมจะสามารถเข้าใจพระเจ้าและเข้าใจความปกติและความสัมพันธ์กับชีวิตจริงของพระองค์ได้ตามข้อเท็จจริงและในลักษณะที่สัมพันธ์กับชีวิตจริงมากขึ้น
ผ่านทางการทำความเข้าใจความปกติและความสัมพันธ์กับชีวิตจริงของพระเจ้าผู้ทรงบังเกิดในเนื้อหนัง เจ้าก็ควรที่จะสามารถตระหนักรู้มโนคติอันหลงผิดและความคิดฝันบางอย่างที่เจ้ามีเกี่ยวกับพระเจ้าบนสวรรค์ได้มิใช่หรือ? เมื่อพระเจ้าผู้ทรงบังเกิดในเนื้อหนังเสด็จมาท่ามกลางผู้คน เวลาประพฤติปฏิบัติองค์และกระทำสิ่งต่างๆ พระองค์ย่อมปฏิบัติตามหลักธรรมของการประพฤติปฏิบัติองค์ตามกฎเกณฑ์และกระทำสิ่งต่างๆ ด้วยความรับผิดชอบ แล้วพระเจ้าบนสวรรค์เป็นอย่างไร? แม้พระองค์จะไม่มีพฤติกรรมที่เป็นการประพฤติปฏิบัติองค์ที่เป็นรูปธรรม และไม่ได้ทรงเกี่ยวข้องกับการประพฤติปฏิบัติตนในแง่ต่างๆ แต่เมื่อดูวิธีการที่พระเจ้าใช้ทำสิ่งต่างๆ—ไม่ว่าจะดูตามบันทึกในพระคัมภีร์ หรือตามสิ่งที่ผู้คนเข้าใจ รับรู้ และมีประสบการณ์กับการกระทำของพระเจ้า—มีอะไรขัดแย้งกับแก่นแท้และหลักธรรมที่พระเจ้าผู้ทรงบังเกิดในเนื้อหนังใช้ประพฤติปฏิบัติองค์และกระทำสิ่งต่างๆ บ้างหรือไม่? (ไม่มี) ในทางทฤษฎีแล้ว พวกเราควรที่จะแน่ใจได้ว่าไม่มีอะไรขัดแย้ง แม้ผู้คนจะไม่อาจมองเห็นหรือสัมผัสพระเจ้าบนสวรรค์ได้ แต่พระองค์ก็ทรงทำสิ่งต่างๆ ด้วยความรับผิดชอบและในลักษณะที่สัมพันธ์กับชีวิตจริงเช่นกัน เนื้อหนังที่พระเจ้าใช้ในการบังเกิดมีด้านที่ปกติและสัมพันธ์กับชีวิตจริงซึ่งผู้คนสามารถมองเห็นและทำความรู้จักได้ และพระเจ้าบนสวรรค์ก็ทรงมีด้านที่ปกติและสัมพันธ์กับชีวิตจริงเช่นเดียวกัน พวกเราจะไม่ลงลึกเรื่องฤทธานุภาพ สิทธิอำนาจ พระปัญญา มหิทธานุภาพ และอื่นๆ ของพระเจ้า—นั่นเป็นแง่หนึ่งของการทำความรู้จักพระเจ้า ทำความรู้จักแก่นแท้ของพระเจ้า และทำความรู้จักอัตลักษณ์ของพระเจ้า ซึ่งอาจพ้นวิสัยที่พวกเจ้าจะเข้าถึง แต่ในแง่ของบางสิ่งที่พระเจ้าทำซึ่งผู้คนสามารถมองเห็นและมีประสบการณ์ได้นั้น พระเจ้าบนสวรรค์ก็ยังคงสำแดงด้านที่ปกติและสัมพันธ์กับชีวิตจริงนี้ให้เห็น ตัวอย่างเช่น พระคัมภีร์บันทึกไว้ว่าพระเจ้าทรงสร้างอาดัมและเอวา ระบายลมปราณของพระองค์เข้าตัวพวกเขาเพื่อให้กลายเป็นผู้คนที่มีชีวิตและวิญญาณ จากนั้นก็ให้พวกเขาอยู่ในสวนเอเดน ก่อนที่พระเจ้าจะทรงสร้างบรรพบุรุษของมวลมนุษย์ซึ่งก็คืออาดัมและเอวา พระเจ้าได้ทำสิ่งต่างๆ หลายประการ ซึ่งล้วนเป็นการจัดหาให้แก่คนทั้งสองที่พระเจ้าทรงสร้างขึ้นมานี้ สำหรับมนุษย์แล้ว พระเจ้าทรงสร้างฟ้าสวรรค์และแผ่นดินโลก แม่น้ำและทะเลสาบ สิ่งมีชีวิตต่างๆ บนแผ่นดินโลก ฤดูกาลทั้งสี่ และสิ่งอื่นทั้งมวลที่มนุษย์จำเป็นต้องมี ก่อนที่จะทรงสร้างคนทั้งสองนี้ พระเจ้าได้ทรงพระราชกิจนี้ทีละขั้นตอนจนเสร็จสิ้น ในแต่ละขั้นตอนที่พระองค์ทรงลงมือนั้น สรรพสิ่งที่พระเจ้าทรงสร้างขึ้นนี้ก็ทยอยปรากฏขึ้นมาในโลกวัตถุนี้ทีละส่วนในลักษณะที่สัมพันธ์กับชีวิตจริง และนี่ก็คือสรรพสิ่งที่มองเห็นได้ด้วยตามนุษย์ เมื่อคนคู่นี้ถือกำเนิด ทุกสิ่งจึงมีอยู่พร้อมสรรพแล้ว ส่วนสิ่งที่พระเจ้าทรงทำเพื่อพวกเขาหลังจากที่ทรงสร้างคนทั้งสองนี้ขึ้นมา นี่ก็มีบันทึกไว้ในพระคัมภีร์เช่นกัน เริ่มแรก พระเจ้าทรงให้พวกเขาอยู่ในสวนเอเดน จากนั้นพระองค์ก็ตรัสบางสิ่งกับพวกเขาในลักษณะที่สัมพันธ์กับชีวิตจริงอย่างยิ่ง พระองค์ตรัสว่าอย่างไร? (“ผลไม้ทุกอย่างในสวนนี้ เจ้ากินได้ตามใจชอบ แต่ผลของต้นไม้แห่งการรู้ถึงความดีและความชั่วนั้น ห้ามเจ้ากิน เพราะในวันใดที่เจ้ากิน เจ้าจะต้องตายแน่” (ปฐมกาล 2:16-17)) พระเจ้าตรัสสั่งมวลมนุษย์ไว้เช่นนี้ จากนั้นก็มีหลายสิ่งหลายอย่างเกิดขึ้นตามมาเป็นลำดับ หลังจากนั้น พระเจ้าทรงทำสิ่งใดเพื่ออาดัมและเอวา? (ทรงทำเสื้อคลุมหนังสัตว์ให้พวกเขา) พระเจ้าทรงทำเสื้อคลุมหนังสัตว์ให้พวกเขาสวมใส่ พวกเจ้าน่าจะคุ้นเคยกับเรื่องนี้เป็นอย่างมาก สิ่งต่างๆ ที่พระเจ้าตรัส ทำ และสั่งไว้เป็นลำดับนี้ให้ภาพที่แจ่มชัดมิใช่หรือ? (ใช่) ด้วยภาพเหตุการณ์เหล่านี้ ผู้คนจึงตระหนักได้อย่างลึกซึ้งหรือแท้จริงว่าสิ่งที่เผยให้เห็นหรือแฝงอยู่ในทุกความเคลื่อนไหวของพระเจ้าไม่ได้กลวงเปล่า และยิ่งไปกว่านั้น ภาพเหตุการณ์ดังที่ทุกสิ่งที่พระเจ้าทรงกระทำต่างก็นำเสนอให้ผู้คนเห็นก็ไม่ได้กลวงเปล่าเช่นกัน ถูกต้องหรือไม่? (ถูกต้อง) สิ่งที่พระเจ้าทำไม่มีสักสิ่งเดียวที่กลวงเปล่า และไม่มีแม้แต่สิ่งเดียวที่เป็นเพียงทฤษฎีหรือวลีชวนเชื่อ พระองค์ทรงทำทุกสิ่งในลักษณะที่สัมพันธ์กับชีวิตจริง บางคนกล่าวว่า “บางครั้งพระเจ้าก็ทำให้สิ่งต่างๆ สำเร็จด้วยพระดำริ และบางครั้งพระองค์ก็ทำให้สิ่งต่างๆ สำเร็จด้วยพระวจนะเพียงคำเดียว” ไม่ว่าพระเจ้าจะทำให้เรื่องนี้สำเร็จด้วยวิธีใดก็ตาม พระองค์ย่อมทำเรื่องนี้ในลักษณะที่สัมพันธ์กับชีวิตจริง พระองค์กำลังทำสิ่งต่างๆ ในลักษณะที่อยู่กับความเป็นจริงและรับผิดชอบในหน้าที่ ไม่ได้ทรงป่าวร้องวลีชวนเชื่อหรืออ้างคำสอนไปทั่ว และไม่ได้ทรงหลอกลวงผู้คน การทำสิ่งต่างๆ ในลักษณะที่สัมพันธ์กับชีวิตจริงนี้เกี่ยวพันกับสิ่งใดบ้าง? พระเจ้าย่อมวางแผนและดำริ และเมื่อทรงทำบางสิ่ง พระองค์ก็อาจใช้พระดำริ หรือใช้พระวจนะ หรือลงมือทำสิ่งนั้นด้วยพระองค์เอง พวกเราจะอธิบายคำว่า “ลงมือทำบางสิ่งด้วยตนเอง” เป็นภาษามนุษย์ว่าอย่างไร? นี่หมายถึงการไปจัดการเรื่องนั้นๆ ด้วยตนเอง ทรงเอาธุระในเรื่องนั้นด้วยพระองค์เอง และใช้พระหัตถ์ทำสิ่งนั้นด้วยพระองค์เอง เมื่อพิจารณากรณีทั้งหมดที่ทรงทำ “ด้วยพระองค์เอง” พระเจ้าทรงทำสิ่งต่างๆ ในลักษณะที่อยู่กับความเป็นจริงและมีความรับผิดชอบในหน้าที่เป็นพิเศษมิใช่หรือ? (ใช่) แน่นอนว่าไม่ค่อยเหมาะสมนักที่จะใช้ถ้อยคำที่บรรยายวิธีการทำสิ่งต่างๆ ของมนุษย์มาบรรยายลักษณะการทำสิ่งต่างๆ ของพระเจ้าบนสวรรค์ แต่ภาษามนุษย์มีขีดจำกัด ตราบใดที่ผู้คนเข้าใจได้ว่าพระเจ้าทรงทำสิ่งต่างๆ ในลักษณะที่อยู่กับความเป็นจริงและสัมพันธ์กับชีวิตจริงดังกล่าว ทรงมีระบบระเบียบ ไม่เคยทำแต่พอให้ผ่านไป และไม่เคยป่าวร้องวลีชวนเชื่อ นั่นย่อมเพียงพอ ในบรรดาสิ่งทั้งปวงที่พระเจ้าทำซึ่งมือมนุษย์บันทึกเอาไว้นั้น มีสิ่งใดบ้างที่พระเจ้าไม่ได้วางแผนด้วยพระองค์เอง ไม่ได้ดำเนินการไปทีละขั้น และไม่ได้ติดตาม ตรวจสอบ และยืนยันความถูกต้องด้วยพระองค์เอง? แม้สิ่งเหล่านี้จะถูกบันทึกไว้ด้วยมือมนุษย์และมีการนำเสนอในรูปแบบที่เป็นลายลักษณ์อักษร แต่ก็ทำให้มวลมนุษย์มีหลักฐานอันเป็นรูปธรรมที่ดีที่สุดไว้ใช้ทำความรู้จักและทำความเข้าใจพระเจ้า
หลังจากที่พระเจ้าทรงสร้างอาดัมและเอวา พระองค์ทรงทำอีกสิ่งหนึ่งคือ พระองค์ตรัสบอกพวกเขาว่าพึงดำเนินชีวิตอย่างไร ชายควรแบกรับความรับผิดชอบใดบ้าง และหญิงควรทำสิ่งใด ดูเถิดว่าพระวจนะของพระเจ้ามีรายละเอียดและเจาะจงเพียงใด! มนุษย์จะไม่ทำงานของตนในลักษณะนี้ ถูกต้องหรือไม่? (ถูกต้อง) ทุกขั้นตอนในพระราชกิจที่พระเจ้าทำมีลักษณะจำเพาะ อยู่กับความเป็นจริง และสัมพันธ์กับชีวิตจริงเช่นนี้ พระองค์ทรงมุ่งไปที่ผลลัพธ์ และนี่ก็แสดงให้เห็นสิ่งใด? พวกเรามาพักเรื่องใหญ่โตอย่างการสร้างฟ้าสวรรค์และแผ่นดินโลกและสรรพสิ่งเอาไว้ก่อน เพียงพูดถึงสิ่งที่พระเจ้าตรัสแก่มวลมนุษย์เอาไว้และคำกำชับที่ทรงมีต่อมวลมนุษย์ ความห่วงใยของพระองค์ รวมถึงคำเตือนสติ คำสั่ง และคำตักเตือนจำเพาะที่ทรงมีในทุกเรื่อง สิ่งเหล่านี้แสดงให้เห็นสิ่งใด? ในแง่หนึ่ง เจ้าย่อมมองเห็นว่าพระเจ้าทรงทำสิ่งต่างๆ ในลักษณะที่เข้มงวดและเอาจริงเอาจังอย่างมาก ในอีกแง่หนึ่ง—และนี่ก็เป็นสิ่งที่มวลมนุษย์ควรรู้เช่นกัน—พระเจ้าทรงสร้างมวลมนุษย์ และนอกเหนือจากความห่วงใยที่พระองค์ทรงมีต่อพวกเขาแล้ว พระองค์ยังทรงลุล่วงความรับผิดชอบที่ทรงมีต่อพวกเขาเสมอมา การลุล่วงความรับผิดชอบนี้ไม่ใช่คำพูดที่ว่างเปล่า พระเจ้าทรงทำให้แล้วเสร็จมาโดยตลอด นับแต่ที่พระเจ้าทรงสร้างมวลมนุษย์ขึ้นมาจวบจนบัดนี้ พระเจ้าทรงจัดหาให้แก่มวลมนุษย์และนำพวกเขาโดยมีชีวิตของผู้คนเป็นศูนย์กลางเสมอมา การกระทำที่พระเจ้าทรงมีต่อมนุษยชาติมีแต่การลุล่วงความรับผิดชอบของพระองค์ทั้งสิ้น วลีที่ว่า “ลุล่วงความรับผิดชอบของพระองค์” นี้เขียนง่ายและพูดง่าย แต่จำนวนสิ่งที่พระเจ้าทรงทำเอาไว้นั้นพ้นวิสัยที่มนุษย์จะจินตนาการได้ พูดกว้างๆ ก็คือ นี่หมายถึงสิ่งต่างๆ เช่น การที่พระเจ้าทรงจัดแจงให้ดวงจิตทุกดวงมาเกิดใหม่—พวกเขาจะใช้ชีวิตอยู่ในครอบครัวแบบใด จะมีรูปร่างหน้าตาอย่างไร จะมาเชื่อในพระเจ้าเมื่อใด จะมีชะตากรรมแบบใดในชีวิตนี้ และสิ่งอื่นๆ ในทำนองนี้อีกมาก เหล่านี้คือการจัดเตรียมที่พระเจ้าทรงทำเพื่อผู้คนในภาพรวม ในรายละเอียดปลีกย่อย พระเจ้าทรงจัดหาสิ่งจำเป็นในแต่ละวันให้แก่เจ้า เพื่อให้แน่ใจว่าเจ้านั้นไร้กังวลเรื่องอาหารและเครื่องนุ่งห่ม และชีวิตทางด้านวัตถุของเจ้าก็มั่นคง สำหรับรายละเอียดที่ยิบย่อยลงไปอีกนั้น ทุกวันพระเจ้าทรงจัดเตรียมผู้คน เหตุการณ์ และสิ่งที่แตกต่างกันให้มาร่วมทางกับเจ้าระหว่างที่เจ้าเติบโต ให้อยู่กับเจ้าขณะที่เจ้าผ่านพ้นแต่ละวัน ผ่านพ้นทุกช่วงเวลาที่แตกต่างกัน และแม้กระทั่งทุกช่วงเวลาที่พิเศษ เปิดโอกาสให้เจ้าเกิดความเข้าใจใหม่และความรู้สึกใหม่ๆ อยู่เสมอเกี่ยวกับพระผู้สร้าง มวลมนุษย์ ตัวเจ้าเอง และชีวิต พระเจ้าทรงแสดงความจริงมากมายและทำสิ่งต่างๆ ไปมากมายนัก—มีพระวจนะคำใดที่เป็นเพียงวลีชวนเชื่อหรือคำสอนบ้าง? สิ่งที่พระองค์ทรงทำมีสิ่งใดบ้างที่กลวงเปล่าและไม่สัมพันธ์กับชีวิตจริง? ไม่มีสิ่งที่พระองค์ทรงทำแม้แต่สิ่งเดียวที่กลวงเปล่า และไม่มีพระวจนะที่พระองค์ตรัสแม้แต่คำเดียวที่เป็นเพียงวลีชวนเชื่อหรือคำสอน ตรงกันข้าม พระเจ้าทรงทำสิ่งเหล่านี้มาโดยตลอด ก่อนที่จะทรงให้มวลมนุษย์รู้เรื่องเหล่านี้ด้วยซ้ำ แม้มวลมนุษย์จะไม่รู้ ไม่เข้าใจ ไม่เชื่อ หรือไม่ยอมรับข้อเท็จจริงเหล่านี้ แต่พระเจ้าก็ทรงทำสิ่งเหล่านี้ต่อไปอย่างแน่วแน่ พวกเราพักเรื่องที่ว่าพระเจ้าทรงทำสิ่งต่างๆ เพื่อมวลมนุษย์ไปมากเท่าใด ทุ่มเทพยายามให้กับมวลมนุษย์มากเท่าใด และประทานพระคุณแก่มวลมนุษย์ไปมากเท่าใดแล้วเอาไว้ก่อนเถิด พูดถึงแต่กิจการของพระเจ้าเองก็พอ มีกิจการใดบ้างที่ไม่ได้ทำในลักษณะที่อยู่กับความเป็นจริงและมีลำดับขั้นตอน? (พระเจ้าทรงทำแต่ละสิ่งในลักษณะที่อยู่กับความเป็นจริง) ดูเอาเถิดว่ามนุษย์เลี้ยงลูกให้เติบใหญ่กันอย่างไร พวกเขาสุกเอาเผากินและพยายามทำแค่พอให้ผ่านไป บางครั้งก็ใช้อารมณ์ บางครั้งก็สุดโต่ง และบางครั้งก็ถึงกับเอาความชอบส่วนตัวเข้ามาเกี่ยวข้อง ไม่ให้ความสำคัญกับลูกสาวเท่าใดนัก แต่กลับทุ่มเทความรัก ตามใจ และประคบประหงมลูกชาย ทำอะไรไม่รับผิดชอบและไม่คำนึงถึงผลที่จะตามมา การเลี้ยงดูและอบรมสั่งสอนลูกๆ เป็นความรับผิดชอบของผู้คน แต่ผู้คนลุล่วงความรับผิดชอบข้อนี้หรือยัง? (ยัง) จงดูเถิดว่าแต่ละสิ่งที่พระเจ้าทรงทำนั้นดำเนินการอย่างสมบูรณ์แบบเพียงใด ทำให้มวลมนุษย์สามารถเดินไปบนเส้นทางที่ถูกต้องภายใต้อธิปไตยและการจัดเตรียมของพระเจ้า ทั้งยังสามารถใช้ชีวิตภายใต้การชี้แนะของพระเจ้า ไม่มีพระราชกิจของพระเจ้าแม้แต่ขั้นตอนเดียวหรือสิ่งที่พระองค์ทรงทำแม้แต่สิ่งเดียวที่กลวงเปล่า ทุกสิ่งล้วนสัมพันธ์กับชีวิตจริง นับแต่ที่ทรงสร้างโลกจวบจนบัดนี้ ไม่ว่าพระเจ้าจะทรงพระราชกิจไปมากเพียงใด และไม่ว่ามวลมนุษย์จะตระหนักรู้หรือยอมรับเรื่องทั้งหมดนี้หรือไม่ก็ตาม การกระทำที่พระเจ้ามีต่อผู้คนและความรับผิดชอบที่ทรงลุล่วงเพื่อพวกเขา ไม่ว่าจะเป็นกรณีใดก็ครอบคลุมครบถ้วน ไม่ขาดตกบกพร่องแม้แต่น้อย พระองค์ไม่เคยสุกเอาเผากินและแน่นอนที่สุดว่าไม่เคยไม่รอบคอบ ที่ว่า “ไม่เคยไม่รอบคอบ” หมายความว่าอย่างไร? หมายความว่าพระองค์ทรงจริงจังกับทุกคน ด้วยความตั้งพระทัยและความเข้มงวดเป็นพิเศษ ยึดปฏิบัติตามกฎเกณฑ์เสมอและไม่เคยทำตามความชอบส่วนพระองค์ ไร้ซึ่งความเอาแต่ใจหรือความสุกเอาเผากินของมนุษย์อย่างสิ้นเชิง พวกเรามาพักเรื่องอื่นทั้งมวลเอาไว้ก่อน แล้วดูเพียงเรื่องการคุ้มครองผู้คนให้ปลอดภัยก็พอ—พระเจ้าทรงทำเรื่องนี้ได้ดีเพียงใด? ชีวิต ความตาย และความปลอดภัยส่วนบุคคลของทุกคนล้วนอยู่ในพระหัตถ์ของพระเจ้า สำหรับพระเจ้าแล้ว นี่คือเรื่องสำคัญที่สุด ต่อให้บางครั้งเจ้าเผชิญอันตรายบางอย่างและเผชิญหน้าความตาย ถ้าไม่ใช่วันที่เจ้าถูกกำหนดให้ตาย พระเจ้าก็จะไม่ปล่อยให้เจ้าตาย ถ้าเจ้าไม่ได้ถูกพระเจ้าลิขิตให้ตาย พระเจ้าก็จะทรงรับรองความปลอดภัยของเจ้า นี่เป็นเรื่องที่ไม่มีทางผิดพลาด และพระเจ้าก็ทรงจัดการเรื่องนี้อย่างถี่ถ้วนและแม่นยำเป็นพิเศษ สรุปแล้ว สิ่งที่เรากล่าวมานี้เป็นเรื่องจริงทั้งสิ้น และเป็นสิ่งที่ผู้คนมองเห็นได้ ผู้คนไม่อาจมองเห็นได้ว่าพระเจ้าบนสวรรค์ทรงทำสิ่งต่างๆ อย่างไร แต่ไม่ช้าก็เร็ว พวกเขาจะสามารถมองเห็นข้อเท็จจริงเกี่ยวกับสิ่งที่พระเจ้าทรงทำและผลที่พระองค์ทรงสัมฤทธิ์ ตลอดระยะเวลาหลายพันปีที่มวลมนุษย์ดำรงชีวิตอยู่บนแผ่นดินโลก มีใครบ้างที่อยู่ได้โดยที่ไม่มีอธิปไตยและการจัดเตรียมของพระเจ้า? มีใครบ้างที่อยู่ได้โดยปราศจากการจัดหาและการชี้แนะจากพระเจ้า? (ไม่มีใครอยู่ได้โดยปราศจากสิ่งเหล่านั้น) อธิปไตยและการจัดเตรียมของพระเจ้า การจัดหาและการชี้แนะจากพระองค์ เป็นสิ่งที่พระเจ้าลงมือทำด้วยพระองค์เองทั้งสิ้น และกระทำในลักษณะที่สัมพันธ์กับชีวิตจริง ถ้าพระเจ้าไม่ทำสิ่งต่างๆ ในลักษณะที่อยู่กับความเป็นจริงและรับผิดชอบต่อหน้าที่เช่นนี้ มนุษยชาติย่อมจะตกอยู่ในความโกลาหลไปนานแล้ว อย่างน้อยที่สุดก็จะไม่มีใครรักษาความสงบเรียบร้อยให้แก่มวลมนุษย์ได้ ดังนั้น ไม่ว่าจะเป็นเรื่องใหญ่หรือเรื่องเล็ก ผู้คนที่ติดตามพระเจ้ามาจนถึงบัดนี้ควรตระหนักได้ว่าพระเจ้าไม่เพียงตรัส ทำสิ่งต่างๆ และทรงพระราชกิจในเนื้อหนังที่พระองค์ใช้ในการบังเกิด อันเป็นการจัดหาความจริง หนทาง และชีวิตให้แก่มวลมนุษย์เท่านั้น แต่พระวิญญาณของพระเจ้ายังครองอธิปไตยเหนือมวลมนุษย์ ทรงนำและจัดหาให้แก่มวลมนุษย์อย่างไม่หยุดหย่อนอีกด้วย และทั้งหมดนี้ล้วนกระทำในลักษณะที่สัมพันธ์กับชีวิตจริง เพียงแต่ผู้คนสามารถมองเห็น ได้ยิน และตระหนักรู้ในลักษณะที่สัมพันธ์กับชีวิตจริงได้ว่าเนื้อหนังที่พระเจ้าใช้ในการบังเกิดนี้พูดและทำงานได้ แต่สิ่งที่พระเจ้าบนสวรรค์ทรงทำมีขอบข่ายกว้างใหญ่กว่ามากและเป็นเรื่องที่ไกลตัวผู้คนออกไปอีกเล็กน้อย ดังนั้น ผู้คนจึงไม่อาจรู้สึกและตระหนักในเรื่องนี้ได้อย่างใกล้ชิดเหมือนที่พวกเขาทำเมื่อพระเจ้าผู้ทรงบังเกิดในเนื้อหนังตรัสและทรงพระราชกิจ ด้วยเหตุนี้ ไม่ว่าจะเป็นเรื่องของการทำความรู้จักพระเจ้าบนสวรรค์หรือพระเจ้าบนแผ่นดินโลก ผู้คนจึงควรขจัดมโนคติอันหลงผิดและความคิดฝันอย่างมนุษย์ เป็นอิสระจากทฤษฎีและวลีชวนเชื่อที่กลวงเปล่า และตระหนักในลักษณะที่สัมพันธ์กับชีวิตจริงถึงความปกติและความสัมพันธ์กับชีวิตจริงของพระเจ้า รวมทั้งพระปัญญาและมหิทธานุภาพของพระองค์ ผ่านทางพระราชกิจที่พระองค์ทรงทำและพระวจนะที่พระองค์ตรัส เมื่อทำดังนี้ ด้านหนึ่ง เจ้าจะสามารถปฏิบัติต่อเนื้อหนังที่พระเจ้าใช้บังเกิดได้อย่างถูกต้อง อีกด้านหนึ่ง เจ้าจะขจัดมโนคติอันหลงผิดและความคิดฝันที่เจ้ามีเกี่ยวกับพระเจ้าบนสวรรค์ได้ดีขึ้น และยังมีอีกด้านหนึ่งคือ เจ้าจะรู้ได้ดียิ่งขึ้นว่าพระเจ้าบนแผ่นดินโลกและพระเจ้าบนสวรรค์เป็นหนึ่งเดียวกัน แทนที่จะยัดเยียดมโนคติอันหลงผิดและความคิดฝันตามมโนภาพที่เจ้ามีเกี่ยวกับพระเจ้าบนสวรรค์ให้กับเนื้อหนังที่พระเจ้าใช้ในการบังเกิด—การทำเช่นนั้นจะเป็นความผิดพลาดครั้งใหญ่ กล่าวคือ ในแง่หนึ่ง เจ้าจะประเมินพระเจ้าบนสวรรค์โดยใช้มโนคติอันหลงผิดและความคิดฝันตามมโนภาพ ขณะเดียวกัน เจ้าก็จะไม่สามารถยอมรับและน้อมรับพระเจ้าบนแผ่นดินโลกได้ดีขึ้นเลย การทำสองสิ่งนี้ไม่เพียงแต่จะไม่สามารถนำเจ้ามาใกล้ชิดพระเจ้ามากขึ้นเท่านั้น แต่ยังจะทำให้เจ้าเหินห่างจากพระองค์มากขึ้นด้วย ทำให้เจ้าใช้ชีวิตอยู่ในมโนคติอันหลงผิดและความคิดฝันอันกลวงเปล่าของเจ้าเอง ไม่อาจเข้าใจสิ่งทั้งปวงที่พระเจ้าทรงทำได้
ด้วยการสามัคคีธรรมเรื่อง “ไม่เปรียบเทียบพระเจ้าผู้ทรงบังเกิดในเนื้อหนังกับพระเจ้าบนสวรรค์” ผู้คนจะสามารถปฏิบัติเรื่องนี้ได้อย่างถูกต้องหรือไม่? (ได้) สรุปว่าในการปฏิบัติต่อพระเจ้าผู้ทรงบังเกิดในเนื้อหนัง ถ้าเจ้าสามารถยอมรับพระองค์ แล้วจากนั้นก็มาทำความรู้จักความปกติและความสัมพันธ์กับชีวิตจริงของพระองค์ ยอมรับและนบนอบพระวจนะ พระราชกิจ ตลอดจนข้อกำหนดที่พระองค์ทรงมีต่อผู้คนได้ นั่นก็เพียงพอแล้ว สำหรับสัญชาตญาณและภาวะตามธรรมชาติของเนื้อหนังภายในความปกติและความสัมพันธ์กับชีวิตจริงของพระเจ้าผู้ทรงบังเกิดในเนื้อหนังนั้น ผู้คนเพียงต้องมีความเข้าใจที่ถูกต้องเกี่ยวกับสิ่งเหล่านี้และปฏิบัติต่อสิ่งเหล่านี้ได้อย่างถูกต้องเป็นพอ พระเจ้าผู้ทรงบังเกิดในเนื้อหนังเป็นบุตรมนุษย์ที่ธรรมดาสามัญ แน่นอนว่าทรงมีภาวะตามธรรมชาติ รวมทั้งสัญชาตญาณและการทำหน้าที่ตามปกติของเนื้อหนังที่คนเราพึงมี ยกตัวอย่าง คนธรรมดาย่อมจะรู้สึกร้อนเมื่อมือสัมผัสไฟ และพระเจ้าผู้ทรงบังเกิดในเนื้อหนังก็ไม่ได้เป็นข้อยกเว้น คนปกติจะจามเมื่อถูกความเย็น และถ้าร้ายแรงก็จะเป็นหวัด พระเจ้าผู้ทรงบังเกิดในเนื้อหนังเป็นเช่นนี้ด้วยหรือไม่? (เป็น) มนุษย์จะรู้สึกกระหายน้ำถ้าอาหารของพวกเขาเค็มเกินไป และพวกเขาจะปวดท้องถ้ากินอาหารที่ย่อยยาก—มนุษย์มีความรู้สึกเหล่านี้ เนื้อหนังที่พระเจ้าใช้ในการบังเกิดมีความรู้สึกเหล่านี้หรือไม่? (มี) ในสภาพอากาศร้อน มนุษย์จะรู้สึกร้อนและอยากหาที่เย็นๆ พระเจ้าผู้ทรงบังเกิดในเนื้อหนังก็เป็นดังนี้เช่นกัน เมื่อก่อนนี้พวกเจ้าคิดกันอย่างไร? พวกเจ้าคิดในใจหรือไม่ว่า “เนื้อหนังที่ต้องตายของพวกเราที่เป็นมนุษย์นี้ไม่อาจทนความร้อนเมื่ออุณหภูมิสูงถึงสามสิบหรือสี่สิบองศาเซลเซียสได้ แต่เนื้อหนังที่พระเจ้าใช้บังเกิดกลับไม่กลัวความร้อน พระองค์อยู่เหนือเนื้อหนังและไม่มีความรู้สึกเหล่านี้ใช่ไหม”? นี่แฝงนัยว่าอย่างไร? ผู้คนนึกว่าพระเจ้าผู้ทรงบังเกิดในเนื้อหนังเป็นเหมือนหุ่นยนต์หรือหุ่นไม้ที่ไม่กิน ไม่นอน ไม่เจ็บป่วยใช่หรือไม่? นั่นเป็นความคิดที่ผิด พระเจ้าผู้ทรงบังเกิดในเนื้อหนังมีชีวิตตามเนื้อหนัง ซึ่งเป็นเหมือนชีวิตของคนปกติ พระองค์ไม่ได้เหนือธรรมดาหรือแปลกประหลาด เนื้อหนังนี้มีด้านที่ปกติและสัมพันธ์กับชีวิตจริง กล่าวคือ การทำหน้าที่และสัญชาตญาณของเนื้อหนังของพระองค์เป็นเหมือนเนื้อหนังของมวลมนุษย์ พวกเราเคยสามัคคีธรรมกันมาก่อนแล้วว่าการทำหน้าที่และสัญชาตญาณของเนื้อหนังต่างก็เป็นสิ่งที่พระเจ้าประทานแก่มวลมนุษย์ในตอนที่พระองค์ทรงสร้างพวกเขาขึ้นมา เป็นสิ่งที่มวลมนุษย์มีมาแต่กำเนิด ไม่ใช่สิ่งที่เป็นลบ แล้วเหตุใดพวกเจ้าจึงหลีกเลี่ยงข้อเท็จจริงอยู่เสมอว่าพระเจ้าผู้ทรงบังเกิดในเนื้อหนังมีการทำหน้าที่และสัญชาตญาณตามปกติของเนื้อหนัง? สาเหตุที่ผู้คนหลีกเลี่ยงเรื่องนี้เป็นเพราะพวกเขาคิดว่าสิ่งเหล่านี้ผิดปกติ มีอคติในใจต่อสิ่งที่สำแดงถึงการทำหน้าที่ตามปกติของเนื้อหนัง และต่อต้านที่พระเจ้าผู้ทรงบังเกิดในเนื้อหนังมีการสำแดงเหล่านี้ใช่หรือไม่? (ข้าพระองค์ดูแคลนสิ่งที่สัมพันธ์กับชีวิตจริงเหล่านี้อยู่ในใจจริงๆ) แม้ผู้คนจะดูแคลนสิ่งเหล่านี้ หรือในระดับจิตสำนึกยังคงไม่แน่ใจว่าสิ่งเหล่านี้ถูกหรือผิด แต่พวกเขาย่อมจะกล่าวโทษสิ่งเหล่านี้อยู่ในจิตใต้สำนึก นี่พิสูจน์ให้เห็นว่าผู้คนไร้ซึ่งความเข้าใจอันถ่องแท้ในสัญชาตญาณ การทำหน้าที่ และภาวะบางอย่างตามธรรมชาติของเนื้อหนังมนุษย์ ซึ่งล้วนสร้างโดยพระเจ้า และนี่คือสาเหตุที่พวกเขาอาจมีความคิดมากมายที่บิดเบี้ยว หรืออาจมีมโนคติอันหลงผิดและความคิดฝันมากมายที่ไม่สัมพันธ์กับชีวิตจริง บอกเราเถิดว่าพระเจ้าผู้ทรงบังเกิดในเนื้อหนังจำเป็นต้องบรรทมหรือไม่? (จำเป็น) เวลาบรรทม พระองค์ยังคงดำริเรื่องงานหรือไม่? (ไม่ ทรงหลับอยู่) นั่นเป็นคำตอบที่ซื่อตรง ทรงหลับอยู่จริงๆ มิฉะนั้นจะทรงพักผ่อนได้อย่างไร? สมองของพระองค์ก็จำเป็นต้องพักผ่อนเช่นกัน นี่คือกลไกปกติของเนื้อหนัง ทั้งยังเป็นสัญชาตญาณของเนื้อหนังอีกด้วย เมื่ออากาศหนาว พระองค์ย่อมทรงฉลองพระองค์ที่หนาขึ้น และพออากาศร้อนก็ทรงฉลองพระองค์ที่บางลง พระองค์รู้สึกหนาวร้อนได้ รู้สึกได้ถึงฝนและหิมะ นี่คือความเป็นมนุษย์ที่ปกติ ไม่ได้กลวงเปล่าเลย ถ้าเจ้าไม่สามารถรู้สึกอะไรได้ เจ้าก็โง่อยู่บ้างมิใช่หรือ? เป็นพวกสมองช้ามิใช่หรือ? (ใช่) ประสาทสัมผัสและการทำงานทั้งมวลของร่างกายที่เป็นเนื้อหนังซึ่งพระเจ้าใช้ในการบังเกิดนี้เป็นเรื่องจริง มีอยู่จริง และทำหน้าที่ไปตามปกติ ไม่ใช่เรื่องกลวงเปล่าแต่อย่างใด แต่พวกเจ้ากลับจินตนาการกันว่าสิ่งเหล่านี้กลวงเปล่าและเหนือธรรมชาติ เราเคยพบชาวจีนคนหนึ่งที่มีความเชื่อแปลกประหลาดอยู่บ้าง เขาเชื่อว่าความเชื่อควรเกี่ยวข้องกับอะไรบางอย่างที่แปลกประหลาดน่าขนลุก เช่นนี้เท่านั้นจึงจะเป็นความเชื่อ ยกตัวอย่าง เวลาฝนตก เขาจะท่องคาถาบางอย่าง แล้วฝนก็จะไม่ตกใส่เขา และเมื่อเขาท่องคาถาอีกบทหนึ่ง ฝนก็จะหยุดตก เขาถึงกับอวดเรื่องนี้ นึกว่าตัวเองมีความสามารถที่แท้จริง เขาเชื่อว่านี่คือสิ่งที่เป็นความเชื่อ ทั้งยังสูงส่งกว่าความเชื่อทั่วไป พวกเจ้าว่าคนคนนี้ไร้สาระมากหรือไม่? (มาก) นี่คือวิญญาณชั่ว แต่ความคิดและทัศนะของคนประเภทนี้ก็สะท้อนความคิดและมุมมองของผู้คนส่วนหนึ่ง ผู้คนมากมายเต็มไปด้วยมโนคติอันหลงผิดและความคิดฝันเกี่ยวกับพระเจ้าผู้ทรงบังเกิดในเนื้อหนังอยู่เสมอ พลางพูดในใจว่า “เนื้อหนังที่พระเจ้าใช้บังเกิดต้องเป็นคนที่ไม่ธรรมดาหรือคนที่เข้าถึง ‘หนทาง’ แล้ว สามารถทำสิ่งที่คนธรรมดาไม่อาจทำได้ กล่าววจนะที่คนธรรมดาไม่อาจกล่าวได้ มองเห็นสิ่งที่คนธรรมดาไม่อาจมองเห็นได้ และได้ยินเสียงที่คนธรรมดาไม่สามารถได้ยิน รู้ว่าผู้คนพูดและทำอะไรลับหลังบ้าง รู้สึกได้และรู้ได้ว่ามีปรากฏการณ์เหนือธรรมชาติหรือสิ่งลี้ลับใดๆ อยู่รอบๆ หรือไม่ และถึงกับรู้ว่าพระเจ้าบนสวรรค์ทำอะไรอยู่ เช่นนี้เท่านั้นถึงจะเป็นพระเจ้าผู้ทรงบังเกิดในเนื้อหนัง!” ความคิดแบบนี้ก็เหมือนมโนคติอันหลงผิดและความคิดฝันที่ผู้ไม่มีความเชื่อมีเกี่ยวกับพระเจ้า ผู้คนล้วนหวังที่จะพบเจอพระเจ้าที่เป็นดังที่กล่าวมา และถ้าวันหนึ่งพวกเขาสามารถเข้าพบและไปมาหาสู่กับพระเจ้าองค์นี้ ก็จะเป็นพรของชีวิต แต่การที่พระเจ้าผู้ทรงบังเกิดในเนื้อหนังเสด็จมาท่ามกลางผู้คนและใช้ชีวิตร่วมกับพวกเขากลับทำให้ผู้คนผิดหวังกันอย่างหนัก ไม่มีใครสามารถมองเห็นการสำแดงใดๆ ที่เหนือธรรมชาติในพระเจ้าผู้ทรงบังเกิดในเนื้อหนัง และไม่มีใครรู้สึกได้ถึงสิ่งที่เหนือธรรมชาติจากพระองค์ แต่จินตนาการของผู้คนก็ยังคงบรรเจิดยิ่ง ผู้คนยังคงมีมโนคติอันหลงผิดและความคิดฝันมากมายเกี่ยวกับพระเจ้าผู้ทรงบังเกิดในเนื้อหนัง และยังคงใช้ชีวิตอยู่ในความคิดฝันของตน ในเมื่อผู้คนมีมโนคติอันหลงผิดและความคิดฝันมากมายเกี่ยวกับพระเจ้าผู้ทรงบังเกิดในเนื้อหนัง พวกเขาย่อมจะยิ่งมีมโนคติอันหลงผิดและความคิดฝันเกี่ยวกับพระเจ้าบนสวรรค์มิใช่หรือ? (ใช่) มโนคติอันหลงผิดและความคิดฝันเหล่านั้นยิ่งแปลกประหลาด ยิ่งไม่สอดคล้องกับข้อเท็จจริง และยิ่งไม่อยู่กับความเป็นจริงมากขึ้นไปอีก และผู้คนก็ถึงกับมีความคิดเป็นอันมากที่น่าขนลุกและเหลือเชื่ออย่างยิ่ง ไม่ว่าจะเป็นเช่นใด ด้วยเนื้อหาที่พวกเราสามัคคีธรรมกันมานี้ โดยพื้นฐานแล้วผู้คนย่อมจะทำความเข้าใจสภาวะความเป็นมนุษย์ที่ปกติของพระเจ้าผู้ทรงบังเกิดในเนื้อหนัง หรือลักษณะที่เป็นปกติ อยู่กับความเป็นจริง และสัมพันธ์กับชีวิตจริงของเนื้อหนังได้อย่างถูกต้อง รู้จักได้อย่างถูกต้อง และปฏิบัติต่อสิ่งเหล่านั้นได้อย่างถูกต้อง นอกจากนี้ ด้วยการที่เนื้อหนัง—ซึ่งผู้คนมองเห็นและสัมผัสได้—มีการสามัคคีธรรมและกล่าวกับผู้คนในลักษณะที่สัมพันธ์กับชีวิตจริง มีปฏิสัมพันธ์กับผู้คน และทำงานด้านต่างๆ ต่อผู้คน ผู้คนย่อมจะรู้ได้ว่าพระเจ้าทรงทำสิ่งต่างๆ อย่างไร และพระเจ้าทรงทำเช่นไรจึงทรงพระราชกิจได้ดีขึ้น ทรงพระราชกิจได้ในลักษณะที่สัมพันธ์กับชีวิตจริงมากขึ้นและอยู่กับความเป็นจริงมากขึ้น ด้วยการรู้จักพระเจ้าผู้ทรงบังเกิดในเนื้อหนัง ผู้คนย่อมจะสามารถเข้าใจพระเจ้าบนสวรรค์ได้ดีขึ้นเช่นกัน
ในส่วนของเนื้อหาที่ว่าด้วยความปกติและความสัมพันธ์กับชีวิตจริงของเนื้อหนังที่พระเจ้าใช้ในการบังเกิดนี้ เริ่มแรกพวกเราสามัคคีธรรมกันว่าพระเจ้าผู้ทรงบังเกิดในเนื้อหนังประพฤติปฏิบัติองค์และกระทำสิ่งต่างๆ อย่างไร พระองค์ทำสิ่งใดบ้าง และหลักธรรมที่พระองค์ใช้ทำสิ่งต่างๆ มีว่าอย่างไร พวกเราสามัคคีธรรมถึงแง่มุมเหล่านี้อย่างรอบด้านทีเดียว มีสิ่งใดที่พวกเจ้ายังไม่เข้าใจอีกหรือไม่? เราจำเป็นต้องเพิ่มเติมสิ่งอื่นใดอีกหรือไม่? พวกเจ้าเข้าใจความปกติและความสัมพันธ์กับชีวิตจริงของพระเจ้าผู้ทรงบังเกิดในเนื้อหนังมากขึ้นบ้างหรือไม่? (เข้าใจมากขึ้นบ้าง) พวกเจ้ามองเห็นสิ่งใดได้บ้างจากการสำแดงที่สัมพันธ์กับชีวิตจริงเหล่านี้? (ข้าพระองค์เห็นว่าพระเจ้าผู้ทรงบังเกิดในเนื้อหนังทรงเป็นปกติและสัมพันธ์กับชีวิตจริง) พระเจ้าผู้ทรงบังเกิดในเนื้อหนังทรงเป็นปกติและสัมพันธ์กับชีวิตจริง พระองค์ต้องทรงดำริก่อนที่จะตรัสอีกด้วย พระดำรัสและพฤติกรรมของพระองค์ก็ล้วนเป็นปกติ ไม่มีการสำแดงที่เหนือธรรมชาติแม้แต่น้อย นี่คือสิ่งที่พวกเจ้าคาดไม่ถึงใช่หรือไม่? (ใช่) พระเจ้าผู้ทรงบังเกิดในเนื้อหนังไม่มีตาที่สาม ไม่มีการได้ยินที่เหนือมนุษย์ และยิ่งไม่มีความสามารถเหนือธรรมชาติที่ไม่ธรรมดาและอยู่เหนือสัญชาตญาณของเนื้อหนังแต่อย่างใด ถ้าที่ใดสักแห่งมีสายไฟที่ไม่หุ้มฉนวน เราก็จะไม่ไปแตะต้องเช่นกัน เหตุใดเราจึงไม่แตะต้อง? (พระองค์จะทรงถูกไฟดูดและได้รับบาดเจ็บ) ตามจินตนาการของพวกเจ้า แม้เราจะสัมผัสโดยตรง ก็จะไม่ถูกไฟดูดและไม่บาดเจ็บ แต่เราจะไม่ยอมเสี่ยงเช่นนั้น—เราจะไม่แตะต้อง ด้านหนึ่ง เรารู้ว่าการถูกไฟดูดทำให้บาดเจ็บ เรามีสามัญสำนึกในเรื่องนี้ และเราก็มีเหตุผลตามปกติ อีกด้านหนึ่ง เราจะไม่มีวันพูดเป็นอันขาดว่า “ไม่เป็นไร เราเป็นคนพิเศษที่มีอัตลักษณ์พิเศษและสถานะพิเศษ ไฟฟ้าจะไม่ทำร้ายเรา เราจะลองแตะดูเท่านั้นว่าเราจะตายหรือไม่” เราจะไม่ทำเรื่องไร้เหตุผลเช่นนั้น ตามมโนคติอันหลงผิดของพวกเจ้า สิ่งใดที่อันตรายและผู้คนไม่กล้าแตะต้อง เราย่อมกล้าที่จะสัมผัส พวกเจ้าจะกลัวสิ่งดังกล่าว แต่เราจะไม่กลัว เพราะอัตลักษณ์ของเรานั้นพิเศษและเราก็แตกต่างจากพวกเจ้า เพราะเรามาจากสวรรค์ เราคือพระเจ้าผู้ทรงบังเกิดในเนื้อหนัง ดังนั้น เราจึงไม่กลัวและสามารถทำเช่นนั้นได้ บอกเราเถิดว่าเราจะทำเช่นนั้นหรือไม่? (ไม่) เราจะไม่ทำเช่นนั้น นี่เป็นไปตามสิ่งใด? ความมีเหตุผลตามความเป็นมนุษย์ที่ปกติ มโนธรรมและความมีเหตุผลที่เกี่ยวเนื่องกับสภาวะความเป็นมนุษย์ของพระเจ้าผู้ทรงบังเกิดในเนื้อหนังก็เป็นปกติเช่นกัน ถ้าพระเจ้าผู้ทรงบังเกิดในเนื้อหนังไม่ตระหนักรู้มโนธรรม และทรงมีเหตุผลที่ไม่ปกติ พระองค์จะทรงพระราชกิจในสภาวะความเป็นมนุษย์ที่ปกติได้อย่างไร? ถ้าพระองค์ไม่ทรงตระหนักรู้มโนธรรม และเหตุผลที่พระองค์มีก็ไม่ปกติ นี่ย่อมเป็นมนุษย์แบบใด? นี่คืออมนุษย์มิใช่หรือ? (ใช่) ดังนั้น มโนคติอันหลงผิดและความคิดฝันที่ผู้คนมีเกี่ยวกับการคิดอ่านและรูปแบบการใช้ชีวิตตามสภาวะความเป็นมนุษย์ที่ปกติของพระเจ้าผู้ทรงบังเกิดในเนื้อหนังล้วนไม่สัมพันธ์กับชีวิตจริง ผิดธรรมดา ประหลาด น่าขนลุก และพิสดารทั้งสิ้น ล้วนไม่เชื่อมโยงกับมโนธรรมและความมีเหตุผลที่เกี่ยวเนื่องกับสภาวะความเป็นมนุษย์ของพระเจ้าผู้ทรงบังเกิดในเนื้อหนัง บอกเราเถิดว่าถ้าพวกเรานั่งอยู่ด้วยกันและมียุงอยู่รอบๆ เราจะถูกยุงกัดหรือไม่? (ย่อมถูกกัด) ก่อนหน้านี้พวกเจ้าเคยคิดกันหรือไม่ว่า “ไม่ว่ายุงจะกัดใครก็ตาม ย่อมจะไม่กัดพระคริสต์ ยุงถูกพระเจ้าสร้างขึ้นมา พวกมันจะกัดพระผู้สร้างไม่ได้”? คิดเช่นนี้ผิดหรือไม่? นี่แยกขาดจากความเป็นจริงใช่หรือไม่? (ใช่) ยุงเองก็ไม่เกรงใจเราเช่นกัน พวกมันไม่มีความรู้สึก ตราบใดที่ใครสักคนมีเนื้อหนังที่ยังต้องตายและมีเลือดในร่างกาย พวกมันก็จะกัด และพอกัดก็จะเกิดตุ่มขึ้นมา แล้วควรทำอย่างไรเมื่อมีตุ่มขึ้นมา? เราก็รีบฝานกระเทียมมาปิดไว้ กระเทียมลดการอักเสบ ฆ่าเชื้อแบคทีเรีย และระงับอาการคันได้ ปิดไว้สักพัก ตรงรอยกัดก็จะหายคัน และตุ่มก็จะค่อยๆ ยุบไป นี่คือสามัญสำนึก เจ้าอาจจะคิดว่าเป็นเรื่องธรรมดา แต่กลับสัมพันธ์กับชีวิตจริงมาก ดูเถิด เวลาที่พวกเจ้าเผชิญปัญหาในชีวิต พวกเจ้าย่อมมองหาวิธีรักษาแบบบ้านๆ และเคล็ดลับเล็กๆ น้อยๆ ที่ชาญฉลาด เราเองก็เช่นกัน ที่กล่าวเช่นนี้ เราหมายความว่าอย่างไร? เราหมายที่จะบอกพวกเจ้าว่ามโนธรรมและสำนึกที่มีอยู่ในสภาวะความเป็นมนุษย์ของพระเจ้าผู้ทรงบังเกิดในเนื้อหนัง การคิดอ่านและพระดำริของพระองค์ ความคิด ทัศนะ และท่าทีที่ก่อเกิดในพระองค์ ตลอดจนวิธีแก้ปัญหาที่พระองค์ทรงคิดขึ้นมาเวลามองผู้คนและสิ่งทั้งหลาย และในยามที่เผชิญปัญหาต่างๆ ในชีวิตจริง ล้วนปกติและสัมพันธ์กับชีวิตจริง ไม่พิสดาร แปลกประหลาด เหนือธรรมชาติ บิดเบี้ยว หรือสุดโต่ง เข้าใจหรือไม่? (เข้าใจ) เรายกตัวอย่างเหล่านี้ก็เพื่อให้พวกเจ้ามีความเข้าใจที่สัมพันธ์กับชีวิตจริงมากขึ้นเกี่ยวกับชีวิตและการสำแดงของสภาวะความเป็นมนุษย์ที่ปกติของพระเจ้าผู้ทรงบังเกิดในเนื้อหนัง การสำแดงเหล่านี้ไม่ได้กลวงเปล่าแต่อย่างใด ไม่ใช่เรื่องประหลาด และยิ่งไม่ผิดธรรมดา แต่เป็นปกติและสัมพันธ์กับชีวิตจริงมาก ความปกติและความสัมพันธ์กับชีวิตจริงนี้คือความปกติและความสัมพันธ์กับชีวิตจริงที่แท้จริง นอกเหนือจากมุมมองและหลักธรรมที่พระองค์ทรงมีในการประพฤติปฏิบัติองค์และกระทำการแล้ว สัญชาตญาณและการทำหน้าที่ของเนื้อหนังของพระองค์ก็ปกติเช่นกัน ตัวอย่างเช่น เมื่อพวกเจ้าเป็นหวัด พวกเจ้าย่อมจามและไอ และใช้เวลาสักสัปดาห์หรือสองสัปดาห์กว่าจะดีขึ้น ถ้าเราเป็นหวัด เราก็จะมีอาการเหล่านี้เช่นกัน และใช้เวลาสักหนึ่งหรือสองสัปดาห์จึงจะดีขึ้นเช่นกัน พวกเจ้าเป็นเช่นนี้ พระเจ้าผู้ทรงบังเกิดในเนื้อหนังก็ทรงเป็นเช่นเดียวกันทุกประการ แง่มุมเหล่านี้ไม่ได้แยกขาดจากความเป็นจริงแต่อย่างใด และไม่ได้ส่งผลต่อการทรงพระราชกิจจำเพาะ หรือส่งผลต่อการดำเนินพระราชกิจที่พระองค์ตั้งพระทัยว่าจะทำในหมู่คน กล่าวคือ ด้านที่ปกติและสัมพันธ์กับชีวิตจริงของพระเจ้าผู้ทรงบังเกิดในเนื้อหนังนี้จะไม่ส่งผลต่อพันธกิจที่พระเจ้าผู้ทรงบังเกิดในเนื้อหนังทรงปฏิบัติไม่ว่าจะในทางใด และจะไม่ฉุดรั้งสิ่งต่างๆ หรือกระทบผลลัพธ์ในพระราชกิจของพระเจ้า และยิ่งไม่ส่งผลต่อความก้าวหน้าในพระราชกิจของพระเจ้า พันธกิจที่พระเจ้าผู้ทรงบังเกิดในเนื้อหนังทรงปฏิบัตินี้ก็คือการแสดงพระวจนะ ทรงพระราชกิจ และทรงดำเนินไปท่ามกลางผู้คนด้วยเนื้อหนังที่ปกติและสัมพันธ์กับชีวิตจริงนี่เอง
ทุกสิ่งที่พวกเราสามัคคีธรรมกันไปข้างต้นล้วนเกี่ยวข้องกับความปกติและความสัมพันธ์กับชีวิตจริงของเนื้อหนังที่พระเจ้าใช้ในการบังเกิด จุดประสงค์ของการสามัคคีธรรมเนื้อหานี้ก็เพื่อแก้ปัญหาที่ผู้คนเปรียบเทียบพระเจ้าผู้ทรงบังเกิดในเนื้อหนังกับพระเจ้าบนสวรรค์อยู่เสมอ เนื้อหาที่พวกเราสามัคคีธรรมกันไปนั้นโดยพื้นฐานแล้วครอบคลุมแง่มุมที่เป็นการสำแดงถึงความปกติและความสัมพันธ์กับชีวิตจริงของสัญชาตญาณตามสภาวะ ความเป็นมนุษย์ที่ปกติของพระเจ้าผู้ทรงบังเกิดในเนื้อหนัง อีกแง่มุมหนึ่งก็พูดถึงเรื่องหลักว่าเนื้อหนังที่พระเจ้าใช้ในการบังเกิดนี้ประพฤติปฏิบัติตนและกระทำการอย่างไรบ้าง แน่นอนว่านี่ไม่ได้หมายความว่าเพียงเพราะผู้คนรู้ว่าพระเจ้าผู้ทรงบังเกิดในเนื้อหนังเป็นปกติและสัมพันธ์กับชีวิตจริงเพียงใดในพระดำรัสและการกระทำของพระองค์ พวกเขาย่อมจะสามารถปฏิบัติต่อพระเจ้าผู้ทรงบังเกิดในเนื้อหนังได้อย่างถูกต้องทุกประการ นี่ยังห่างไกลจากคำว่ามากพอ บัดนี้เมื่อพวกเรารู้แล้วว่าพระเจ้าผู้ทรงบังเกิดในเนื้อหนังตรัสและทรงพระราชกิจอย่างไร ประพฤติปฏิบัติองค์และกระทำการอย่างไร พวกเราก็มาสามัคคีธรรมกันเถิดว่าพระเจ้าผู้ทรงบังเกิดในเนื้อหนังไม่ทรงทำสิ่งใดบ้าง หรือทรงแตกต่างจากมวลมนุษย์อย่างไร
การสำแดงบางประการถึงความปกติและความสัมพันธ์กับชีวิตจริงของเนื้อหนังที่พระเจ้าใช้ในการบังเกิดนี้เหมือนสัญชาตญาณของมวลมนุษย์อยู่หลายด้าน—ได้แก่ สัญชาตญาณ การทำหน้าที่ และภาวะที่มีมาแต่กำเนิดของเนื้อหนังมนุษย์ กล่าวได้ว่าพระเจ้าผู้ทรงบังเกิดในเนื้อหนังและมวลมนุษย์ทั่วไปเหมือนกันในแง่ของสัญชาตญาณ แต่นอกเหนือจากความคล้ายคลึงข้อนี้แล้ว แก่นชีวิต อัตลักษณ์ อุปนิสัย และอื่นๆ ของพระองค์ล้วนแตกต่างจากมวลมนุษย์ที่เสื่อมทรามอย่างสิ้นเชิง นี่เกี่ยวข้องกับเรื่องที่ว่าสิ่งที่การดำเนินชีวิตของพระองค์ อุปนิสัย และแก่นแท้ของพระองค์สำแดงออกมานั้นมีลักษณะแตกต่างจากมวลมนุษย์ที่เสื่อมทราม การพูดถึงเรื่องนี้นำพวกเราไปสู่หัวข้อต่อไปที่พวกเรากำลังจะสามัคคีธรรมกัน ซึ่งเป็นหัวข้อที่สองเกี่ยวกับการละทิ้งมโนคติอันหลงผิดและความคิดฝันเกี่ยวกับพระเจ้าผู้ทรงบังเกิดในเนื้อหนังคือ ไม่นำพระเจ้าผู้ทรงบังเกิดในเนื้อหนังไปอยู่ระดับเดียวกับมวลมนุษย์ที่เสื่อมทราม การที่จะแก้ปัญหานี้ พวกเรายังต้องสามัคคีธรรมไปตามการเผยต่างๆ และแง่มุมต่างๆ ในการดำเนินชีวิตที่พระเจ้าผู้ทรงบังเกิดในเนื้อหนังสำแดงให้เห็นอีกด้วย ในทางทฤษฎีแล้ว พวกเจ้าเห็นด้วยกับถ้อยแถลงที่ว่า “ต้องไม่นำพระเจ้าผู้ทรงบังเกิดในเนื้อหนังไปอยู่ระดับเดียวกับมวลมนุษย์ที่เสื่อมทราม” หรือไม่? (เห็นด้วย) พวกเจ้าเองก็อยากปฏิบัติตามถ้อยแถลงนี้เช่นกัน และเต็มใจที่จะแก้ปัญหานี้ แต่พวกเจ้ามีเส้นทางปฏิบัติหรือไม่ว่าทำอย่างไรจึงจะหลีกเลี่ยงการนำพระเจ้าผู้ทรงบังเกิดในเนื้อหนังไปอยู่ระดับเดียวกับมวลมนุษย์ที่เสื่อมทราม? การหาเส้นทางปฏิบัตินี้ไม่ง่ายเลยใช่หรือไม่? การไม่นำพระเจ้าผู้ทรงบังเกิดในเนื้อหนังไปอยู่ระดับเดียวกับมวลมนุษย์ที่เสื่อมทรามเป็นข้อกำหนดที่วางไว้ให้พวกเจ้า แต่เหตุใดจึงวางข้อกำหนดเช่นนี้? นี่เป็นเรื่องคู่ควรที่จะขบคิด เวลาผู้คนพบเจอพระเจ้าผู้ทรงบังเกิดในเนื้อหนัง เนื่องจากรูปแบบการดำรงชีวิตและรูปลักษณ์ภายนอกของพระองค์ จึงเป็นธรรมดาที่พวกเขามักจะปฏิบัติต่อพระองค์ในฐานะสมาชิกคนหนึ่งของมวลมนุษย์ที่เสื่อมทราม นี่เท่ากับเป็นการปฏิบัติต่อพระเจ้าผู้ทรงบังเกิดในเนื้อหนังประหนึ่งบุคคลที่ไม่มีความเกี่ยวข้องกับแก่นแท้ อัตลักษณ์ และอุปนิสัยของพระเจ้าโดยสิ้นเชิง จากนั้นก็นำวิธีคิดของมวลมนุษย์ที่เสื่อมทรามมาใช้เวลามีปฏิสัมพันธ์กับพระองค์ ใช้วิธีการที่ตนมีปฏิสัมพันธ์กับผู้อื่นมาปฏิบัติต่อพระเจ้าผู้ทรงบังเกิดในเนื้อหนัง ด้วยเหตุนี้ วิธีการที่ผู้คนใช้ปฏิบัติต่อพระเจ้าในแง่หนึ่งจึงเผยให้เห็นท่าทีผิดๆ ที่พวกเขามีต่อพระองค์ และอีกแง่หนึ่งก็เผยให้เห็นปัญหาที่ใหญ่มากข้อหนึ่งที่มีอยู่ในตัวพวกเขาคือ พวกเขาไม่รู้จักพระเจ้าผู้ทรงบังเกิดในเนื้อหนัง แม้ผู้คนจะยอมรับพระเจ้าผู้ทรงบังเกิดในเนื้อหนังทางวาจาและแสดงออกให้เห็นว่าติดตามพระองค์ แต่โดยเนื้อแท้แล้ว พวกเขายังไม่ได้มาทำความรู้จักหรือยอมรับบุคคลธรรมดาผู้นี้ การไม่ยอมรับบุคคลธรรมดาผู้นี้หมายถึงการไม่ปฏิบัติต่อบุคคลธรรมดาผู้นี้ในฐานะพระเจ้าผู้ทรงบังเกิดในเนื้อหนัง ความหมายแฝงก็คือผู้คนปฏิบัติต่อบุคคลธรรมดาผู้นี้ในฐานะสมาชิกคนหนึ่งของมวลมนุษย์ที่เสื่อมทราม แล้วเพื่อที่จะหลีกเลี่ยงปัญหานี้และแก้ปัญหานี้ด้วย วันนี้พวกเราจึงจะสามัคคีธรรมกันอีกครั้งเรื่องการสำแดงถึงสภาวะความเป็นมนุษย์ที่ปกติของพระเจ้าผู้ทรงบังเกิดในเนื้อหนังในชีวิตประจำวันของพระองค์ รวมทั้งเรื่องที่ว่าผู้คนควรใช้วิธีใดทำความรู้จักและทำความเข้าใจการสำแดงต่างๆ ที่พระองค์ทรงเผยให้เห็นในปฏิสัมพันธ์และการติดต่อเจรจาที่ทรงมีกับผู้คน ก่อนอื่น พวกเรามาดูประเด็นบางอย่างเกี่ยวกับพระเจ้าผู้ทรงบังเกิดในเนื้อหนังที่ผู้คนไม่อาจเข้าใจได้ หรือประเด็นบางอย่างที่ผู้คนมองในมุมของมวลมนุษย์ที่เสื่อมทรามได้ง่ายกันเถิด เริ่มแรก พวกเรามาพิจารณากันเถิดว่าสิ่งใดบ้างที่บุตรมนุษย์ธรรมดาผู้นี้ ซึ่งก็คือพระเจ้าผู้ทรงบังเกิดในเนื้อหนัง ไม่ทำ หรือพิจารณาบางสิ่งที่เผยให้เห็นในพระองค์ซึ่งผู้คนล้มเหลวที่จะตระหนักรู้ แท้จริงแล้ว สิ่งเหล่านี้หมายถึงอะไรบ้าง? แรกสุดเลยก็คือพระองค์ไม่ทรงหลอกลวง และไม่ทรงทำสิ่งต่างๆ เช่น แก่งแย่ง ต่อสู้ วางอุบาย เล่นงาน แก้แค้น ล่อใจ และอื่นๆ เหตุใดผู้คนจึงควรเข้าใจสิ่งเหล่านี้? เมื่อเจ้าเข้าใจสิ่งเหล่านี้ เจ้าก็จะมีความเข้าใจที่แท้จริงในอุปนิสัยและแก่นแท้ของพระเจ้าผู้ทรงบังเกิดในเนื้อหนัง ด้วยความเข้าใจที่แท้จริงเท่านั้น เจ้าจึงจะสามารถไม่นำพระเจ้าผู้ทรงบังเกิดในเนื้อหนังไปอยู่ระดับเดียวกับมวลมนุษย์ที่เสื่อมทรามได้ เมื่อเจ้าสามารถไม่นำพระเจ้าผู้ทรงบังเกิดในเนื้อหนังไปอยู่ระดับเดียวกับมวลมนุษย์ที่เสื่อมทรามได้เท่านั้น เจ้าจึงจะสัมฤทธิ์ความสัมพันธ์ที่ปกติกับพระเจ้าผู้ทรงบังเกิดในเนื้อหนัง สามารถยืนอยู่ในฐานะอันถูกควรของสิ่งมีชีวิตทรงสร้าง และปฏิบัติต่อพระเจ้าผู้ทรงบังเกิดในเนื้อหนังด้วยท่าทีที่สิ่งมีชีวิตทรงสร้างควรมี
เกี่ยวกับสิ่งที่พระเจ้าผู้ทรงบังเกิดในเนื้อหนังไม่ทรงทำ พวกเรามาสามัคคีธรรมกันก่อนถึงแง่มุมที่เป็นการไม่หลอกลวง การสำแดงจำเพาะที่เป็นการหลอกลวงมีอะไรบ้าง? พูดปด ทำตัวเทียมเท็จ สร้างภาพ แอบอ้างเป็นในสิ่งที่เจ้าไม่ได้เป็น คุยโว พูดพล่าม และอื่นๆ การสำแดงที่เราเพิ่งกล่าวไปนี้พบเห็นได้ทั่วไปในหมู่มวลมนุษย์ที่เสื่อมทรามใช่หรือไม่? (ใช่) การหลอกลวงและโกหกเป็นลักษณะสำคัญที่เห็นได้ชัดของมวลมนุษย์ที่เสื่อมทราม เป็นลักษณะร่วมของมวลมนุษย์ที่เสื่อมทรามทุกคน ไม่มีใครหนีพ้นสิ่งนี้ได้ และไม่มีข้อยกเว้น ทุกคนโกหก ทุกคนเสแสร้ง และทุกคนอ้างตัวเป็นสิ่งที่ตนไม่ได้เป็น แสดงละคร และสร้างภาพ ยิ่งไปกว่านั้น พวกเขายังทำสิ่งเหล่านี้ได้โดยธรรมชาติ ไม่ต้องให้พ่อแม่สอน และไม่จำเป็นต้องให้ใครมาครอบงำ ยุยง หรือปลุกปั่นพวกเขา พวกเขาเกิดมาเป็นคนโกหก พูดเช่นนี้เกินไปหรือไม่? (ไม่) แล้วเนื้อหนังที่พระเจ้าใช้ในการบังเกิดเป็นเช่นไร? พวกเราจะไม่พูดถึงเรื่องไกลตัว สำหรับลักษณะการพูดจาของเรานี้ ว่ากันตามภาษามนุษย์ เราย่อมชี้นกเป็นนก ชี้ไม้เป็นไม้ ยกตัวอย่าง เวลาชี้แนะพวกเจ้าในสายงานบางอย่าง ถ้ามีอะไรที่เราไม่รู้วิธีทำ เราก็จะพูดว่า “เราไม่ค่อยชัดเจนในเรื่องนี้นัก เราไม่รู้วิธีทำ พวกเจ้าควรค้นหาข้อมูลบางอย่างมาอ้างอิง” ถ้าเรารู้เรื่องดังกล่าวน้อย เราก็จะพูดเท่าที่เรารู้ เมื่อพูดสิ่งที่เรารู้และเข้าใจจบแล้ว เราก็จะบอกว่า “ถ้ามีสิ่งใดที่เราพลาดไปและพวกเจ้ารู้ พวกเจ้าก็พูดเสริมได้” เจ้าดูเถิด ถ้อยคำที่เราพูดมานี้เป็นไปตามข้อเท็จจริงและซื่อตรงใช่หรือไม่? (ใช่) พวกเจ้าฟังเราพูดมาตลอดหลายปีนี้ แล้วพวกเจ้าเห็นการหลอกลวงใดๆ ในคำพูดของเราหรือไม่? เห็นการสร้างภาพบ้างหรือไม่? เห็นอะไรเทียมเท็จหรือไม่? (ไม่เห็น) เมื่อเราสามัคคีธรรมในการชุมนุมหรือชี้แนะสายงานบางอย่างตามปกติ เรามักจะยกตัวอย่างโดยอ้างอิงเรื่องเล็กน้อยทั่วไปในชีวิตประจำวันบางเรื่อง แม้จะเว้นรายละเอียดในกระบวนการบางเรื่องไปบ้าง แต่ตัวเรื่องเองเป็นข้อเท็จจริง นอกจากนี้ยังมีพยานรู้เห็นอีกด้วยว่าเราจัดการและลงมืออย่างไรในเรื่องเหล่านั้น เราเคยโกหกหรือไม่? (ไม่เคย) เราไม่โกหก ไม่แสดงละคร หรือสร้างภาพ ดูเอาเถิด เวลาออกไปข้างนอก เราก็ใส่เสื้อผ้าชุดเดียวกับที่เราใส่อยู่บ้าน บางครั้ง ถ้าเสื้อผ้าสกปรก เราก็จะเปลี่ยนใส่ชุดที่สะอาดเมื่อออกไปข้างนอก เพียงแต่งตัวให้สะอาดขึ้นบ้างเท่านั้น เราจะไม่เปลี่ยนไปใส่เสื้อผ้าแบรนด์เนมหรูหราเพียงเพื่อจะออกไปข้างนอก การใส่เสื้อผ้าธรรมดาอยู่ที่บ้านและแต่งตัวให้สะอาดขึ้นบ้างเวลาออกไปข้างนอก—นี่ไม่ใช่การแสดงละคร นี่คือความเป็นมนุษย์ที่ปกติ
การหลอกลวง แสดงละคร และสร้างภาพ—นี่คือสิ่งที่มวลมนุษย์ที่เสื่อมทรามมักจะทำ เจ้าดูเถิด สิ่งที่มนุษย์พูดกันนั้นส่วนใหญ่มีสิ่งปลอมปน โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อเกี่ยวพันกับผลประโยชน์ ความเป็นส่วนตัว ความภาคภูมิใจ สถานะ หรือความมีหน้ามีตาของตนเอง ผู้คนก็จะโกหก ตัวอย่างเช่น บางคนเหลวไหลเป็นพิเศษ มักจะหัวเราะและหยอกเย้าไปเรื่อย เลี่ยงงานอย่างยิ่งเวลาทำหน้าที่ของตน และไม่จริงจังกับสิ่งที่ทำ เมื่อผู้นำไม่อยู่ พวกเขาก็คุยเรื่อยเปื่อย ดื่มชา ประเดี๋ยวก็ไปห้องน้ำ ประเดี๋ยวก็เดินเล่นในลานบ้าน ใช้ชีวิตกันอย่างสบายอารมณ์เป็นพิเศษ พอผู้นำมา พวกเขาก็รีบกระวีกระวาดทำตัวยุ่งกับงาน แสร้งทำตัวมีความรับผิดชอบเป็นพิเศษ นี่ทำตัวเทียมเท็จมิใช่หรือ? นี่คือการสร้างภาพมิใช่หรือ? (ใช่) มวลมนุษย์ที่เสื่อมทรามมีข้อบกพร่องอีกอย่างหนึ่งคือ ชอบบรรยายว่าตนนั้นประเสริฐและสูงส่งเป็นพิเศษ มีความเข้าใจเชิงลึกและมั่งคั่งเป็นพิเศษ เป็นคนที่มีสถานะและภูมิหลังที่พิเศษ พวกเขาไม่ยอมเอ่ยถึงเรื่องสกปรกหรือโง่เขลาที่ตนทำเอาไว้ในที่ลับ ความผิดพลาดที่ทำลงไป หรือข้อบกพร่องและข้อเสียที่ตนมี—ไม่เคยเอ่ยถึงแม้แต่น้อย หรือเผยสิ่งเหล่านี้ให้เห็นแม้แต่นิดเดียว กลัวนักหนาว่าผู้อื่นจะมองทะลุเข้าไปเห็นเรื่องจริงและดูแคลนพวกเขา นี่ทำตัวเทียมเท็จมิใช่หรือ? นี่คือการโกหกและหลอกลวงมิใช่หรือ? (ใช่) พวกเขาถึงกับอ้างว่าสามารถทำสิ่งที่ตนทำไม่ได้ ก่อนหน้านี้ถ้าพวกเขาเคยรับใช้ในฐานะผู้นำระดับใดระดับหนึ่ง เคยทำงานสำคัญบางอย่าง หรือมีส่วนช่วยทำอะไรบางอย่าง พวกเขาก็ต้องป่าวประกาศให้เอิกเกริก กลัวนักหนาว่าผู้อื่นจะดูแคลนตน ในเรื่องที่พวกเขาพูดพล่ามและคุยโวนั้น พวกเขา “สามารถทำได้ทุกอย่าง” แต่ไม่เคยเอ่ยถึงข้อบกพร่องของตนเองหรือข้อเสียในความเป็นมนุษย์ของตน ผู้คนล้วนประพฤติปฏิบัติตนและกระทำการกันเช่นนี้ ผู้คนมองว่าการสำแดงเหล่านี้เป็นลักษณะที่มวลมนุษย์มีร่วมกัน นึกว่าการประพฤติปฏิบัติตนเช่นนี้ปกติและธรรมดามาก และเป็นไปตามความเป็นมนุษย์ที่ปกติ ดังนั้นจึงเป็นธรรมดาที่ผู้คนมากมายจะยัดเยียดทัศนะเช่นนี้ให้กับพระเจ้าผู้ทรงบังเกิดในเนื้อหนัง คิดไปว่า “พระเจ้าผู้ทรงบังเกิดในเนื้อหนังก็โกหกและหลอกลวงด้วยใช่ไหม?” ตัวอย่างเช่น เมื่อเราบอกว่าเรารู้วิธีทำเกี๊ยว บางคนก็ไม่เชื่อ พลางกล่าวว่า “หืม นอกจากแสดงความจริงแล้ว พระองค์ยังรู้วิธีทำอาหารด้วยหรือ? เป็นไปไม่ได้หรอก” พวกเขาคิดว่า “ใครบ้างไม่เคยโกหก? ใครบ้างไม่เคยคุยโว?” พระเจ้าผู้ทรงบังเกิดในเนื้อหนังก็รวมอยู่ในคำว่า “ใคร” นั้นด้วย ที่พวกเขาพูดเช่นนี้ถูกหรือไม่? (ไม่ถูก) พวกเขาผิดพลาดตรงไหน? (นำพระเจ้าผู้ทรงบังเกิดในเนื้อหนังไปอยู่ระดับเดียวกับมวลมนุษย์ที่เสื่อมทราม) เป็นเพราะมวลมนุษย์สามารถโกหกกันทุกคน เจ้าจึงคิดว่าพระเจ้าผู้ทรงบังเกิดในเนื้อหนังก็โกหกได้เช่นกัน จินตนาการไปว่าพระเจ้าผู้ทรงบังเกิดในเนื้อหนังเป็นเหมือนมวลมนุษย์ที่เสื่อมทราม และถึงกับพูดในใจว่า “ตราบใดที่พระเจ้าผู้ทรงบังเกิดในเนื้อหนังสามารถแสดงความจริงได้ นั่นก็เพียงพอแล้ว ต่อให้พระองค์โกหกเป็นบางครั้ง พวกเราก็ไม่ถือสา ไม่ใช่เรื่องที่จะส่งผลต่ออัตลักษณ์ของพระองค์ที่เป็นพระเจ้าผู้ทรงบังเกิดในเนื้อหนัง” นี่ไม่ใช่เรื่องว่าเจ้าถือสาหรือไม่ เจ้าต้องขบคิดว่าความคิดที่เจ้ามีเกี่ยวกับพระเจ้าผู้ทรงบังเกิดในเนื้อหนังนี้ถูกต้องหรือไม่ แม้ในทางทฤษฎี เจ้าจะรู้ว่าสิ่งนี้ผิดและเจ้าไม่ควรคิดเช่นนี้ แต่เจ้าก็ต้องขบคิดว่าเหตุใดเจ้าจึงคิดเช่นนี้ได้ นี่เป็นเพราะเจ้าหลอกลวงเกินไปและไม่ซื่อสัตย์ ซึ่งเป็นเหตุให้เจ้าคิดว่าทุกคนสามารถโกหกและแสดงละครได้ และพระเจ้าผู้ทรงบังเกิดในเนื้อหนังก็ไม่ใช่ข้อยกเว้น ด้วยการคิดแบบนี้ เจ้ากำลังผิดพลาดมิใช่หรือ? แม้การผิดพลาดเช่นนี้จะไม่ใช่เรื่องใหญ่และไม่ส่งผลต่อการที่เจ้าจะได้รับความจริง แต่พวกเราก็ต้องละเอียดรอบคอบในเรื่องนี้อย่างแท้จริง และอธิบายให้ชัดเจน ถ้าเจ้าปฏิบัติต่อพระดำรัสทั่วไปที่พระเจ้าผู้ทรงบังเกิดในเนื้อหนังตรัสด้วยท่าทีที่สงสัยและไม่เชื่อเช่นนี้ แล้วเวลาที่พระองค์ทรงสามัคคีธรรมความจริง แสดงความจริง และแสดงเจตนารมณ์ของพระเจ้า เวลาที่พระองค์ทรงพิพากษา เปิดโปง กล่าวโทษ และตัดแต่งเจ้า เจ้าจะปฏิบัติต่อทั้งหมดนั้นอย่างไร? เจ้าจะเปลี่ยนท่าทีของเจ้าหรือไม่? เจ้าจะไม่เปลี่ยน เจ้าจะใช้ท่าทีเช่นเดิม คิดไปว่าพระวจนะที่พระเจ้าผู้ทรงบังเกิดในเนื้อหนังตรัสนั้นไม่จำเป็นต้องถูกต้องทั้งหมด ในทางทฤษฎี เจ้ายอมรับว่าสิ่งที่พระองค์ตรัสนั้นถูกต้องและล้วนเป็นความจริง แต่เมื่อเจ้าทำสิ่งที่ละเมิดหลักธรรม แล้วพระองค์ทรงตัดแต่งและเปิดโปงเจ้า เจ้ากลับคิดในใจว่า “ในเรื่องนี้ พระวจนะของพระเจ้าไม่ใช่ความจริง เพราะฉันไม่ได้คิดแบบนั้นในเรื่องนี้ ฉันมีข้ออ้างและเหตุผลที่ดีมากในเรื่องนี้ ดังนั้น ฉันจึงเลือกที่จะไม่ยอมรับได้ ฉันสามารถปฏิเสธและต่อต้านพระองค์ด้วยท่าทีที่เพิกเฉย หลีกเลี่ยงและไม่ยอมรับหัวข้อนั้นได้ และปฏิบัติต่อพระเจ้าผู้ทรงบังเกิดในเนื้อหนังด้วยท่าทีเดียวกับที่ฉันใช้เวลาให้เหตุผลกับคนคนหนึ่ง” ถ้าเจ้าปฏิบัติต่อพระเจ้าผู้ทรงบังเกิดในเนื้อหนังด้วยท่าทีดังกล่าว แก่นแท้ของปัญหาย่อมเป็นเช่นใด? ท่าทีที่เจ้ามีต่อพระเจ้าผู้ทรงบังเกิดในเนื้อหนังเป็นกบฏหรือว่าถูกควร? (เป็นกบฏ ไม่ถูกควร) ถ้าเจ้าคิดว่าพระเจ้าผู้ทรงบังเกิดในเนื้อหนังสามารถหลอกลวง โกหก คุยโว พูดพร่ำถึงแนวคิดที่ฟังดูสูงส่ง และป่าวร้องวลีชวนเชื่อได้ เช่นนั้นเมื่อพระองค์ทรงตัดแต่งและเปิดโปงเจ้า เจ้าก็จะนึกว่าตนมีเหตุผลที่จะไม่ยอมรับและปฏิเสธการกระทำดังกล่าว พลางคิดว่า “ฉันก็จะไม่ยอมรับเท่านั้นละ และฉันจะต่อต้านพระองค์ พระองค์เป็นแค่คนธรรมดาไม่ใช่หรือ? ทำไมฉันถึงต้องยอมรับสิ่งที่พระองค์พูด? ฉันจะยอมรับสิ่งที่พระองค์พูดถ้าถูกต้อง และจะไม่ยอมรับสิ่งที่ฉันคิดว่าผิด ฉันจะยอมรับถ้าฉันมีความสุข และจะไม่ยอมรับถ้าฉันไม่มีความสุข ฉันจะยอมรับถ้าสิ่งที่พระองค์พูดสอดคล้องกับผลประโยชน์ รสนิยม และอารมณ์ของฉัน และถ้าไม่สอดคล้องกับผลประโยชน์และอารมณ์ของฉัน ฉันก็จะไม่ยอมรับ นี่เป็นธรรมชาติและชอบด้วยเหตุผลทุกอย่างไม่ใช่หรือ? นี่เป็นเรื่องที่ถูกควรมาก นี่คือสิทธิ์ของฉัน และในใจฉันก็ไม่รู้สึกตำหนิตัวเองแม้แต่น้อย” ถ้านี่คือท่าทีที่เจ้ามีต่อพระเจ้า เช่นนั้นแล้ว ความสัมพันธ์ของเจ้ากับพระเจ้าเป็นความสัมพันธ์ระหว่างสิ่งมีชีวิตทรงสร้างกับพระผู้สร้างจริงหรือไม่? เป็นความสัมพันธ์ระหว่างมนุษย์กับพระเจ้าหรือไม่? (ไม่) ดูจากท่าทีหรือการแสดงออกของเจ้า ความสัมพันธ์ระหว่างพระเจ้าผู้ทรงบังเกิดในเนื้อหนังกับเจ้านั้นเป็นเพียงความสัมพันธ์ระหว่างคนธรรมดากับมนุษย์ทั่วไปที่เสื่อมทรามเท่านั้น ยังคงอยู่ในระดับความสัมพันธ์ระหว่างผู้คนเท่านั้น นี่เป็นปัญหามิใช่หรือ? (ใช่) ดังนั้น เจ้าต้องแน่ใจเสียก่อนว่าในเมื่อพระเจ้าผู้ทรงบังเกิดในเนื้อหนังกำหนดให้มวลมนุษย์เป็นผู้คนที่ซื่อสัตย์ พระองค์เองย่อมซื่อสัตย์เสียก่อน สภาวะความเป็นมนุษย์ของพระองค์มีแก่นแท้เป็นความซื่อสัตย์ เรื่องนี้ไม่ต้องสงสัยเลย เจ้าควรตระหนักรู้ข้อนี้ และควรยอมรับจากหัวใจอีกด้วย เจ้าไม่เพียงต้องตระหนักรู้เรื่องนี้อยู่ในหัวใจเท่านั้น แต่ยังต้องมีท่าทียอมรับดังกล่าวในชีวิตจริงอีกด้วย มวลมนุษย์ที่เสื่อมทรามสามารถโกหกและทำตัวเทียมเท็จในรูปการณ์ใดก็ได้ และไม่ว่าใครก็สามารถสร้างภาพ พูดพล่าม และคุยโวได้ สาเหตุที่มวลมนุษย์ที่เสื่อมทรามสามารถทำเช่นนี้ได้ก็เพราะอุปนิสัยที่เสื่อมทรามของซาตานได้กลายเป็นชีวิตและธรรมชาติของมนุษย์ไปแล้ว ซึ่งเป็นเหตุให้พวกเขามีการเผยให้เห็นอย่างเป็นธรรมชาติเช่นนี้ อย่างไรก็ตาม พระเจ้าผู้ทรงบังเกิดในเนื้อหนังมีด้านที่เป็นความซื่อสัตย์อยู่ในสภาวะความเป็นมนุษย์ของพระองค์ แล้วเพราะชีวิตของพระองค์ก็คือชีวิตของพระเจ้าโดยแท้ องค์ประกอบที่เป็นความซื่อสัตย์นี้จึงยิ่งเป็นด้านหนึ่งในแก่นแท้ของพระองค์ เรื่องนี้ไม่ต้องสงสัยเลย และผู้คนก็ไม่ควรคลางแคลงใจ
ครั้งหนึ่งเราเคยคุยกับใครบางคน และพวกเขาก็บอกว่ามีปัญหาเกี่ยวกับกระเพาะอาหาร รับยาจากโรงพยาบาลมาเป็นอันมาก และกินยามาหลายปีแล้ว ต่อมา อาการที่กระเพาะอาหารก็ดีขึ้นเล็กน้อย เราจึงถามพวกเขาว่า “กระเพาะอาหารของเจ้ามีปัญหาแบบไหน? เป็นไข้หวัดลงกระเพาะ แผลในกระเพาะอาหาร หรือมีกรดในกระเพาะมากเกินไป?” พอได้ยินเราถามรายละเอียด พวกเขากลับไม่ยอมตอบเราตรงๆ แต่ยังคงพูดซ้ำๆ ว่า “ข้าพระองค์มีปัญหาเกี่ยวกับกระเพาะอาหาร และข้าพระองค์ก็กินยามาเยอะมาก” เหตุใดเราจึงถามพวกเขาเช่นนี้? ก็แค่การพูดคุยตามปกติเท่านั้น ให้รู้ว่าพวกเขามีปัญหาแบบใดเกี่ยวกับกระเพาะอาหาร บางครั้งเราก็ปวดท้องเช่นกัน ดังนั้น ถ้าพวกเขามีปัญหาแบบนี้ บางทีพวกเขาอาจจะให้ความช่วยเหลือบางอย่างได้ การพูดคุยไม่เหมือนกับการสามัคคีธรรมความจริงหรือการทำงานอย่างเป็นทางการซึ่งมีเป้าหมายที่ชัดเจน มีขั้นตอนที่เข้มงวด และมีท่าทีเอาจริงเอาจัง การพูดคุยมีความเป็นกันเองมากกว่า ไม่มีจุดประสงค์จำเพาะหรือการเจาะจงวางแผนเข้ามาเกี่ยวข้อง แต่เมื่อเราถามว่าพวกเขามีปัญหาเช่นใดเกี่ยวกับกระเพาะอาหารกันแน่ พวกเขากลับไม่ยอมให้คำตอบที่ตรงไปตรงมากับเรา พวกเขาโกหกอยู่หรือเปล่า? พวกเขาพูดเรื่องจริงอยู่หรือไม่? (พวกเขาไม่ได้พูดเรื่องจริง) แล้วเหตุใดพวกเขาจึงไม่พูดเรื่องจริง? เพราะพวกเขาอยากปกปิดปัญหาเอาไว้ และสาเหตุที่ปกปิดก็เพราะกังวลว่าเราจะปฏิบัติต่อพวกเขาอย่างไรหลังจากรู้อาการป่วยของพวกเขา ไม่ว่าพวกเขาจะกังวลว่าเราจะดูแคลนพวกเขา หรือว่าเราจะปลดพวกเขาหรือปรับเปลี่ยนการมอบหมายหน้าที่ให้แก่พวกเขา ซึ่งจะส่งผลต่อความรอดของพวกเขา สรุปว่าพวกเขากังวล ดังนั้นจึงอยากปกปิดเรื่องนี้เอาไว้ จงบอกเราเถิดว่านี่มีความจำเป็นใดๆ หรือไม่? พวกเขาโง่มากที่ทำเช่นนี้มิใช่หรือ? (ใช่) แล้วผู้คนดังกล่าวเผยอุปนิสัยเช่นใดออกมา? (อุปนิสัยที่เลว) เลวตรงไหน? (พวกเขาคาดคะเนเกี่ยวกับพระเจ้า จินตนาการสิ่งต่างๆ อยู่ในใจตลอดเวลา ทำเหมือนความคิดฝันเป็นข้อเท็จจริง คาดคะเนเจตนาเบื้องหลังพระวจนะของพระเจ้า และระแวดระวังพระเจ้าไปเสียทุกด้านเหมือนที่พวกเขาระแวดระวังผู้คน) ถ้าคนที่เจ้าคาดคะเนและระแวดระวังเป็นสมาชิกคนหนึ่งของมวลมนุษย์ที่เสื่อมทราม ก็จะเป็นเรื่องที่ค่อนข้างจำเป็น เพราะสังคมทุกวันนี้ซับซ้อนเหลือเกิน ผู้คนซับซ้อน และหัวใจของมนุษย์ก็ร้ายกาจ เจ้าไม่รู้ว่าใครจะลงมือลับหลังเจ้าด้วยความปองร้ายหลังจากที่รู้สถานการณ์ที่แท้จริงของเจ้า ดังนั้น เจ้าจึงไม่อยากให้คนนอกรู้สถานการณ์ที่แท้จริงของเจ้ามากเกินไป นี่เป็นเรื่องที่เข้าใจได้ เจ้าต้องระแวดระวังและรอบคอบในทุกด้านเวลามีปฏิสัมพันธ์กับผู้คน และไม่สามารถบอกอะไรคนนอกเกี่ยวกับสถานการณ์ที่แท้จริงของเจ้าได้ นี่คือชั้นเชิง ปรัชญา หรือหลักการสำหรับดำรงชีวิตทางโลกที่ใช้กันในยามมีปฏิสัมพันธ์กับผู้คน แต่พวกเขาใช้หลักการและชั้นเชิงนี้ในที่ใด? พวกเขานำมาใช้เวลามีปฏิสัมพันธ์กับเรา เราไม่เคยมีปฏิสัมพันธ์กับพวกเขามาก่อน แต่เพียงคุยกันครั้งนั้นครั้งเดียว เราก็เข้าใจคนคนนี้อย่างทะลุปรุโปร่งว่าพวกเขาโกหกไว้หลายเรื่องเหลือเกิน จงบอกเราเถิด เราใช่คนที่จะใส่ร้ายเจ้าหรือทำร้ายเจ้าหรือไม่? เราใช่คนที่เจ้าจำเป็นต้องระแวดระวังหรือไม่? (ไม่ใช่) ถ้าแม้แต่เรายังเป็นคนที่เจ้าต้องระแวดระวัง เช่นนั้นแล้ว การที่เจ้าเชื่อในพระเจ้าจะมีความหมายหรือคุณค่าอันใด? การไม่กล้าพูดเรื่องจริงแม้ในเรื่องเล็กน้อยเช่นนี้ ไม่มีแม้แต่ความกล้าหาญที่จะพูดเรื่องจริง—เจ้าจะเรียกคนแบบนั้นว่าอย่างไร? คนเช่นนั้นหลอกลวงมากมิใช่หรือ? (ใช่) ไม่มีความจำเป็นโดยสิ้นเชิงมิใช่หรือที่จะนำวิธีดำรงชีวิตทางโลกและหลักการที่ใช้ปฏิบัติต่อผู้ไม่มีความเชื่อมาใช้กับเรา? แท้จริงแล้ว เราอยากรู้เรื่องของเจ้าหรือไม่? นี่แค่คุยกันธรรมดามิใช่หรือ? ต่อให้เราอยากรู้เรื่องของเจ้า เราก็จะไม่ใส่ร้ายหรือทำร้ายเจ้า และจะไม่ทำให้เรื่องนี้กลายเป็นประเด็นลับหลังเจ้า ดังนั้น ในส่วนของพวกเจ้าแต่ละคน บางครั้งเราก็คุยกับพวกเจ้า ถามไถ่ว่าชีวิตความเป็นอยู่ในที่ที่พวกเจ้าอยู่นั้นเป็นอย่างไร สภาพอากาศเป็นอย่างไร สภาพแวดล้อมในการทำหน้าที่ของพวกเจ้าในตอนนี้เหมาะสมหรือไม่ หมู่นี้พวกเจ้ามีความยากลำบากในการทำหน้าที่กันบ้างหรือไม่ หรือสำหรับบางคนที่เพิ่งมาจากจีนแผ่นดินใหญ่ เราก็ถามพวกเขาว่าสภาพแวดล้อมทางโน้นเป็นอย่างไร และผู้คนส่วนใหญ่เป็นอย่างไรบ้างในการทำหน้าที่ของตน นี่เป็นเพียงการพูดคุยตามปกติ ด้านหนึ่ง นี่เกิดจากความต้องการตามความเป็นมนุษย์ที่ปกติ อีกด้านหนึ่ง เนื่องจากพวกเจ้าเชื่อในพระเจ้า สิ่งที่พวกเราพูดคุยกันจึงล้วนเป็นเรื่องเกี่ยวกับการเชื่อในพระเจ้า และพวกเราก็ไม่คุยเรื่องโลกที่ไม่มีความเชื่อ เช่น ดารา คนดัง กระแสนิยมในสังคม หรือการเมือง ถ้าพวกเจ้าต้องระวังตัวแม้แต่ในช่วงที่พูดคุยกันตามปกติ เราก็จะไม่พูดคุยกับพวกเจ้าอีกต่อไป บางคนคิดอยู่เสมอว่า “พระองค์มีจุดประสงค์จำเพาะในการพูดคุยกับพวกเราหรือเปล่า? เวลามีปฏิสัมพันธ์กับพวกเรา พระองค์ก็คอยตั้งคำถามบางอย่างกับพวกเราเสมอ พระองค์ต้องการค้นหาอะไรใช่ไหม? ฉันจะบอกสถานการณ์ที่แท้จริงให้พระองค์รู้ไม่ได้อย่างเด็ดขาด” ถ้าเจ้าคิดเช่นนี้ เจ้าก็ควรพูดล่วงหน้าว่า “อย่าพูดคุยกับพวกเราเลย ข้าพระองค์กลัวว่าพระองค์จะล่วงรู้ข้อมูลบางอย่าง ข้าพระองค์ไม่อยากบอกพระองค์ ดังนั้น อย่าทรงถามอีกเลย!” เมื่อเราได้ฟังว่าเจ้าไม่เต็มใจพูดคุย เราก็จะปล่อยไป เจ้านึกว่าเราต้องพูดคุยกับเจ้าให้ได้กระนั้นหรือ? ผู้คนส่วนใหญ่ไม่มีความเป็นมนุษย์ที่ปกติ และเราก็ไม่เต็มใจพูดคุยกับผู้คนเช่นนั้น
พวกเราเพิ่งสามัคคีธรรมกันไปว่าพระเจ้าผู้ทรงบังเกิดในเนื้อหนังไม่ทรงหลอกลวง ถ้อยแถลงนี้ไม่ได้อยู่ในระดับทฤษฎี และไม่ใช่คำกล่าวที่พูดตามกันมา เริ่มแรก การไม่หลอกลวงคือด้านหนึ่งของการดำเนินชีวิตตามแก่นแท้ที่พระเจ้าผู้ทรงบังเกิดในเนื้อหนัง ผู้มีอัตลักษณ์ของพระเจ้านี้ ทรงมี และเป็นด้านหนึ่งของการเผยให้เห็นแก่นแท้ดังกล่าว นี่ไม่ใช่ทฤษฎี และยิ่งไม่ใช่วลีชวนเชื่อ แต่เป็นการดำเนินชีวิตที่แท้จริง เป็นการดำเนินชีวิตที่สัมพันธ์กับชีวิตจริง ไม่ว่าจะในชีวิตประจำวันหรือเวลาสามัคคีธรรมความจริงและหารือเรื่องงาน แน่นอนที่สุดว่าถ้อยคำที่เรากล่าวนั้นไม่มีการหลอกลวง ไม่มีเรื่องโกหกอย่างเด็ดขาด และเรายิ่งจะไม่กุเรื่องขึ้นมา ตัวอย่างเช่น เวลาที่เราสามัคคีธรรมหัวข้อหนึ่งๆ และจำศัพท์คำหนึ่งไม่ได้ เราก็จะถามพวกเจ้าว่าจำศัพท์คำนี้ได้หรือไม่ บางครั้งพวกเจ้าก็จำได้ และบางครั้งพวกเจ้าก็จำไม่ได้ เช่นนั้นเราย่อมจะใช้คำอื่นมาสื่อความหมายนั้นๆ หรือบอกว่าเราก็จำไม่ได้เช่นกัน ในแง่หนึ่ง เรามีท่าทีที่ซื่อสัตย์และไม่เสกสรรค์เรื่องราวขึ้นมา ถ้าเราลืม เราก็บอกว่าเราลืม และถ้าเราจำไม่ได้ เราก็บอกว่าเราจำไม่ได้ ในอีกแง่หนึ่ง บางครั้งเรานึกคำที่เหมาะสมไม่ออกหรือลืมสิ่งที่เรากำลังจะพูด ซึ่งในกรณีนี้ เราจะไม่แสร้งทำเป็นไอ หรือพูดว่า “กริ่งประตูดัง เราจะไปเปิดประตูก่อน” หรือ “โทรศัพท์ดัง เราจะรับสายก่อน” เราจะไม่ทำตัวเทียมเท็จ เวลามีปฏิสัมพันธ์กับพวกเจ้าและสามัคคีธรรมเรื่องงานกันโดยตรง เราเป็นอย่างไร ในชีวิตประจำวันยามที่ลับตาพวกเจ้า เราก็เป็นอย่างนั้น เราเป็นคนแบบนี้เอง ทำตัวแบบเดียวกันทั้งต่อหน้าและลับหลังพวกเจ้า ถ้าเราชอบกินอะไร เราก็บอกว่าเราชอบกินสิ่งนั้น เราไม่โกหก ตัวอย่างเช่น เราบอกว่า “เราชอบกินเต้าหู้ผัดต้นหอม และมันฝรั่งเส้นผัดน้ำส้มสายชู” บางคนก็พูดว่า “ฉันไม่เชื่อ ตอนนี้พระองค์จะทรงขาดแคลนอะไรได้? พระองค์น่าจะเสวยหมูตุ๋นและเกี๊ยวทุกวันเป็นแน่!” เราจึงตอบว่า “แม้หมูตุ๋นจะอร่อย แต่เราไม่ชอบกินของที่มันเกินไปจริงๆ สำหรับมื้อเช้า เรากินข้าวต้มข้นๆ ชามหนึ่งกับเครื่องเคียงบ้างเท่านั้น ง่ายๆ แบบนั้นละ” ทั้งหมดนี้ล้วนเป็นข้อเท็จจริง ไม่มีสักประโยคที่เป็นคำโกหก ถ้อยคำที่เรากล่าวกับพวกเจ้า ตัวอย่างที่เรายกมา หรือสิ่งทั้งหลายในชีวิตจริงที่เราเอ่ยถึงนี้—ไม่ว่าพวกเจ้าจะมองว่าค่อนข้างเป็นมนุษย์ ธรรมดาและปกติ หรือขาดการขัดเกลาอยู่บ้าง—ไม่ว่าอย่างไร สิ่งที่เราพูดล้วนเป็นความสัตย์จริง อิงตามข้อเท็จจริงทั้งสิ้น นี่ไม่ได้เป็นไปเพื่อแสดงให้พวกเจ้าเห็นว่า “ดูสิว่าเราธรรมดาเพียงใด เราทำตัวกลมกลืนไปกับชีวิตมนุษย์มากเพียงใด เราเรียบง่ายและไร้การปรุงแต่งเพียงใด” แท้จริงแล้ว เราไม่มีความคิดเหล่านี้ บางครั้ง เพื่อที่จะสามัคคีธรรมความจริงแง่หนึ่ง เราก็เอ่ยถึงเรื่องเล็กๆ น้อยๆ บางอย่างในชีวิต และบางคนก็คิดว่านี่คือความถ่อมพระทัยและความซ่อนเร้นของพระเจ้า ที่จริงแล้ว เราไม่ได้หมายความเช่นนั้นเลย ยามที่เราเอ่ยถึงสิ่งเหล่านั้น เราเพียงเล่าไปตามความเป็นจริง ไม่ได้พูดอะไรที่สูงส่งและยิ่งใหญ่ จุดประสงค์ก็เพื่อเปิดโอกาสให้ผู้คนเข้าใจความจริงได้ดีขึ้น เราไม่มีเจตนาเป็นอื่น ในวาจาและการกระทำของเรา แน่นอนที่สุดว่าเราจะไม่มีวันทำสิ่งต่างๆ เช่น ชี้กวางเป็นม้า เชือดไก่ให้ลิงดู หรือลงโทษผู้คนอย่างหนักเพื่อเป็นการเตือนผู้อื่น ที่ผ่านมา เวลาพวกเราไปยังที่อยู่อาศัยของพี่น้องชายหญิง พวกเขาก็จะสาละวนทำเกี๊ยว ผัดเนื้อ และทำอาหาร แท้จริงแล้วไม่มีความจำเป็นต้องรับรองพวกเราเช่นนี้ เราบอกไปว่าปกติแล้วเราไม่ได้พิถีพิถันเรื่องอาหารการกินขนาดนี้ มื้ออาหารของเราเรียบง่ายเป็นพิเศษ และเราก็ไม่สนใจการโอ้อวด บางคนไม่เคยเชื่อสิ่งที่เราพูด พวกเขานึกเสมอว่าเรากำลังโกหก ไม่ว่าเราจะพูดอะไร พวกเขาก็ไม่เชื่อ ผู้คนเช่นนี้น่ารำคาญมาก พวกเขาไร้เหตุผลโดยสิ้นเชิง ไม่ใช่ว่าเราไม่น่าเชื่อถือ หรือคำที่เรากล่าวมีเรื่องไม่จริง แต่เป็นเพราะเจ้าเลวมาก ไม่ว่าเราจะพูดอะไร เจ้าก็ไม่สามารถฟังให้ถูกต้อง ไม่ว่าเราจะพูดอะไร เจ้าก็มีท่าทีสงสัย และถึงกับนำไปคิดในลักษณะที่บิดเบี้ยว มองว่าทั้งหมดนั้นเป็นการหลอกลวง และถึงกับระวังตัว เจ้าไม่เคยเชื่อว่าคำที่เรากล่าวเป็นความสัตย์จริงทั้งสิ้น นี่เป็นปัญหาเยี่ยงใด? เจ้าเชื่อคำพูดของพวกมารและซาตานทั้งหลายได้ แล้วเหตุใดจึงเชื่อคำพูดของเราไม่ได้? แล้วด้วยการเชื่อในพระเจ้ากันแบบนี้ เจ้ายังจะสามารถได้รับความจริงอยู่อีกหรือ? ความจริงไม่ใช่ถ้อยคำที่กลวงเปล่าอย่างแน่นอน แต่เป็นความเป็นจริงชีวิตที่ผู้คนใช้ในการดำเนินชีวิต คำที่เรากล่าวกับพวกเจ้าเป็นถ้อยคำที่สัมพันธ์กับชีวิตจริงทั้งสิ้น ถ้าพวกเจ้าไม่เชื่อถ้อยคำของเรา แล้วพวกเจ้าจะเชื่อในพระเจ้าได้อย่างไร? พระวจนะของพระเจ้าล้วนซื่อตรงและเป็นความจริง พระองค์ไม่เคยโกหก ทำตัวเทียมเท็จ สร้างภาพ หรือแอบอ้างเป็นสิ่งที่พระองค์ไม่ได้เป็น ถ้าพวกเจ้าสามารถเข้าใจรูปแบบการประพฤติปฏิบัติเหล่านี้ได้ พวกเจ้าก็จะมีความเข้าใจในพระเจ้า และด้วยเหตุนี้เท่านั้น พวกเจ้าจึงจะค่อยๆ ทำความเข้าใจและทำความรู้จักผ่านทางพระเจ้าผู้ทรงบังเกิดในเนื้อหนังได้ว่า พระเจ้าทรงสัมพันธ์กับชีวิตจริงทั้งในการกระทำและพระดำรัสของพระองค์ สามารถเข้าใจพระวจนะที่พระองค์ตรัสและความจริงที่พระองค์ทรงสามัคคีธรรมได้อย่างแท้จริง พวกเราสามัคคีธรรมถึงแง่มุมเรื่องการไม่หลอกลวงเสร็จสิ้นแล้ว
พวกเรามาสามัคคีธรรมเรื่องการไม่แก่งแย่งกันต่อเถิด การไม่แก่งแย่งหมายถึงสิ่งใด? หมายถึงการไม่โต้เถียง ไม่แก่งแย่งสถานะ ไม่ชิงดีชิงเด่น และไม่โต้เถียงกับเจ้าเรื่องคำกล่าวใดๆ ถ้าเจ้าตระหนักรู้สิ่งที่เราพูดกับเจ้า เจ้าก็ยอมรับ ถ้าเจ้าไม่ตระหนัก เราก็จะไม่บังคับเจ้า ถ้าความเข้าใจของเจ้าบิดเบี้ยว เราก็จะเปิดโปงเจ้าและแก้ไขให้ถูกต้อง ถ้าเจ้าเข้าใจสิ่งนั้นได้อย่างถ่องแท้ นั่นย่อมเป็นการดีที่สุด ถ้าเจ้าไม่อาจเข้าใจได้อย่างถ่องแท้ เราก็จะไม่บังคับให้เจ้ายอมรับ เจ้าสามารถปล่อยให้สิ่งต่างๆ เป็นไปตามธรรมชาติและค่อยๆ ทำความรู้จักสิ่งนั้นไปก็พอ นอกจากนี้ ไม่ว่าจะเป็นปฏิสัมพันธ์หรือการสนทนาระหว่างผู้คน เวลาพูดจา ผู้คนย่อมแก่งแย่งความมีหน้ามีตา แก่งแย่งความเป็นใหญ่ แก่งแย่งกันโอ้อวด และแก่งแย่งการยกย่องจากผู้อื่นอยู่เสมอ ผู้คนมักจะประพฤติตนเช่นนี้เวลามาติดต่อพระเจ้าผู้ทรงบังเกิดในเนื้อหนังเช่นกัน พวกเจ้าไม่ควรปฏิบัติต่อพระเจ้าผู้ทรงบังเกิดในเนื้อหนังด้วยมุมมองที่พวกเจ้าใช้ปฏิบัติต่อมวลมนุษย์ มองว่าพระเจ้าผู้ทรงบังเกิดในเนื้อหนังก็เหมือนกับมวลมนุษย์ที่เสื่อมทราม ดูเอาเถิด เวลาเราพูดกับพวกเจ้า เราพยายามรักษาบรรยากาศการพูดคุยให้มีความเป็นกันเอง พวกเจ้าทุกคนจะได้พูดความในใจกันอย่างอิสระ และคุยเรื่องที่พวกเจ้ารู้และเข้าใจ เป็นไปได้ว่าสิ่งที่เจ้าพูดนั้นไม่สอดคล้องกับข้อเท็จจริงหรือไม่ได้อิงความเป็นจริงมากนัก แต่เราก็ยังคงให้โอกาสเจ้าได้พูด การพูดคุยตามปกติของพวกเราไม่ใช่การชุมนุมอย่างเป็นทางการ ทุกคนมีสิทธิ์ที่จะพูด เราจะไม่บังคับให้พวกเจ้าทุกคนฟังเราอยู่ฝ่ายเดียว แต่จะพยายามให้ทุกคนได้พูด บางครั้ง ด้วยการพูดคุยกันตามสบายก็ทำให้พบเจอปัญหาบางอย่างในงาน แล้วพวกเราก็ได้ลงมือแก้ปัญหาเหล่านั้น ถ้าไม่มีปัญหา ทุกคนก็สามารถเปิดใจพูดคุยกัน รู้สึกผ่อนคลาย และมองว่าเป็นเพียงความบันเทิงก็ได้ ไม่ว่าจะในโอกาสใด หรือไม่ว่าเราจะอยู่กับคนกลุ่มใด เราจะไม่พูดว่า “ไม่อนุญาตให้ใครเสียงดังกว่าเรา เราต้องเหนือกว่าพวกเจ้าทุกคน โดยเฉพาะอย่างยิ่งเวลาเสวนาประเด็นหนึ่งๆ เราต้องได้พูดมากที่สุด และความเข้าใจเชิงลึกของเราต้องลุ่มลึกที่สุด ไม่มีใครเหนือกว่าเราได้ ถ้าเจ้าเหนือกว่าเรา เช่นนั้นเราก็จะแก่งแย่งเพื่อให้เหนือกว่าเจ้า” เราจะไม่ทำเช่นนี้ แม้เราจะต้องพูดจาไม่ว่าจะในโอกาสใด แต่เราก็ไม่ค่อยกระตือรือร้นที่จะพูดอะไรมากอยู่ดี เราชอบให้ทุกคนได้พูด บางครั้งเราก็ถามทุกคนว่า “ช่วงนี้ได้เรียนเต้นรำกันบ้างหรือเปล่า? พวกเจ้าเรียนเต้นแบบใดกันมาบ้างแล้ว?” ถ้าใครพูดอะไรผิด หรือสิ่งที่พวกเขาพูดนั้นไม่ตรงกับข้อเท็จจริงหรือไม่ถูกต้อง ก็ไม่มีความจำเป็นต้องโต้เถียง บางคนถามว่า “แล้วถ้ามีคนล่วงเกินพระองค์ล่ะ?” ที่ว่าล่วงเกิน เราหมายความว่าอย่างไร? แท้จริงแล้ว เรายังไม่เคยพบเจอใครที่ตัดสินเรา สาปแช่งเรา หรือโต้แย้งเราอย่างเปิดเผย ถ้ามีคนเช่นนั้นจริง เราย่อมจะต้องถามพวกเขาว่า “เหตุใดเจ้าจึงทำเช่นนี้? สิ่งที่เจ้าพูดสอดคล้องกับข้อเท็จจริงหรือไม่?” ถ้าสิ่งที่พวกเขาพูดนั้นถูกต้อง เราก็จะขอโทษพวกเขา ถ้าพวกเขาผิด เราก็ต้องสามัคคีธรรมความจริงกับพวกเขา พวกเขาจะได้ตระหนักรู้ปัญหาของตน และนั่นย่อมจะเพียงพอ เราจะไม่แก่งแย่งความเป็นใหญ่กับพวกเขา ยืนกรานให้พวกเขายอมจำนนต่อเราและยอมรับเราเป็นเจ้านาย ดังนั้น บางครั้งเวลาที่ทุกคนคุยกัน แล้วเสียงของบางคนดังขึ้นเรื่อยๆ และการพูดคุยก็ร้อนแรงทีเดียว เราจึงอดทนฟังพวกเขาพูดเท่านั้น มวลมนุษย์ที่เสื่อมทรามนั้นต่างออกไป เจ้าดูเถิด เวลาบางคนคุยกัน พวกเขากลับลงเอยด้วยการโต้เถียง ลึกลงไปในใจ พวกเขาดูถูกกัน และเถียงกันอย่างไม่จบสิ้น ยืนกรานที่จะแก่งแย่งว่าใครถูกและใครผิด ขอให้ทุกคนตัดสิน และไม่ยอมให้ใครล่วงเกินตน บางครั้งเวลาบางคนสนทนากับเรา พวกเขาก็พูดแทรก พูดข้ามขั้นตอน หรือแสดงความคิดเห็นบางอย่างที่ไม่เข้าท่าออกมา และถึงขั้นล่วงเกินเรา เราก็รู้สึกว่านั่นไม่ใช่เรื่องใหญ่ พวกเขาไม่ได้ตั้งใจทำเช่นนั้น ผู้คนล้วนมีอุปนิสัยที่เสื่อมทราม ดังนั้นจึงปกติมากที่จะมีการประพฤติปฏิบัติเช่นนี้ ถึงขนาดมีผู้คนที่เวลาจัดการเรื่องต่างๆ ร่วมกับเรา กลับตัดสินใจโดยตรง ไม่รอฟังเราพูด เราก็นึกในใจว่า “เจ้าตัดสินใจโดยตรง ไม่หารือเรื่องนี้กับทุกคน แต่วิธีที่เจ้าใช้จัดการก็สมเหตุสมผล ดังนั้นจึงไม่เป็นไร” แล้วเราก็ไม่พูดอะไร เราไม่โต้เถียงกับเจ้า เราสามารถทำเช่นนี้ได้ และเราก็ทำเช่นนี้จริง ถ้าผู้นำและคนทำงานถามเราเรื่องสายงานด้านต่างๆ ในคริสตจักร เราย่อมสามัคคีธรรมและให้คำชี้แนะตามแต่จะนึกขึ้นได้ในเวลานั้น จากนั้นผู้นำและคนทำงานก็ไปที่คริสตจักรเพื่อถ่ายทอดและดำเนินการตามนั้น ต่อมา เมื่อเราไปที่คริสตจักรและพบหน้าบางคน เราก็เพียงรับฟังอยู่ข้างๆ เวลาพวกเขาสามัคคีธรรมเรื่องงาน แท้จริงแล้ว เรารู้เรื่องทั้งหมดนี้ แต่บางคนนึกว่าเราไม่รู้ พวกเขาคิดว่า “นี่เป็นเรื่องของพวกเราที่เป็นมนุษย์ ไม่เกี่ยวอะไรกับพระองค์ พระองค์เป็นเพียงคนที่ดูอยู่รอบนอก ดังนั้น พระองค์ก็ควรฟังพวกเราพูดเท่านั้น” ในสถานการณ์เช่นนั้น เราไม่พูดอะไรมาก เราไม่โต้เถียงกับผู้คน แต่มวลมนุษย์ที่เสื่อมทรามไม่อาจทำเช่นนี้ได้ คนที่มีสถานะสักหน่อยหรือแบกรับความรับผิดชอบบางอย่าง ย่อมอยากที่จะมีสิทธิ์ชี้ขาดในหมู่คน อยากปกป้องสถานะของตน และปกป้องตำแหน่งทางการของตน ถ้าใครไม่เห็นว่าพวกเขาสำคัญ พวกเขาย่อมว้าวุ่นเป็นพิเศษ รู้สึกว่าศักดิ์ศรี ความภาคภูมิใจ และลักษณะนิสัยของตนถูกท้าทายอย่างหนัก เราไม่รู้สึกอะไรกับเรื่องแบบนี้ ในหัวใจและความรู้สึกนึกคิดของเรา เราไม่สนใจสิ่งต่างๆ อย่างสถานะ ความมีหน้ามีตา และเกียรติในหมู่คน ไม่ว่าเราจะไปที่ใด ถ้ามีผู้คนเดินตามหลังเราเสมอ คอยห้อมล้อมและเบียดเสียดอยู่รอบตัวเราเสมอราวกับเราเป็นจุดสนใจ หรือถ้าผู้คนเรียกขานเราด้วยคำยกย่องตลอดเวลา สุภาพกับเรามาก ป้อยอ และปฏิบัติต่อเราเหมือนเป็นคนพิเศษหรือผู้อาวุโสที่มีสถานะ เราย่อมรู้สึกอึดอัดโดยแท้ ถ้าเจ้ายืนทัดเทียมกับเราและพูดคุยอย่างสงบ เรากลับรู้สึกสบายใจยิ่ง ถ้าเจ้าทำตัวพินอบพิเทาและเสแสร้งเป็นพิเศษต่อหน้าเรา เราย่อมรู้สึกอึดอัดมากจริงๆ แต่มวลมนุษย์ที่เสื่อมทรามเกือบร้อยทั้งร้อยไม่อาจก้าวข้ามอุปสรรคเรื่องสถานะ ความมีหน้ามีตา และความหยิ่งทะนงได้ ไล่ตามไขว่คว้าและสุขสำราญกับสิ่งเหล่านี้กันทุกคน
ตอนที่เราคุยกับใครบางคนอยู่นั้น พวกเขาหยิบยกบางเรื่องขึ้นมาพูด และต่อจากหัวข้อของพวกเขา เราก็หยิบยกบางเรื่องขึ้นมาพูดเช่นกัน พวกเขากลับนึกว่าเราอยากแก่งแย่งให้เหนือกว่าพวกเขา ดังนั้น พวกเขาจึงหยิบยกอีกสองเรื่องขึ้นมาพูดทันทีเพื่อดูว่าเราจะหยิบยกอีกสองเรื่องขึ้นมาพูดได้หรือไม่ เราเคยพูดไปแล้วว่าการพูดคุยธรรมดานั้นไม่ได้จริงจังและเข้มงวดเหมือนการทำงาน เป็นเพียงการพูดคุยตามสบาย ตราบใดที่ทุกคนมีความสุขย่อมไม่เป็นไร ไม่มีเรื่องพลิกผันเข้ามาเกี่ยวข้องมากมายขนาดนั้น เราเป็นคนเรียบง่าย ไม่ว่าใครจะพูดเรื่องอะไร เราก็แค่พูดเสริมและคุยไปตามเรื่องบ้างเท่านั้น แต่กลับลงเอยเป็นการก่อให้เกิดปัญหา พวกเขาหมายความว่าอย่างไร? ไม่ว่าพวกเขาจะคุยหัวข้อใด เราก็ไม่อาจคุยเรื่องนั้นได้อีก ถ้าเรายังคงพูดต่อไป พวกเขาก็จะดูไม่เหนือกว่าและจะนึกบ่นอยู่ในใจว่า “ทำไมพระองค์ถึงไม่รู้เรื่องรู้ราวขนาดนี้? ทำไมพระองค์ถึงไม่เข้าใจว่าฉันสื่ออะไรอยู่? พระองค์คิดว่าตัวเองเป็นใคร? ถึงกับอยากมีปฏิสัมพันธ์กับฉันอย่างเท่าเทียม!” เมื่อเห็นว่าพวกเขาไม่ชอบการพูดคุยแบบนี้ เราจึงเข้าใจ เรามีปฏิสัมพันธ์กับผู้คนตามวิถีของความเป็นมนุษย์ที่ปกติ ถ้าไม่ได้ผล เราก็จะอ่อนข้อให้อย่างสมเหตุสมผล เราจะไม่โต้เถียงกับผู้คน เป็นไปไม่ได้ที่จะเข้ากันได้กับผู้ไม่มีความเชื่อ และบางคนในคริสตจักรก็ไร้เหตุผลเช่นกัน เวลาเจ้าสามัคคีธรรมกับพวกเขา ความรู้สึกหยิ่งทะนงในใจทำให้พวกเขาไม่พูดอะไรออกมาตรงๆ แต่พวกเขามีอุปนิสัยที่เสื่อมทรามอยู่ภายใน และจะแก่งแย่งกับเจ้าอยู่ดี พวกเขาไม่อาจเว้นจากการแก่งแย่งได้ เพราะเหตุใด? นั่นเป็นชีวิตของพวกเขา สำหรับเรื่องที่ไม่เกี่ยวข้องกับหลักธรรมความจริง ไม่จำเป็นต้องเริ่มโต้เถียงกัน ตัวอย่างเช่น ชาวตะวันออกบอกว่าการดื่มชาดีต่อสุขภาพ ส่วนชาวตะวันตกก็บอกว่าการดื่มกาแฟดีต่อสุขภาพ แท้จริงแล้วอย่างไหนดีต่อสุขภาพ? ไม่จำเป็นต้องเถียงกันในเรื่องแบบนี้ เรื่องนี้ไม่เกี่ยวข้องกับหลักธรรมความจริง เพียงเลือกไปตามความชอบ สภาพความเป็นอยู่ และพฤติกรรมการใช้ชีวิตของเจ้าเองก็พอ ถ้าเจ้ามีกำลังทรัพย์ที่จะดื่มชา เช่นนั้นก็ดื่มชา ถ้าไม่มี เช่นนั้นก็จงดื่มน้ำต้มสุก ไม่ว่าเจ้าจะดื่มอะไร ก็ไม่ส่งผลต่อการประพฤติปฏิบัติตนของเจ้าแต่อย่างใด บางครั้ง ความคิดอ่านและทัศนะของพวกเราแตกต่างกัน แต่เราก็ไม่คิดเล็กคิดน้อยกับเจ้า เรายังคงยึดปฏิบัติตามหลักธรรมของเรา เราจะไม่โต้เถียงกับเจ้าในเรื่องที่ไม่เกี่ยวข้องกับหลักธรรม แน่นอนที่สุดว่าเราจะไม่มีวันโต้เถียงจนหน้าดำหน้าแดงกับเจ้าเรื่องคำกล่าวที่ไม่เกี่ยวข้องกับหลักธรรมโดยสิ้นเชิง หรือเรื่องคำสอนหรือทฤษฎี เพียงเพื่อที่จะทำให้ตัวเราดูเหมือนคนที่ยึดปฏิบัติตามหลักธรรมอย่างแรงกล้า เราจะไม่มีวันทำเช่นนั้นเป็นอันขาด! บางครั้งมีบางคนถามอะไรเรา เราก็จะสามัคคีธรรมเรื่องหลักธรรมกับพวกเขา และในรูปการณ์ที่พิเศษ เราย่อมจะบอกพวกเขาไปตามตรงว่าควรทำสิ่งใด หลังจากนั้น พวกเขาก็เสนอวิธีทำอีกอย่างหนึ่งและถามเราว่าใช้ได้หรือไม่ เมื่อฟังว่าผลลัพธ์ที่ได้จากวิธีที่พวกเขาเสนอนั้นคล้ายกับของเรามาก เราก็บอกไปว่า “ถ้าเจ้าสะดวกที่จะทำเช่นนั้นและสภาวการณ์ในพื้นที่ก็เหมาะสม เจ้าก็ทำตามแนวคิดของเจ้าได้ ไม่ต้องทำตามที่เราพูดไว้” เราจะไม่มีวันพูดอย่างเด็ดขาดว่า “คำของเราคือกฎ ต้องทำตามที่เราบอก และพวกเจ้าต้องฟัง” ถ้าเจ้าไม่ฟังก็ไม่เป็นไรเช่นกัน ถ้าสิ่งที่เจ้าพูดนั้นมีเหตุผล ไม่ต่างจากแนวทางที่เราเสนอแนะมากนัก มีเป้าหมายเดียวกัน และผลลัพธ์ที่ได้ก็ใกล้เคียงกันมาก เช่นนั้นเจ้าก็เลือกที่จะไม่ฟังคำเสนอแนะของเราได้ เราจะไม่มีวันบีบบังคับเจ้าเป็นอันขาด
ไม่กี่ปีก่อน มีบางคนได้แสดงเต้นรำในรายการหนึ่ง เมื่อเห็นว่าบางท่วงท่ามีปัญหาอยู่บ้าง เราก็ชี้ให้เห็น พวกเขาบางคนไม่พอใจที่ได้ยินเช่นนี้และไม่เต็มใจยอมรับ เราก็ไม่ได้โต้เถียง เพียงแต่ขอให้พวกเขาดูอย่างละเอียดอีกสองสามครั้งว่าท่วงท่าเหล่านั้นมีปัญหาหรือไม่ เราบอกไปว่า “ถ้าพวกเจ้ายังไม่อาจรู้สึกถึงปัญหาที่เราพูดถึงได้ เช่นนั้นเราก็จะให้ทางเลือกอีกทางหนึ่งแก่พวกเจ้า ลองใช้ทางเลือกนี้และเปรียบเทียบกับทางเลือกก่อนหน้านี้ดูว่าอย่างไหนดีกว่ากัน” กลายเป็นว่าพวกเขาลองทำตามทางเลือกที่เราเสนอแนะและรู้สึกว่าทางเลือกของเรานั้นดีกว่าจริงๆ เมื่อนั้นเท่านั้นพวกเขาจึงยอมรับว่ามีปัญหาบางอย่างกับท่าเต้นก่อนหน้านี้ พวกเขาไม่สามารถตระหนักถึงเรื่องนี้ได้ในเวลานั้น อาจเป็นเพียงว่าคนนอกที่มองเข้ามาย่อมเห็นได้ชัดเจนกว่าคนที่เกี่ยวข้อง พวกเขาชำนาญท่วงท่าเหล่านั้นเพราะใช้แสดงอย่างต่อเนื่อง ดังนั้น เมื่อจู่ๆ ได้ยินเราบอกว่าบางท่วงท่าไม่ดี พวกเขาก็อาจจะรู้สึกว่าความภาคภูมิใจของตนถูกบั่นทอนและยอมรับไม่ได้ไปชั่วขณะ เราว่าเป็นเรื่องปกติที่คนหนุ่มสาวจะเป็นเช่นนี้ จุดประสงค์ที่บอกเรื่องนี้กับพวกเจ้าคืออะไร? เราเพียงอยากบอกพวกเจ้าว่าภายใต้รูปการณ์ปกติ เราจะไม่มีวันโต้เถียงกับพวกเจ้าในเรื่องที่ไม่เกี่ยวข้องกับหลักธรรมเป็นอันขาด ถ้าเกี่ยวข้องกับเรื่องของหลักธรรม เราจะชี้ทางออกให้พวกเจ้าเท่านั้น เราจะไม่ใช้สถานะมากดขี่พวกเจ้าและบีบให้พวกเจ้าฟังเรา ในกรณีส่วนใหญ่ เราจะค่อยๆ สะสางสิ่งต่างๆ พูดคุยให้กระจ่าง และแก้ไขสิ่งเหล่านั้น ถ้าวิธีการทั้งหมดนี้ไม่ได้ผล บางทีบางคนก็อาจจะต้องถูกตัดแต่ง แน่นอนว่าบางคนถูกตัดแต่งไม่ใช่เพราะล่วงเกินเรา แต่เป็นเพราะพวกเขาละเมิดกฎการปกครอง ละเมิดหลักธรรม และรบกวนงานของคริสตจักร ดังนั้น เมื่อใครผิดพลาดหรือกบฏและถูกบ่มวินัยหรือลงโทษ นั่นไม่ใช่เพราะพวกเขาล่วงเกินอัตลักษณ์ของพระเจ้าหรือสถานะของพระเจ้า ไม่ใช่เพราะพวกเขาล่วงเกินพระเจ้า แต่เป็นเพราะพวกเขาละเมิดหลักธรรมและละเมิดกฎการปกครอง จงมองให้ทั่วทั้งโลกเถิดว่ามีใครเคยถูกลงโทษหรือทนทุกข์กับการถูกลงทัณฑ์อย่างสาสมเพราะล่วงเกินพระเจ้าบ้างหรือไม่? ไม่มี มีผู้คนมากมายเหลือเกินในโลกนี้ที่ไม่เชื่อในพระเจ้า สาปแช่งพระเจ้า พูดจาเหลวไหล และกล่าวคำกำเริบเสิบสาน เมื่อพวกเขาถูกลงโทษในท้ายที่สุด มีพวกเขาคนใดถูกลงโทษเพราะล่วงเกินพระเจ้าบ้าง? ไม่มี ทั้งหมดเป็นเพราะพวกเขาทำความชั่วเอาไว้มาก และควรถูกลงโทษตามการทำชั่วเหล่านี้ เมื่อพบเจอเรื่องที่ก่อให้เกิดการโต้เถียง เราย่อมพยายามพูดคุยกับเจ้าให้กระจ่าง เปิดโอกาสให้เจ้าเข้าใจว่าอะไรคือหลักธรรมสำหรับจัดการเรื่องนั้นๆ ถ้าเจ้ามีแผนการที่ดีกว่า ก็แน่นอนว่าเจ้าสามารถยึดตามแผนนั้นได้เช่นกัน เราจะไม่แก่งแย่งความเป็นใหญ่กับเจ้า และจะไม่พูดว่า “ในเมื่อเราพูดไปแล้ว ก็ต้องดำเนินการตามแผนของเรา ต่อให้แผนของเจ้าดี ก็ดำเนินการไม่ได้ เราต้องมีสิทธิ์ชี้ขาดในเรื่องนี้!” เราจะไม่ทำเช่นนี้ เราจะพยายามถามความคิดเห็นของพวกเจ้าและนำจุดแข็งของทุกคนมาใช้ให้เกิดประโยชน์ ถ้าพวกเจ้าไม่มีใครมีความคิดเห็นหรือแนวคิดใดๆ เช่นนั้นเราย่อมจะมีสิทธิ์ชี้ขาด—นี่เป็นเรื่องที่รู้กันอยู่แล้ว แต่แน่นอนที่สุดว่าเราจะไม่มีวันแก่งแย่งกับพวกเจ้าคนใดในเรื่องของความภาคภูมิใจ สถานะ หรือว่าใครมีสิทธิ์ชี้ขาด จากการมีปฏิสัมพันธ์และติดต่อเจรจากับพวกเจ้ามาในช่วงหลายปีนี้ บางทีพวกเจ้าก็อาจจะตระหนักรู้เรื่องนี้เช่นกันว่า มีหลายครั้งที่เราพูดสิ่งต่างๆ กับพวกเจ้า และพอเราพูดจบ พวกเจ้าก็มีแนวคิดของตนเองและไม่ได้ปฏิบัติหรือดำเนินการตามที่เราพูด เมื่อเป็นเช่นนั้น เราย่อมจะพยายามหาทางอธิบายให้ชัดเจนขึ้น ถ้าพวกเจ้ายอมรับได้ นั่นก็ยิ่งดี ถ้าพวกเจ้าไม่ยอมรับและนั่นก็ส่งผลต่องานของคริสตจักร เช่นนั้นคริสตจักรก็มีกฎการปกครองว่าถ้าเจ้าควรถูกปลด เจ้าก็จะถูกปลด ถ้าเจ้าควรถูกตัดแต่ง เจ้าก็จะถูกตัดแต่ง คริสตจักรจะจัดการเจ้าตามที่พึงทำ ในส่วนที่เกี่ยวข้องกับเรื่องนั้นๆ แน่นอนที่สุดว่าเราจะไม่มีวันโต้เถียงอะไรกับเจ้าเพื่อกู้หน้า หรือปกป้องสถานะและเกียรติของเรา เรามีแต่จะมุ่งอธิบายให้ชัดเจนถึงเรื่องราวทั้งหมดของเรื่องนั้นๆ และหลักธรรมที่ผู้คนควรเข้าใจ เราย่อมอธิบายสิ่งต่างๆ ครั้งแล้วครั้งเล่าอย่างอดทน เพื่อให้เจ้าเข้าใจความจริงและเข้าสู่ความเป็นจริงความจริงได้ดีขึ้น จุดประสงค์ของการสามัคคีธรรมเนื้อหานี้ก็เพื่อเปิดโอกาสให้พวกเจ้าเข้าใจพระเจ้าผู้ทรงบังเกิดในเนื้อหนังได้ดีขึ้น นอกจากเข้าใจเรื่องการใช้ชีวิตภายนอกตามปกติและในลักษณะที่สัมพันธ์กับชีวิตจริงของพระเจ้าผู้ทรงบังเกิดในเนื้อหนังแล้ว พวกเจ้ายังสามารถมีความเข้าใจเพิ่มเติมในแก่นแท้ อุปนิสัย ความคิด และมุมมองของพระเจ้าผู้ทรงบังเกิดในเนื้อหนังอีกด้วย พวกเราเพิ่งสามัคคีธรรมหัวข้อการไม่แก่งแย่งกันไป เมื่อมีสถานะและความหยิ่งทะนงเข้ามาเกี่ยวข้อง หลักธรรมที่พระเจ้าผู้ทรงบังเกิดในเนื้อหนังใช้ปฏิบัติก็คือการไม่โต้เถียงกับผู้คน และไม่แก่งแย่งกับผู้คนเรื่องสถานะ ความภาคภูมิใจ หรือความมีหน้ามีตา ความโน้มเอียงที่จะแก่งแย่งกับผู้อื่นในเรื่องเหล่านี้คือการสำแดงให้เห็นอย่างเด่นชัดโดยแท้ว่ามวลมนุษย์ที่เสื่อมทรามเผยอุปนิสัยที่เสื่อมทรามออกมา ดังนั้น การไม่แก่งแย่งจึงเป็นสิ่งที่แก่นแท้แห่งสภาวะความเป็นมนุษย์ของพระเจ้าผู้ทรงบังเกิดในเนื้อหนังแตกต่างจากแก่นแท้ของมวลมนุษย์อีกด้วย และนี่คือเนื้อหาด้านหนึ่งที่ผู้คนควรเข้าใจ
ในเมื่อพวกเราสามัคคีธรรมเรื่องการไม่แก่งแย่งจบแล้ว ก็มาสามัคคีธรรมเรื่องการไม่ต่อสู้กันเถิด การไม่ต่อสู้ค่อนข้างคล้ายกับการไม่แก่งแย่ง แต่ก็มีความแตกต่างอยู่บ้าง นอกจากมีการสำแดงว่าไม่แก่งแย่งแล้ว พระเจ้าผู้ทรงบังเกิดในเนื้อหนังยังมีการดำเนินชีวิตและการเผยให้เห็นแง่มุมที่ไม่ต่อสู้ในลักษณะที่สัมพันธ์กับชีวิตจริงอยู่บ้างอีกด้วย ด้วยการดำเนินชีวิตเช่นนี้และการเผยให้เห็นเหล่านี้ ผู้คนย่อมสามารถเข้าใจแง่มุมที่เป็นแก่นแท้ความเป็นมนุษย์ของพระเจ้าผู้ทรงบังเกิดในเนื้อหนังได้ดีขึ้นด้วย แง่มุมที่เป็นการไม่ต่อสู้นี้โดยทั่วไปแล้วเกี่ยวข้องกับสิ่งใด? ยังคงเกี่ยวข้องกับการมีปฏิสัมพันธ์และการสมาคมกับผู้คน หลักธรรมของพระเจ้าผู้ทรงบังเกิดในเนื้อหนังในการมีปฏิสัมพันธ์และสมาคมกับผู้คนก็คือการปฏิบัติต่อผู้คนอย่างเที่ยงธรรม ทำสิ่งต่างๆ ตามหลักธรรม และไม่เล่นสงครามจิตวิทยาหรือใช้เล่ห์เหลี่ยมกับผู้คนอยู่ในพระทัยหรือในที่ลับ เวลามีปฏิสัมพันธ์กับผู้คนและเสวนาบางหัวข้อกัน พระองค์จะไม่มีวันครุ่นคิดในพระทัยเป็นอันขาดว่า “พูดแบบนั้น เจ้าหมายความว่าอย่างไร? เจ้าจงใจพุ่งเป้ามาที่เราใช่ไหม? มีนัยซ่อนเร้นอยู่ในคำพูดของเจ้าใช่หรือไม่? มีสิ่งอื่นใดเกิดขึ้นในที่ลับตาคนใช่หรือไม่? เราต้องคิดอ่านว่าจะพูดกับเจ้าอย่างไร จะแสดงให้เจ้าเห็นได้อย่างไรว่าเราแน่ขนาดไหน หรือจะต่อสู้กับเจ้าอย่างไร” เวลาที่เรามีปฏิสัมพันธ์และพูดคุยกับพวกเจ้า เราไม่มีความคิดเหล่านี้ ต่อให้อีกฝ่ายมีเจตนาอยากต่อสู้ เราก็จะไม่มีวันต่อสู้กับพวกเขาเป็นอันขาด ต่อให้อีกฝ่ายเป็นผู้ไม่มีความเชื่อที่อยากรู้สถานการณ์ที่แท้จริงหรือฉวยใช้อะไรบางอย่างมาเล่นงานเรา เราก็ยังคงทำสิ่งต่างๆ ตามหลักธรรม เราไม่ต่อสู้กับพวกเขา เราทำสิ่งที่เราควรทำและพูดสิ่งที่เราควรพูด เรากระทำการและพูดตามหลักธรรมของเราและตามขอบเขตในการประพฤติปฏิบัติตนของเรา สรุปแล้ว ไม่ว่าจะเป็นใคร เราก็ไม่ต่อสู้ด้วย ยกตัวอย่าง เราถามใครบางคนว่า “ผลการประกาศข่าวประเสริฐเดือนนี้เป็นอย่างไรบ้าง?” พวกเขากลับคิดในใจว่า “ทำไมอยู่ๆ พระองค์จึงถามถึงสถานการณ์การประกาศข่าวประเสริฐเดือนนี้ขึ้นมา? นี่หมายความว่าอย่างไร? มีใครรายงานปัญหาเกี่ยวกับฉันลับหลังบ้างหรือเปล่า? พระองค์กำลังพยายามสืบหาเรื่องจริงเกี่ยวกับสถานการณ์ของฉันและปลดฉันใช่ไหม?” เหตุใดพวกเขาจึงคิดเช่นนี้? เรามีแรงจูงใจแอบแฝงในการถามเรื่องนี้หรือไม่? มีนัยซ่อนเร้นหรือไม่? (ไม่มี) พวกเขาอยากต่อสู้ ดังนั้นจึงรู้สึกว่าคำพูดของเรามีนัยซ่อนเร้น หรือเป็นเพราะพวกเขาทำเรื่องไม่ดีบางอย่างลับหลังและรู้สึกผิดในมโนธรรม พวกเขาจึงรู้สึกว่าเราต้องมีแรงจูงใจแอบแฝงในการพูดจา แท้จริงแล้วเวลาที่เราถามว่าการประกาศข่าวประเสริฐเดือนนี้เป็นอย่างไรบ้าง ประโยคดังกล่าวมีความหมายตามที่ได้ยินทุกอย่าง ไม่มีนัยอื่น เราไม่มีเจตนาที่จะต่อสู้ และไม่ได้พยายามทำให้เจ้าเผยความลับออกมา ทำให้เจ้ายอมรับว่าผลลัพธ์เดือนนี้ไม่ดี หรือสารภาพอย่างหมดเปลือกว่าการประกาศข่าวประเสริฐในช่วงนี้เป็นอย่างไร เพื่อที่เราจะได้ใช้เรื่องนี้เป็นข้ออ้างมาฉวยใช้เหตุอะไรสักอย่างตัดแต่งและปลดเจ้า แต่เรากำลังพยายามถามไถ่ในลักษณะที่สัมพันธ์กับชีวิตจริงถึงสถานการณ์ของงานในคริสตจักร และช่วยเจ้าแก้ปัญหาที่มีในการทำหน้าที่ของเจ้า แต่ถ้าเจ้าอยากทึกทักเอาเองอยู่เสมอว่าคำพูดของเรามีนัยแฝง และอยากต่อสู้กับเราอยู่เสมอ เช่นนั้นเราก็จะไม่ถามเจ้า เราสามารถถามผู้อื่นได้ เราจะไปหาใครก็ได้ที่เราสามารถสืบรู้สถานการณ์ที่แท้จริง ใครก็ได้ที่สามารถสนทนากันตามปกติ พูดจาเหมือนมนุษย์ที่ปกติ และพูดเรื่องจริง เจ้าทำให้ทุกอย่างกลายเป็นประเด็นและสร้างปัญหามากเกินไป เจ้าระแวงมากไปและคิดอะไรซับซ้อนเกินไป ดังนั้น เราก็จะไม่สนทนากับเจ้า นี่คือหลักธรรมของเราในการมีปฏิสัมพันธ์และพูดคุยกับผู้คน พวกเจ้าว่านี่เรียบง่ายหรือไม่? (เรียบง่าย) ยกตัวอย่าง บางคนคุยโวกับเราว่าเคยล่องเรือสำราญสุดหรู เราจึงตอบไปว่า “เราไม่เคยล่องเรือสำราญหรูๆ เลยจริงๆ พวกเจ้าเป็นคนรวย พวกเจ้าเห็นโลกมามาก” นี่ไม่ใช่ถ้อยคำที่พูดด้วยความโกรธหรือพูดด้วยความมุทะลุ เราไม่เคยขึ้นเรือแบบนั้น ดังนั้น เราจึงกล่าวไปตามสัตย์จริง เราไม่เสแสร้ง เวลาพบเจอคนแบบนี้ เราย่อมปล่อยให้เรื่องผ่านไปและไม่ต่อสู้กับพวกเขาเป็นอันขาด คนจีนบางคนพูดภาษาอังกฤษกับเราอยู่เสมอ ใช้คำบางคำที่เราไม่เคยได้ยินมาก่อน เมื่อเห็นว่าเราไม่เคยได้ยินคำเหล่านั้น พวกเขาก็ยิ่งโอ้อวดเป็นการใหญ่ว่า “ฉันจะพูดสิ่งที่พระองค์ไม่รู้โดยเฉพาะ ให้แน่ใจว่าพระองค์ไม่สามารถเข้าใจฉัน ทำให้พระองค์อิจฉาและริษยา และทำให้พระองค์โมโหไปเลย!” นี่คือการต่อสู้มิใช่หรือ? (ใช่) เราจึงบอกว่า “เราไม่เคยได้ยินคำที่เจ้าใช้ ภาษาอังกฤษของเจ้านั้นดีทีเดียว” บางคนชอบโอ้อวดและดูถูกผู้คน ทำตัวเหนือกว่าอยู่เสมอ นึกว่าตนเป็นอะไรที่พิเศษ รู้สึกว่าตนมีความสามารถและเหนือกว่าผู้อื่น เวลาพบเจอผู้คนเช่นนี้ เราก็สามารถปฏิบัติต่อพวกเขาได้อย่างถูกต้องเช่นกัน ถ้าเจ้ารักที่จะโอ้อวด เช่นนั้นเราก็จะปล่อยให้เจ้าโอ้อวดอย่างเต็มที่ เราจะไม่ขัดจังหวะเจ้า และยิ่งจะไม่ต่อสู้กับเจ้า
เจ้าสามารถพบเห็นผู้คนที่ชอบต่อสู้ได้ทุกที่ ที่ใดมีกลุ่มคน ก็จะมีคนที่ชอบต่อสู้ พวกเขามักจะแก่งแย่งและต่อสู้กับผู้อื่น และจะต่อสู้เพราะคำคำเดียว สิ่งของชิ้นเดียว หรือเรื่องเรื่องเดียว เราพบเห็นผู้คนเช่นนี้มามากเหลือเกิน แต่เราก็ไม่ต่อสู้กับผู้คน เหตุใดเราจึงไม่ทำเช่นนั้น? เพราะการต่อสู้ไม่เคยอยู่ในธรรมชาติของเราแต่อย่างใด ในคริสตจักรมีผู้คนมากมายเช่นกัน ที่เล่นสงครามจิตวิทยาตลอดเวลาที่มีปฏิสัมพันธ์และพูดคุยกับเรา พวกเขาคาดคะเนอยู่เสมอว่า “พระองค์จะสื่ออะไร? พระองค์สืบรู้พฤติกรรมบางอย่างที่ไม่ดีของฉันลับหลังฉันใช่ไหม? พระองค์จะปลดฉันใช่ไหม?” “ทำไมพระองค์ถึงตรัสแบบนี้? พระองค์กำลังบอกใบ้ใช่ไหม? มีนัยซ่อนเร้นในสิ่งที่พระองค์ตรัสบ้างหรือเปล่า? พระองค์พยายามที่จะให้ฉันทำอะไรหรือเปล่า?” ตัวอย่างเช่น มีคนสวมเสื้อยืด และเราก็พูดว่า “สีเสื้อยืดของเจ้าสวยทีเดียว ใส่แล้วเย็นสบายหรือไม่? เป็นผ้าฝ้ายหรือเปล่า?” นี่เป็นคำพูดที่ปกติและธรรมดามากมิใช่หรือ? (ใช่) แล้วคนคนนั้นก็คิดในใจว่า “พระองค์ถามแบบนี้เพราะพระองค์ก็อยากได้ไว้สักตัวใช่ไหม? นี่เป็นวิธีที่พวกเจ้าหน้าที่มักจะใช้ขอสิ่งต่างๆ จากชาวบ้านทั่วไปไม่ใช่หรือ? พวกเขาไม่ขอตรงๆ แต่พูดจาอ้อมค้อมให้ผู้คนเข้าใจคำบอกใบ้ และส่งของไปให้พวกเขาถึงหน้าประตูด้วยความสมัครใจ แบบนั้นถ้ามีการพูดถึงเรื่องนี้ในภายหลัง พวกเขาก็จะพูดได้ว่าพวกเขาไม่ได้ขอ และไม่ใช่การกรรโชกทรัพย์ นี่ใช่นัยที่พระเจ้าจะสื่อหรือเปล่า? ถ้าพระองค์หมายความเช่นนั้น ฉันก็ต้องรีบซื้อเสื้อยืดส่งไปให้สักสองสามตัว” พอคิดเช่นนี้ พวกเขาก็ซื้อเสื้อยืดส่งมาให้เราสองสามตัว นึกไปว่าเพราะเราบอกว่าเสื้อสวย เราย่อมต้องการสักตัว แท้จริงแล้ว เราไม่อยากได้เลยจริงๆ เราแค่พูดคุยธรรมดาเท่านั้น ถ้าเราอยากได้จริง เราก็มีแต่จะพูดเช่นนั้นไปตามตรง เราจะไม่มีวันให้ผู้คนทำความเข้าใจนัยแฝงเอาเองเป็นอันขาด ดังนั้น เราจึงไม่สามารถรับเสื้อเหล่านั้นไว้ได้ และรีบส่งคืน เราไม่ได้ขาดแคลนเสื้อผ้าที่จะสวมใส่ เรามีความชอบของเราเองว่าจะใส่อะไร และคนอื่นก็ไม่อาจรู้ได้ ชัดเจนหรือไม่? (ชัดเจน) เวลาที่เราพูดกับผู้คน แม้แต่ในการสนทนากันตามสบาย เราก็พูดอย่างเจาะจงและจริงจังมาก บางคนที่มีความคิดซับซ้อนมักจะตีความในลักษณะที่บิดเบือนสิ่งที่เราพูด และคาดคะเนว่าคำพูดของเรามีนัยซ่อนเร้นบางอย่างหรือไม่ กลายเป็นคนชอบหาเรื่อง ให้เราชี้แจงบางสิ่งให้พวกเจ้าฟังเถิดว่า เราไม่มีเจตนาโดยสิ้นเชิงที่จะต่อสู้กับใคร สิ่งที่เราสื่อออกมาเวลาพูดมีความหมายตามตัวอักษรในคำของเราอย่างแท้จริง ไม่มีนัยซ่อนเร้นในสิ่งที่เราพูดอย่างสิ้นเชิง ดังนั้น เวลาที่เจ้าพูดคุยกับเรา ไม่ว่าเจ้าจะได้ยินเราพูดอะไร ย่อมมีความหมายตามนั้นโดยแท้ อย่าตีความกันมากเกินไป อย่าคิดมากเกินไป อย่าเล่นสงครามจิตวิทยา และยิ่งไม่ต้องใช้เล่ห์เหลี่ยมใดๆ มาทดสอบเราหรือคาดคะเนเกี่ยวกับเรา คำที่เราพูดนั้นเรียบง่ายและชัดเจนที่สุดแล้ว คนที่มีการคิดอ่านที่ปกติสักหน่อยย่อมเข้าใจสิ่งที่เราพูดได้ ถ้าเจ้าไม่ต่อสู้ พวกเราก็จะเข้ากันได้และจัดการเรื่องต่างๆ ได้โดยง่าย เวลาที่เราสั่งให้เจ้าทำอะไร เราย่อมไม่พูดกำกวม เจ้าเพียงแต่ต้องทำตามที่เราพูดทุกประการเท่านั้น ถ้าเจ้าต่อสู้ นั่นกลับจะทำให้สิ่งต่างๆ ล่าช้า และเราก็จะรู้สึกรังเกียจเจ้า เราจะพูดว่า “เจ้าชอบต่อสู้ มีความนึกคิดที่ซับซ้อนเกินไป และไม่ตรงไปตรงมา เราไม่ชอบมีปฏิสัมพันธ์หรือสนทนากับผู้คนอย่างเจ้า เล่นกับสุนัขที่เราเลี้ยงไว้ยังจะดีเสียกว่ามาพูดคุยหรือมีปฏิสัมพันธ์กับเจ้า เจ้าต่อสู้กับคนนี้คนนั้นตลอดวัน นั่นไม่ใช่สิ่งที่เราชอบทำ โดยธรรมชาติแล้ว เราเป็นคนตรงไปตรงมาเวลาพูดและทำสิ่งต่างๆ เราไม่ต่อสู้กับผู้คน” เจ้าต้องไม่ต่อสู้เป็นอันขาด ถ้าเจ้าต่อสู้อยู่เสมอ เจ้าก็จะสูญเสียความซื่อตรง และเจ้าจะไม่มีความสำคัญในหัวใจของเรา เมื่อมีใครถามอะไร จงตอบตามจริงก็พอ พูดสิ่งที่นึกขึ้นมาได้ในเวลานั้น และพูดเท่าที่เจ้าจำได้ อย่ามัวครุ่นคิดตลอดเวลาว่าเหตุใดเราจึงอยากรู้เรื่องบางเรื่อง จะมีข้อเสียอย่างไรถ้าเจ้าตอบตามจริง หรือจะส่งผลต่อสถานะของเจ้าหรือสายตาที่เบื้องบนมองเจ้าหรือไม่ ถ้าเจ้าขบคิดเรื่องเหล่านี้อยู่เสมอ เจ้าก็จะประสบปัญหา เรากำลังบอกเจ้าว่าจงพูดด้วยความซื่อสัตย์ และอย่าเล่นสงครามจิตวิทยาหรือใช้เล่ห์เหลี่ยม ต่อให้เจ้าทำอะไรผิด เจ้าก็ควรบอกตามจริงและไม่ปกปิดเอาไว้ ต่อให้เจ้าไม่เหมาะกับหน้าที่ของเจ้า พระนิเวศของพระเจ้าก็จะปลดเจ้าตามหลักธรรมเท่านั้น และจะไม่เกลียดชังเจ้า แต่ถ้าเจ้าปกปิดสถานการณ์ที่แท้จริงตลอดเวลา และเล่นสงครามจิตวิทยาเสมอเวลาพูดกับเรา เช่นนั้นแล้ว ต่อให้เจ้าไม่ถูกปลด เราก็จะรู้สึกรังเกียจเจ้าอยู่ในใจ เมื่อใดที่เรานึกถึงเจ้า เราย่อมจะรู้สึกขยะแขยง และถ้าต้องใช้เจ้าก็จะไม่ทำให้เราเบิกบาน เมื่อเป็นดังนี้ พวกเจ้าย่อมเลือกเส้นทางใด? (พวกเราจะพูดตามความสัตย์จริง) ถูกต้องแล้ว อย่าเล่นสงครามจิตวิทยาเป็นอันขาด ไม่ว่าเมื่อใด การกล่าวคำที่ซื่อตรง ทำสิ่งที่ซื่อตรง และพูดตามจริง ควรเป็นขอบเขตการประพฤติปฏิบัติตนของเจ้า และเป็นหลักธรรมพื้นฐานที่สุดที่เจ้าควรยึดถือในการประพฤติปฏิบัติตนอีกด้วย อย่ามัวเล่นสงครามจิตวิทยาอยู่ตลอดเวลา โดยเฉพาะอย่างยิ่งเวลาพูดหรือจัดการเรื่องต่างๆ ร่วมกับเรา เจ้าต้องไม่เล่นสงครามจิตวิทยาเป็นอันขาด เวลาพูดจา อย่าอ้อมค้อมหรือขยักข้อมูลให้ผู้คนค้างคาใจ และอย่าเล่นสงครามจิตวิทยาเวลาจัดการเรื่องต่างๆ ถ้าเจ้าพยายามทำตัวให้ดูฉลาด พลางคิดในใจว่า “ฉันจะจัดการเรื่องนี้ต่อหน้าพระองค์ให้ทรงเห็นว่าฉันมีงานยุ่งขนาดไหน และงานของฉันมีการจัดเตรียมอย่างเข้มงวดและรัดกุมเพียงใด แต่ลับหลังพระองค์ ฉันจะไม่ทำอะไร”—ถ้าเจ้าขบคิดเช่นนี้ เจ้าก็จะประสบปัญหา เราเจรจาพาทีกับเจ้าไปตามกฎระเบียบและจัดการสิ่งต่างๆ ตามหลักธรรม เราจะไม่ต่อสู้กับเจ้า เราจะไม่ต่อสู้กับเจ้าโดยใช้วิธีการของเจ้าหรือเล่ห์เหลี่ยมที่เจ้าใช้ต่อสู้ คริสตจักรมีกฎการปกครอง และพระนิเวศของพระเจ้าก็มีหลักธรรมสำหรับจัดการผู้คน ไม่ช้าก็เร็ว เจ้าจะต้องรับผิดชอบและชดใช้ให้กับพฤติกรรมที่ไม่ถูกควรเหล่านี้และแม้กระทั่งการทำชั่วของเจ้าด้วย ชัดเจนหรือไม่? (ชัดเจน)
บางครั้งพวกเราก็ไปเยี่ยมคริสตจักรจีนบางแห่งในสหรัฐอเมริกา ทันทีที่พวกเราไปถึงและพบเจอพี่น้องชายหญิง บางคนก็แจ้งให้คนอื่นรู้โดยร้องบอกว่า “พระเจ้าเสด็จมาแล้ว! พี่น้องชายท่านนั้นอยู่ที่นี่แล้ว!” คนเหล่านั้นอู้งานกันอยู่ แต่พอได้ยินเช่นนี้ บรรยากาศก็เปลี่ยนไปทันที บางคนเดินเครื่องตัดหญ้า บ้างก็ทำความสะอาด ต่างก็สาละวนทำ เราจึงถามว่า “เหตุใดเจ้าจึงเริ่มทำความสะอาดเมื่อเห็นเรามา? เจ้าทำเช่นนี้เพื่อแสดงละครให้เราดูเท่านั้นใช่หรือไม่? ทำแบบนี้ เจ้ากระทำการอย่างมีสำนึกอยู่หรือไม่?” ผู้คนสามารถเล่นสงครามจิตวิทยากับผู้อื่นและพยายามหลอกลวงพวกเขา แล้วก็ทำเช่นเดียวกันกับพระเจ้า นี่คือธรรมชาติของมนุษย์ นี่เผยให้เห็นธรรมชาติของมนุษย์ในแง่ใด? ผู้คนเช่นนี้ไม่ค่อยซื่อตรงมิใช่หรือ? (ใช่) ผู้คนหลอกลวงเหลือเกินและต่ำช้ากันอย่างยิ่ง พวกเขาเคยชินกับการต่อสู้กับผู้คน และถึงขนาดอยากต่อสู้กับพระเจ้า เจ้ามักจะระแวดระวังเราเสมอและรู้สึกคัดค้านอยู่ในหัวใจตลอดเวลา เจ้าเห็นเราเป็นคนเช่นใด? แท้จริงแล้ว เราไม่มีความประสงค์ที่จะดูว่าเจ้าทำอะไรเวลาที่เราไม่อยู่ เราเพียงสามัคคีธรรมความจริงเพื่อนำเจ้าเข้าสู่เส้นทางที่ถูกต้องในชีวิต และให้เจ้ากระทำการตามหลักธรรมในทุกสิ่งเท่านั้น ถ้าเจ้าสามารถเดินไปบนเส้นทางที่ถูกต้องอย่างมีสติ เช่นนั้นเจ้าก็เป็นมนุษย์ ถ้าเจ้าไม่เดินบนเส้นทางที่ถูกต้อง แต่ใช้เล่ห์เหลี่ยมจุกจิกลับหลังเราและต่อสู้กับเรา เช่นนั้นเจ้าก็ไม่ใช่มนุษย์ เจ้าเป็นมาร เป็นสัตว์ ในกรณีนั้น ไม่ว่าเราจะพูดมากเพียงใดก็เปล่าประโยชน์ พระเจ้าไม่ทรงช่วยผู้คนเช่นเจ้าให้รอด เจ้าอยากต่อสู้ แต่เราจะไม่ต่อสู้กับเจ้าเลยจริงๆ เราจะอยู่ให้ห่างจากเจ้า ไม่เพียงแต่เราจะพยายามไม่ไปในที่ที่เจ้าอาศัยและทำงานอยู่เท่านั้น แต่เจ้าก็ควรพยายามไม่เข้ามาในสถานที่ที่ตัวเราเองอยู่อาศัยและทำงานเช่นกัน เพราะเหตุใด? เพราะเราไม่ชอบต่อสู้กับเจ้า เจ้าชอบต่อสู้เหลือเกิน ถ้าเจ้าอยู่ใกล้เราเสมอ เราย่อมจะรู้สึกเหนื่อยล้ามิใช่หรือ? บางคนถามว่า “ถ้าไม่ทรงต่อสู้ แล้วทำไมพระองค์ถึงรู้สึกเหนื่อยล้า?” ถ้าเจ้าต่อสู้กับเราตลอดเวลา เราก็จะต้องสามัคคีธรรมความจริงกับเจ้าอย่างต่อเนื่อง แม้ในเรื่องเล็กน้อย เราก็จะต้องสามัคคีธรรมเรื่องนั้นกับเจ้าอยู่เป็นนาน เจ้าไม่คิดหรือว่าเราจะรู้สึกเหนื่อยล้า? ถ้าเราไม่พูดคุยกับเจ้าให้กระจ่างและทำให้เจ้าเข้าใจ เจ้าก็จะรู้สึกขุ่นเคืองอยู่ในหัวใจเสมอ คิดลบ มีความเข้าใจผิด และพร่ำบ่นอยู่ร่ำไป แล้วความรู้สึกนึกคิดของเจ้าก็จะเต็มไปด้วยสิ่งที่เป็นลบ แก่นแท้ธรรมชาติของมนุษย์นั้นมีธรรมชาติของซาตาน และอุปนิสัยของซาตานก็กลายเป็นชีวิตของเขาไปแล้ว มวลมนุษย์ที่เสื่อมทรามมีแนวโน้มที่จะต่อสู้ และเป็นเรื่องยากมากที่มนุษย์จะเว้นจากการต่อสู้ ดังนั้น เมื่อพวกเจ้าไม่เล่นสงครามจิตวิทยาเวลามีปฏิสัมพันธ์และพูดคุยกับเราอีกต่อไป เมื่อพวกเจ้าสามารถจริงจังกับสิ่งที่เราพูดและเข้าใจสิ่งนั้นได้อย่างถ่องแท้ และเมื่อพวกเราสามารถเปิดใจซื่อสัตย์ต่อกันและพูดคุยกันได้ทุกเรื่อง เมื่อนั้นก็จะเกิดความเข้าใจอันดีระหว่างพวกเรา แม้จะไม่ได้พูดคุยกัน พวกเราย่อมจะเข้ากันได้ทางวิญญาณ จะไม่มีกำแพงหรือความเข้าใจผิดระหว่างพวกเรา และพวกเราจะสามารถสื่อกันได้ทุกอย่างอยู่ในหัวใจ เมื่อเป็นเช่นนั้น พวกเราก็จะสามารถใช้ชีวิตด้วยกันและอยู่ร่วมกันได้ดี ตอนนี้ เราเป็นฝ่ายเดียวที่ไม่ต่อสู้กับพวกเจ้า แต่พวกเจ้ากลับยั้งตัวเองไม่ให้ต่อสู้ไม่ได้ ดังนั้น ต่อให้พวกเจ้าไม่ลุกขึ้นมาต่อต้าน ปฏิเสธ ตัดสิน และกล่าวโทษคำพูดของเราอย่างเปิดเผย พวกเจ้าก็จะยังคงรู้สึกคัดค้านอยู่ในหัวใจและลอบต่อสู้กับเราอยู่ดี นี่พิสูจน์ให้เห็นว่าเมื่อไม่แก้ไขอุปนิสัยที่เสื่อมทรามของตน มนุษย์ก็ไม่อาจนบนอบได้อย่างแท้จริง ในเรื่องส่วนใหญ่ พวกเจ้าไม่เพียงไม่อาจสัมฤทธิ์ความเป็นหนึ่งเดียวกับเราเท่านั้น แต่ยังไม่มีแม้แต่ความเข้าใจอันดีในขั้นพื้นฐานที่สุดร่วมกับเราหรือความเข้าใจในตัวเรา พวกเจ้าไม่อาจทำเรื่องนี้ได้โดยสิ้นเชิง ด้วยเหตุนี้จึงยากมากที่พวกเราจะใช้ชีวิตร่วมกันในทางที่ทุกคนจะมีความสุขและรู้สึกเบิกบาน ถ้าเราอยู่กับพวกเจ้า เราก็อยากนำพวกเจ้าเดินไปบนเส้นทางที่ถูกต้องตลอดเวลา เพื่อให้พวกเจ้ามีความเข้าใจที่ถ่องแท้และตัดสินใจเลือกได้อย่างถูกต้องในทุกเรื่อง เพื่อให้พวกเจ้าสามารถเดินไปบนเส้นทางที่ถูกต้องไม่ว่าจะในชีวิต ในการประพฤติปฏิบัติตน หรือบนเส้นทางแห่งการเชื่อในพระเจ้า และเพื่อที่ว่าไม่ว่าเราจะพูดหรือไม่พูด พวกเจ้าก็จะมีความไว้วางใจขั้นพื้นฐานที่สุดในตัวเรา ทั้งยังเชื่อฟังและนบนอบเราอยู่ในหัวใจ แต่ทุกวันนี้ ผู้คนกลับทำไม่ได้แม้แต่การไว้วางใจ เชื่อฟัง และนบนอบในระดับพื้นฐานที่สุดนี้ ความรู้สึกนึกคิดของผู้คนซับซ้อนเกินไป ถ้าเราดีกับเจ้าสักหน่อย เจ้าก็จะคิดว่าไม่มีใครเทียบเจ้าได้และเจ้าก็สูงส่งเหนือทุกคน เจ้าจะกลายเป็นคนชอบออกคำสั่งเพราะมีการสมาคมกับเราและใช้ชื่อของเราวางอำนาจไปทั่ว ถ้าเราปฏิบัติต่อเจ้าตามปกติหรือเย็นชาสักหน่อย เจ้าก็จะรู้สึกว่าเราไม่มีความรัก ถ้าเราเข้มงวดกับเจ้าบ้าง หรือตัดแต่งและว่ากล่าวสั่งสอนเจ้าเสมอ เจ้าก็จะรู้สึกว่าถูกกระทำและได้รับการปฏิบัติที่ไม่ยุติธรรม พลางคิดว่าเราไม่มีความรักหรือความอดกลั้นให้กับเจ้า ไม่ว่าเราจะทำสิ่งใด พวกเจ้าก็จะมีความคิดเห็นของตนเองในเรื่องนั้นๆ เพราะปัญหาของพวกเจ้าร้ายแรงเกินไปและความรู้สึกนึกคิดของพวกเจ้าก็ซับซ้อนเกินไป ดังนั้น ต่อให้เราใช้ชีวิตร่วมกับพวกเจ้า ปัญหาก็จะเกิดขึ้นอย่างต่อเนื่องเวลาพวกเราสื่อสารและมีปฏิสัมพันธ์กัน ท้ายที่สุด ปัญหาเหล่านี้ก็จะนำไปสู่ความขัดแย้งอยู่ร่ำไป และเมื่อความขัดแย้งทวีความรุนแรงขึ้น ก็ยากที่จะบอกได้ว่าพวกเจ้าจะเดินบนเส้นทางแห่งการเชื่อในพระเจ้านี้ต่อไปได้หรือไม่ พวกเจ้านึกหรือว่าพวกเจ้ามีความเชื่อที่ยิ่งใหญ่? พวกเจ้ามีวุฒิภาวะน้อยเหลือเกิน! แม้ในตอนนี้ที่เรามาบังเกิดในเนื้อหนังเป็นคนธรรมดายิ่ง ทั้งยังกล่าวกับพวกเจ้าและทำงานต่อพวกเจ้ามานานขนาดนี้แล้ว แต่การมีปฏิสัมพันธ์กับพวกเจ้าก็ยังมีความยุ่งยากอย่างยิ่ง อะไรคือต้นตอของความยุ่งยากเหล่านี้? (พวกเราหลอกลวงเกินไปและมีแนวโน้มที่จะต่อสู้) จิตใจของผู้คนไม่บริสุทธิ์ และผู้คนก็ไม่ซื่อสัตย์ พวกเขาเต็มไปด้วยอุปนิสัยที่เสื่อมทราม ยามที่เราพบว่าเจ้าเผยอุปนิสัยที่เสื่อมทรามออกมา หรือมีข้อบกพร่องบางอย่างในความเป็นมนุษย์ของเจ้า ถ้าเราไม่ชี้ให้เจ้าเห็น นั่นย่อมจะดูเหมือนว่าเราไม่มีความรับผิดชอบในส่วนของเรา ถ้าเราชี้เรื่องดังกล่าวให้เจ้าเห็นและเจ้ายอมรับได้ แน่นอนว่านั่นย่อมจะดีกว่า แต่ถ้าเจ้าไม่ยอมรับ เราควรตามใจเจ้าหรือว่าควรตัดแต่งเจ้าและบ่มวินัยเจ้าอย่างเข้มงวด? ถ้าเราตามใจเจ้า มโนธรรมของเราก็จะไม่อาจยอมรับได้ ถ้าเราตัดแต่งเจ้า เจ้าก็จะไม่สามารถยอมรับได้และรู้สึกว่าถูกกระทำ ถ้าเราสามัคคีธรรมความจริงกับเจ้าเสมอ และเจ้ายังคงไม่ยอมรับอยู่ในหัวใจ เช่นนั้นก็จงบอกเราเถิดว่าคุ้มค่าหรือไม่ที่เราจะทำเช่นนี้? เราย่อมจะรู้สึกเหนื่อยล้ามิใช่หรือ? (ใช่) ถ้าเราเทศนาให้พวกเจ้าแต่ละคนฟังทุกวี่วัน เราจะไม่กลายเป็นหุ่นยนต์หรอกหรือ? เราจะไม่กลายเป็นเครื่องมือหรอกหรือ? นั่นไม่ใช่งานที่เราพึงทำ เรากล่าวแก่มวลมนุษย์ทั้งหลาย นี่คือพันธกิจของเรา วจนะของเราไม่ได้มุ่งไปที่ใครโดยเฉพาะ เรากล่าวกับมวลมนุษย์ทุกคน และเจ้าก็เป็นสมาชิกคนหนึ่งของมวลมนุษย์ ดังนั้น วจนะเหล่านี้จึงกล่าวกับเจ้าด้วย จงค่อยๆ กินและดื่มวจนะเหล่านี้ด้วยตัวเจ้าเอง ค่อยๆ นำวจนะเหล่านี้ไปเทียบดูตัวเจ้าเอง ค่อยๆ มีประสบการณ์และเปลี่ยนแปลงเถิด แต่การเปลี่ยนแปลงอย่างช้าๆ นี้จะใช้เวลานานเท่าใด? สามถึงห้าปี หรือสิบถึงยี่สิบปี? แล้วเจ้าจะเปลี่ยนแปลงถึงขั้นใด? นั่นขึ้นอยู่กับปณิธานส่วนตัวและความสามารถในการทำความเข้าใจของเจ้า ในช่วงนี้ เวลาพวกเรามีปฏิสัมพันธ์ พวกเจ้ากลับโกหกและหลอกลวง แก่งแย่งและต่อสู้ ทั้งยังใช้เล่ห์เหลี่ยม ดังนั้นจึงไม่ใช่เรื่องง่ายโดยแท้ที่พวกเราจะสัมฤทธิ์ความกลมเกลียว ความเข้าใจอันดี และการเป็นน้ำหนึ่งใจเดียวกัน หรือรู้สึกมีความสุขและเบิกบานเวลามีปฏิสัมพันธ์กัน จะว่าไป ไม่ว่าจะเป็นผู้คนที่เราติดต่อด้วยอย่างใกล้ชิดหรือห่างๆ จนถึงตอนนี้เราก็ยังไม่รู้สึกถึงความจริงใจหรือความเปลี่ยนแปลงจากใคร และไม่รู้สึกถึงความสุขหรือความชูใจจากใคร ยิ่งไปกว่านั้น เมื่ออยู่มานานอย่างเรา สิ่งที่เราตระหนักอย่างลึกซึ้งที่สุดในตอนนี้ย่อมเป็นเรื่องใด? กล่าวให้ถูกต้องได้ว่าสิ่งหนึ่งที่เราไม่เต็มใจทำมากที่สุดก็คือการติดต่อใกล้ชิดผู้คนและมีปฏิสัมพันธ์ใกล้ชิดกับพวกเขา เราไม่หลอกลวง แก่งแย่ง หรือต่อสู้กับใคร แต่ผู้คนกลับอยากแก่งแย่ง ต่อสู้ และหลอกลวงตลอดเวลา แล้วเราควรทำอย่างไร? เราควรตอบสนองการหลอกลวง การแก่งแย่ง และการต่อสู้ของผู้คน หรือควรเปลี่ยนแปลงการหลอกลวง การแก่งแย่ง และการต่อสู้ของผู้คน? เราไม่อาจตอบสนองตามใจผู้คนได้ แท้จริงแล้ว เรามีความสามารถและมีเส้นทางบางอย่างที่จะเปลี่ยนแปลงผู้คน แต่กระบวนการเปลี่ยนแปลงนี้ยาวนานและยากเย็นเกินไป ในท้ายที่สุด เราจึงตกลงใจเลือกสิ่งที่ดีที่สุดเป็นอันดับรองลงมาคือ เวลาไปมาหาสู่กับผู้คน เราพยายามช่วยคนที่สามารถช่วยได้ให้ดีที่สุด ส่วนคนที่ไม่ว่าอย่างไรก็ไม่ยอมรับความช่วยเหลือ เราก็พยายามหลีกเลี่ยงที่จะติดต่อและมีปฏิสัมพันธ์กับพวกเขา และใช้เวลาไปกับการรอคอย!
การยอมรับความจริงและนบนอบความจริงเพื่อที่จะทิ้งอุปนิสัยที่เสื่อมทรามและได้รับการชำระให้บริสุทธิ์เป็นกระบวนการอย่างหนึ่ง นี่ไม่ใช่เรื่องง่าย ตลอดหลายปีที่มีปฏิสัมพันธ์กับผู้คนมา ไม่ว่าเราจะอยู่กับคนกลุ่มใด และไม่ว่าผู้คนจะแตกต่างกันอย่างไรทางด้านอายุ รูปลักษณ์ สีผิว บุคลิก และพื้นเพความเป็นอยู่ เราก็รู้สึกอยู่เสมอว่าแก่นแท้ธรรมชาติของพวกเขาช่างเป็นที่คุ้นเคย เหมือนเราเคยเห็นมาหมดแล้ว เรารู้สึกว่าแก่นนิสัยของผู้คนทุกประเภทนั้นเหมือนกัน และหลังจากที่เรามีปฏิสัมพันธ์กับพวกเขา ก็กลายเป็นว่าพวกเขาทุกคนเป็นอย่างที่เราคาดไว้ทุกอย่าง แล้วภายใต้รูปการณ์เหล่านี้ เราอยู่ในอารมณ์แบบใด? ใช่อารมณ์ที่ดีหรือไม่? (ไม่) ไม่มีใครรู้ว่าเหตุใดเราจึงอารมณ์ไม่ดี ผู้คนตระหนักรู้เรื่องนี้หรือไม่เวลามีปฏิสัมพันธ์กับเรา? (ไม่) เมื่อใช้ชีวิตอยู่ในความเสื่อมทราม มวลมนุษย์จึงพึ่งพาวิธีการอยู่รอดอย่างการหลอกลวง การแก่งแย่ง และการต่อสู้เพื่อที่จะมีชีวิตอยู่ เช่นนี้พวกเขาจึงอยู่ในที่ที่เหมาะกับตนเป็นที่สุด ใช้ชีวิตอย่างไร้กังวลและสบายใจ ดำเนินชีวิตอยู่ในบาป สุขสำราญกับความหรรษาในบาปอย่างไร้ความกังวลใดๆ และไม่รู้สึกว่านี่คือสิ่งที่เจ็บปวด ด้วยเหตุที่ผู้คนทั้งปวงมีธรรมชาติที่เป็นบาป บาปคือชีวิตของผู้คน และแก่นแท้ของชีวิตผู้คนก็คือบาปนี่เอง พวกเขาจึงไม่รู้สึกว่าการใช้ชีวิตอยู่ในบาปนี้เจ็บปวด นี่ก็เหมือนหมู หมูเป็นสัตว์สกปรก เป็นสัตว์โสโครก มันกินและนอนตามแอ่งโคลนและกองขยะโดยไม่รู้สึกว่าสกปรกหรือโสโครก หนอนแมลงวันก็เช่นกัน พวกมันอาศัยอยู่ในกองมูลสัตว์และคูน้ำเหม็นเน่าโดยที่ไม่เคยรู้สึกถึงความโสโครกแม้แต่น้อย—ถึงขนาดรู้สึกเหมือนอยู่บ้านและสบายใจด้วยซ้ำ ผู้คนก็ใช้ชีวิตอยู่ในอุปนิสัยที่เสื่อมทรามของตนท่ามกลางการแก่งแย่งและต่อสู้ และไม่เห็นว่าเป็นเรื่องเจ็บปวดหรือยากลำบากเช่นกัน บางคนถึงกับรู้สึกว่าถ้าไม่ได้แก่งแย่ง ต่อสู้ หรือใช้เล่ห์เหลี่ยมสักวัน ชีวิตของพวกเขาก็จะน่าเบื่อและไม่น่าสนใจเสียเหลือเกิน ดังนั้น พวกเขาจึงต้องหาเรื่องต่อสู้หรือหาใครมาให้ตนใช้กลลวง ในสายตาของพวกเขา เมื่อใช้ชีวิตอยู่ในเนื้อหนังและสวมผิวมนุษย์เอาไว้ ผู้คนก็ต้องแก่งแย่งและต้องต่อสู้ ถ้าไม่ทำเช่นนั้น การดำรงอยู่ของพวกเขาก็จะสูญเสียคุณค่า สำหรับเราแล้ว ความรู้สึกกลับต่างออกไปอย่างสิ้นเชิง เรารู้สึกว่าการแก่งแย่งและการต่อสู้กับผู้คนเป็นเรื่องที่เหน็ดเหนื่อยยิ่ง ซ้ำยังน่ารำคาญอีกด้วย เป็นเรื่องหลักเพียงอย่างเดียวที่เราอยากหนีให้พ้นมากที่สุดในชีวิตนี้ เราไม่รู้วิธีแก่งแย่งหรือต่อสู้ และไม่เต็มใจที่จะแก่งแย่งหรือต่อสู้เช่นกัน เวลาเผชิญเรื่องที่เกี่ยวข้องกับการแก่งแย่งและการต่อสู้เข้าจริงๆ เราก็อยากแต่จะถอยห่าง อยากหลีกและเลี่ยงไปเสีย ดังนั้น เราจึงเห็นว่าสิ่งเหล่านี้น่ารำคาญเป็นพิเศษ หลังจากที่รำคาญใจมาหลายปี ภาวะอารมณ์เหล่านี้ก็ก่อตัวมาเรื่อยจนถึงขีดจำกัด และท้ายที่สุดเราก็รู้สึกว่าการมีปฏิสัมพันธ์กับมนุษย์เป็นเรื่องที่เจ็บปวดที่สุดในโลก ทุกครั้งที่เราพบเจอใครบางคนที่แก่งแย่งและต่อสู้กับเรา นั่นให้ความรู้สึกเหมือนถูกผลักเข้าเครื่องบดเนื้อ เหมือนถูกปั่นหัวเล่น ความรู้สึกเป็นเช่นนั้น พอมีความรู้สึกเหล่านี้ เราก็ครุ่นคิดว่า “อุปนิสัยที่เสื่อมทรามในแง่นี้ของพวกเขาถูกเผยออกมาได้อย่างไร? อะไรคือแก่นแท้ของคนประเภทนี้? ถ้ามีโอกาส เราจะสามัคคีธรรมกับพวกเขาในเรื่องนี้ ถ้าพวกเขายอมรับความจริงได้ นั่นย่อมจะดีที่สุด และพวกเขาก็ควรค่าแก่การช่วยเหลืออย่างแท้จริง ถ้าพวกเขาไม่ยอมรับความจริง เช่นนั้นเราก็จะปล่อยสิ่งต่างๆ ไปตามครรลองปกติ และปล่อยให้ชะตากรรมจัดการพวกเขาไปตามที่มันต้องการ” ผู้คนที่ไม่ยอมรับความจริงคือคนที่ไร้ความเป็นมนุษย์ และยังเป็นผู้คนที่ไร้พรอีกด้วย เป็นคนที่โง่เขลาที่สุด ไร้ค่าที่สุด หลังจากที่มีปฏิสัมพันธ์กับผู้คนมามาก เราจึงเกิดความคิดและมุมมองเช่นนี้เกี่ยวกับผู้คนและเรื่องทางโลกว่า การมีปฏิสัมพันธ์กับผู้คนกลายเป็นเรื่องเหน็ดเหนื่อยไปเสียแล้ว นี่ไม่ใช่ความเหนื่อยล้าทางกาย แต่เป็นความเหนื่อยล้าทางวิญญาณ ในความเหนื่อยล้านี้ยังมีความรู้สึกเบื่อหน่าย เก็บกด และเจ็บปวดอีกด้วย ถ้าไม่มีปฏิสัมพันธ์กับผู้คน เราย่อมพบเจอกรณีที่ผู้คนแก่งแย่งและต่อสู้กับเราน้อยลง และวิญญาณของเราก็จะรู้สึกเป็นอิสระและผ่อนคลายมาก
ไม่กี่ปีมานี้ เวลามีปฏิสัมพันธ์กับพี่น้องชายหญิงบางคน เรามักจะได้ยินบางคนพูดว่า “เมื่อกี้ฉันพูดผิดไป ขอแก้ไขคำพูดหน่อย” หรือ “สถานการณ์ที่ฉันรู้มาก่อนหน้านี้มีความคลาดเคลื่อนเล็กน้อย ขอฉันแก้ไขให้ถูกต้องหน่อย” นอกจากนี้ เวลาจัดการเรื่องต่างๆ บางคนก็มีท่าทีที่ถูกควรกว่าเมื่อก่อน ทั้งยังตั้งใจจริงและมีความรับผิดชอบมากขึ้นเล็กน้อย ยิ่งไปกว่านั้นยังสามารถสู้ทนความยากลำบากและจ่ายราคาได้ และพร่ำบ่นน้อยลง ผู้คนส่วนใหญ่สามารถหารือเรื่องต่างๆ ร่วมกันและร่วมมือกันอย่างกลมเกลียวเวลาทำหน้าที่ด้วยกัน เทียบกับไม่กี่ปีที่ผ่านมา พวกเขาดีขึ้นมากและเปลี่ยนแปลงกันบ้างแล้ว ทุกครั้งที่เราสังเกตเห็นสิ่งนี้เกิดขึ้น เรารู้สึกดีมาก รู้สึกว่าเวลาหลายปีที่พร่ำพูดเรื่องเหล่านี้มาครั้งแล้วครั้งเล่าไม่ได้สูญเปล่า—ในที่สุดก็มีผู้คนส่วนหนึ่งจริงจังกับวจนะเหล่านี้ หลังจากฟังวจนะเหล่านี้ พวกเขาก็สามารถเข้าใจความจริงและรู้จักปฏิบัติตามพระวจนะของพระเจ้า ไม่ว่าพวกเขาจะนำไปปฏิบัติได้มากเพียงใด อย่างน้อยที่สุด พวกเขาก็มีการเข้าสู่ชีวิตและเปลี่ยนแปลงไปบ้างแล้ว สรุปว่าท่าทีและมุมมองที่พวกเขามีต่อความจริงกลายเป็นสิ่งที่ค่อนข้างเหมาะสมและถูกต้อง แม้บางคนจะเปลี่ยนแปลงไปบ้าง แต่ก็ยังเปลี่ยนแปลงไม่มากพอ บางครั้งเมื่อเผชิญเรื่องที่ต่างออกไป ก็ยังมีกรณีที่ผู้คนแก่งแย่งและต่อสู้กัน ปัญหายังไม่ได้รับการแก้ไขที่ต้นตอ พวกเจ้าเพียงแต่เปลี่ยนแปลงไปบ้างเท่านั้น ยังไม่ถึงจุดที่สามารถนบนอบได้อย่างสมบูรณ์ พวกเจ้ายังต้องไล่ตามเสาะหาความจริงกันต่อไป มีประสบการณ์กับการถูกตัดแต่ง กับบททดสอบ และการถลุงกันต่อไป การเปลี่ยนแปลงไม่ใช่การเปลี่ยนแปลงภายนอก—แล้วสิ่งใดกันแน่ที่เปลี่ยนแปลง? เราพูดมานานหลายปีแล้ว และพวกเจ้าก็ตระหนักกันแล้วว่าพวกเจ้ามีอุปนิสัยที่เสื่อมทรามอยู่ไม่น้อย และแท้จริงแล้วพวกเจ้าก็มีข้อบกพร่องในความเป็นมนุษย์อยู่ไม่น้อยเช่นกัน พวกเจ้าควรชัดเจนว่าทำอย่างไรจึงจะทิ้งอุปนิสัยที่เสื่อมทรามและทำหน้าที่ของตนได้อย่างถูกควร และทำอย่างไรจึงจะปฏิบัติความจริงเพื่อที่จะทำหน้าที่ของพวกเจ้าได้ตามมาตรฐาน ถูกต้องหรือไม่? อย่างน้อยที่สุด พวกเจ้าทุกคนก็ควรชัดเจนว่าทำอย่างไรจึงจะเป็นผู้คนที่ซื่อสัตย์ และรู้ด้วยว่าจะปฏิบัติตามนี้ได้อย่างไร ในส่วนของปัญหาที่พวกเจ้าเข้าใจและอยู่ในขอบเขตความสามารถของพวกเจ้า ถ้าพวกเจ้าสามารถทุ่มเทพยายามแสวงหาความจริงมาแก้ปัญหาดังกล่าวไปทีละอย่าง สู้ทนความทุกข์สักหน่อยเพื่อเอาชนะเรื่องยุ่งยากต่างๆ และสามารถปฏิบัติความจริงได้ เช่นนั้นเราก็อาจจะพิจารณาว่าโดยพื้นฐานแล้วพวกเจ้ามีสภาพเสมือนมนุษย์อยู่บ้าง ต่อให้เจ้ายังคงมีความโน้มเอียงอยู่บ้างเป็นครั้งคราวที่จะต่อสู้เวลาที่เรามีปฏิสัมพันธ์กับเจ้า ถ้าเรารู้สึกว่าไม่ใช่เรื่องที่เห็นได้ชัด ทัศนะที่เรามีต่อเจ้าย่อมจะต่างจากเมื่อก่อนมาก และความยากเย็นในการที่พวกเราจะเข้ากันได้ก็จะลดลงไปมาก พวกเจ้าต้องสามัคคีธรรมและวางแผนเรื่องนี้ว่าจะไล่ตามเสาะหากันอย่างไรจึงจะสัมฤทธิ์การเปลี่ยนแปลง เจ้าไม่สามารถพอใจแต่กับการปฏิบัติหน้าที่ของเจ้าด้วยการใช้ความพยายามนิด ลงแรงทำงานหน่อย ทำตามขั้นตอนให้เสร็จ ไม่ทำอะไรผิด ไม่ก่อให้เกิดการขัดขวางและรบกวน หรือแค่ไม่ถูกปลดหรือถูกคัดออก แต่เจ้าต้องทุ่มเทพยายามให้กับความจริง การปฏิบัติความจริง รวมทั้งการยอมรับและนบนอบความจริง ในเรื่องนี้ เราต้องชมเชยพี่น้องหญิงส่วนใหญ่ พี่น้องหญิงส่วนใหญ่ทำได้ดี ขณะที่พี่น้องชายส่วนใหญ่ทำได้แย่ จากวิดีโอคำพยานจากประสบการณ์ เรามองเห็นว่าในงานด้านต่างๆ ของคริสตจักร คนส่วนมากที่มีบทบาทสำคัญและทำหน้าที่เป็นผู้ดูแลคือพี่น้องหญิง มีพี่น้องชายน้อยมาก พี่น้องชายส่วนใหญ่ไม่จริงจังกับสายงานด้านต่างๆ ไม่จริงจังกับหลักธรรมความจริงและการเข้าสู่ชีวิต หรือความจริงต่างๆ ในเรื่องของการนบนอบพระเจ้าและการได้รับความรอด ยิ่งไปกว่านั้น พี่น้องชายหลายคนก็ไม่มีชีวิตฝ่ายวิญญาณเลยจริงๆ ไม่อ่านพระวจนะของพระเจ้า ไม่ฟังคำเทศนาและไม่ฟังสามัคคีธรรม ไม่ดูภาพยนตร์และวิดีโอโดยพระนิเวศของพระเจ้า และเมื่อเผชิญปัญหา พวกเขาก็ไม่แสวงหาความจริงหรือสามัคคีธรรมกับพี่น้องชายหญิง พี่น้องหญิงทำได้ดีกว่าพี่น้องชายในเรื่องนี้ โดยเฉพาะอย่างยิ่ง พี่น้องหญิงบางคนที่ปัจจุบันทำหน้าที่เป็นผู้ดูแลงานสำคัญในพระนิเวศของพระเจ้าก็เชื่อฟังและนบนอบกว่าเมื่อก่อน สามารถสู้ทนความยากลำบาก เต็มใจจ่ายราคา ทำสิ่งต่างๆ อย่างละเอียดถี่ถ้วน ทั้งยังจริงจัง เข้มงวด และเอาการเอางานเป็นอย่างมาก เมื่อถูกตัดแต่ง พวกเธอก็ไม่ละทิ้งหน้าที่ของตนหรือพร่ำบ่น ยังคงอธิษฐานและนบนอบได้ สามารถแสวงหาความจริงเพื่อทำความรู้จักและแก้ไขอุปนิสัยที่เสื่อมทรามของตน พี่น้องชายทั้งหลาย พวกเจ้าสามารถดูว่าพี่น้องหญิงรอบตัวพวกเจ้าทำสิ่งต่างๆ กันอย่างไร พวกเธอละเอียดถี่ถ้วนกว่าพวกเจ้า จริงจัง มีความรับผิดชอบ และเอาการเอางานเวลาลงมือทำมากกว่าพวกเจ้า ยิ่งไปกว่านั้นยังเชื่อฟังและนบนอบ และมุ่งแสวงหาหลักธรรมความจริงเวลาทำสิ่งต่างๆ แน่นอนว่ามีพี่น้องชายส่วนหนึ่งเช่นกันที่ค่อนข้างเชื่อฟัง มีความละเอียดถี่ถ้วนและตั้งใจจริงได้ในสิ่งที่ทำ แต่พี่น้องชายส่วนใหญ่มีความมักง่ายอยู่บ้างเสมอ ผู้ไม่มีความเชื่อเรียกสิ่งนี้ว่าใช้การได้ และมีความเป็นตัวของตัวเอง พระนิเวศของพระเจ้าไม่ทำอะไรแค่ “ใช้การได้” พระนิเวศของพระเจ้าเน้นสามัคคีธรรมความจริง จัดการเรื่องต่างๆ ตามหลักธรรม และทำสิ่งต่างๆ ด้วยความตั้งใจจริงและเข้มงวด การไม่ใส่ใจและมักง่ายเป็นเรื่องที่ยอมรับไม่ได้โดยสิ้นเชิง พี่น้องชายส่วนใหญ่ไม่รอบคอบเวลาจัดการเรื่องต่างๆ และไม่เคยตั้งใจจริง คิดอยู่เสมอว่า “‘คร่าวๆ’ หรือ ‘ใกล้เคียง’ ก็น่าจะใช้ได้แล้ว นี่ดีพอแล้ว” พอเห็นพี่น้องหญิงบางคนทุ่มเทพยายามกับความจริงและตั้งใจจริงในเรื่องของความจริง ทั้งยังจริงจังและเข้มงวดในหน้าที่ของตน พวกเขากลับดูถูกพวกเธอด้วยซ้ำ บอกว่า “พวกเรานี่ชายแท้ เรื่องพวกนั้นต้องทำกันละเอียดลออและจุกจิกขนาดนั้นเลยหรือ? การสามัคคีธรรมความจริงทั้งหมดนี้ การอธิษฐานและแสวงหาทั้งหมดนี้—โดยพื้นฐานแล้ว ตราบใดที่พวกเรามุ่งไปในทิศทางที่ถูกต้องก็ใช้ได้แล้ว พิถีพิถันกันขนาดนั้นมีประโยชน์อะไร? พวกเราจะยังเรียกตัวเองว่าผู้ชายได้อีกหรือถ้าทำตัวจู้จี้จุกจิกไปเสียทุกเรื่องขนาดนั้น? ผู้คนจะหัวเราะเยาะเอา!” ท่าทีนี้ผิด ใครจะมาหัวเราะเยาะที่เจ้าทำสิ่งต่างๆ อย่างจริงจัง? ถ้าอยากหัวเราะก็ปล่อยให้พวกเขาหัวเราะไป ลูกผู้ชายที่แท้จริงต้องทำสิ่งต่างๆ อย่างจริงจัง ไม่มีอะไรน่าละอายในเรื่องนี้ การทำสิ่งต่างๆ อย่างจริงจังคือท่าทีที่มีต่อความจริง ต่อความรับผิดชอบ และต่อหน้าที่ที่มนุษย์—สิ่งมีชีวิตทรงสร้าง—ทั้งปวงควรมี ไม่ว่าจะเพศใดก็ตาม เมื่อเป็นเรื่องของการใช้แรงกายอย่างหนักหรือใช้งานสิ่งต่างๆ เช่น เครื่องจักร ย่อมมีความแตกต่างระหว่างชายหญิง แต่ไม่มีความแตกต่างเช่นนั้นในการไล่ตามเสาะหาความจริง ความจริงไม่ได้มุ่งไปที่ชายหรือหญิงเพียงฝ่ายเดียว แต่มุ่งไปที่มวลมนุษย์ซึ่งรวมทั้งชายและหญิงเอาไว้ ในบรรดาความจริงทั้งมวลที่พวกเราสามัคคีธรรมกันไป มีเพียงเรื่องที่เกี่ยวข้องกับการแต่งงานเท่านั้นที่มีความแตกต่างระหว่างชายหญิง โดยกำหนดให้ผู้ชายลุล่วงความรับผิดชอบของผู้ชาย และผู้หญิงลุล่วงความรับผิดชอบของผู้หญิง ไม่มีความแตกต่างระหว่างชายหญิงในความจริงด้านอื่น ซึ่งเป็นเรื่องที่ผู้คนควรปฏิบัติทั้งสิ้น โดยเฉพาะอย่างยิ่งในเรื่องเกี่ยวกับหลักธรรมความจริง เจ้าต้องไม่เดินผิดทาง ทิศทางและเป้าหมายของเจ้าก็ต้องไม่ผิดเช่นกัน ในการไล่ตามเสาะหาความจริง เมื่อมีอุปนิสัยที่เสื่อมทรามของคนเรา สภาวะที่คนเราเผยออกมา รวมทั้งความคิดอ่านและแผนการของคนเราเข้ามาเกี่ยวข้อง เจ้าต้องตรวจสอบและแยกแยะสิ่งเหล่านั้นอย่างละเอียด ถ้าไม่ตรวจสอบสิ่งเหล่านั้น เจ้าก็จะไม่มีวันพบต้นตอของปัญหา ถ้าไม่สามารถหาต้นตอพบ เจ้าก็จะไม่สามารถแก้ปัญหานั้นๆ ได้ และจะใช้ชีวิตอยู่ในอุปนิสัยที่เสื่อมทรามของตนตลอดเวลา ถูกอุปนิสัยเหล่านั้นทำให้เดือดร้อนและคอยบงการ—ไม่อาจสัมฤทธิ์การเปลี่ยนแปลงได้ และไม่สามารถทิ้งอุปนิสัยที่เสื่อมทรามของตน
วันนี้พวกเราสามัคคีธรรมไปหลายแง่มุมเกี่ยวกับหัวข้อ “ไม่นำพระเจ้าผู้ทรงบังเกิดในเนื้อหนังไปอยู่ระดับเดียวกับมวลมนุษย์ที่เสื่อมทราม” นี่ก็เพื่อที่จะบอกพวกเจ้าเป็นสำคัญถึงหลักธรรมที่เราใช้ประพฤติปฏิบัติตนและมีปฏิสัมพันธ์กับผู้คน รวมทั้งอุปนิสัยและแก่นแท้ภายในเวลาที่เรามีปฏิสัมพันธ์กับผู้คน พวกเจ้าไม่สามารถมองเห็น เข้าใจ หรือตระหนักถึงสิ่งเหล่านี้จากภายนอก ดังนั้น เราจึงแบ่งปันความรู้สึกของเราและหลักธรรมที่เราใช้ทำสิ่งต่างๆ ให้พวกเจ้าฟัง เราไม่ได้กำลังเป็นพยานถึงตัวเราเอง เพียงแต่แบ่งปันเรื่องเหล่านี้กับพวกเจ้าเท่านั้น เพื่อให้พวกเจ้าสามารถรู้และเข้าใจหลักธรรมที่เราใช้ประพฤติปฏิบัติตนและทำสิ่งต่างๆ รวมทั้งชีวิต อุปนิสัย และแก่นแท้ที่เราใช้ในการดำเนินชีวิต สิ่งเหล่านี้ไม่ใช่ความลับ และไม่ใช่ความล้ำลึก เมื่อพวกเจ้าเข้าใจและชัดเจนในเรื่องเหล่านี้แล้ว พวกเจ้าก็จะรู้จักพระเจ้าและรู้จักเนื้อหนังที่พระเจ้าใช้ในการบังเกิดได้อย่างถูกต้องยิ่งขึ้น หาไม่แล้ว คำกล่าวที่ว่า “เนื้อหนังที่พระเจ้าใช้ในการบังเกิดนี้เป็นตัวแทนพระเจ้าบนสวรรค์ได้ พระองค์มีอัตลักษณ์และแก่นแท้ของพระเจ้า” ก็อาจจะเป็นวลีที่ว่างเปล่าสำหรับพวกเจ้าตลอดไป หรืออาจจะคงอยู่ในมโนคติอันหลงผิดและความคิดฝันของพวกเจ้าตลอดกาล หรืออาจจะเป็นความล้ำลึกสำหรับพวกเจ้าตลอดไปก็ได้ แท้จริงแล้ว นี่เป็นปัญหาที่แก้ไขได้ ไม่ใช่ทฤษฎี และไม่ใช่คำกล่าวที่เป็นสูตรสำเร็จ แม้รูปแบบการดำรงชีวิตของพระเจ้าผู้ทรงบังเกิดในเนื้อหนังจะแตกต่างจากรูปแบบการดำรงอยู่ของพระเจ้าบนสวรรค์อยู่บ้าง—เป็นการดำรงอยู่ในเนื้อหนังโดยพระวิญญาณของพระเจ้า—แต่ก็ไม่มีความแตกต่างในชีวิตของพระเจ้าทั้งสอง และไม่มีความแตกต่างในแก่นชีวิตของทั้งสององค์ แล้วเรื่องที่พวกเราพูดกันว่า—เนื้อหนังที่พระเจ้าใช้ในการบังเกิดไม่หลอกลวง แก่งแย่ง หรือต่อสู้กับผู้คน—นี้มาจากที่ใด? มาจากชีวิตของพระเจ้าเอง กล่าวให้ถูกต้องก็คือ มาจากการแสดงออกซึ่งอุปนิสัยของพระเจ้าเอง ดังนั้น การบอกพวกเจ้าว่า “เราไม่หลอกลวง แก่งแย่ง หรือต่อสู้กับใคร” จึงไม่ใช่การใช้สำนวนภาษาอย่างหน่วยงานรัฐ และไม่ใช่ความล้ำลึก พระองค์เพียงแต่เป็นบุคคลเช่นนั้น พระองค์เพียงแต่ดำเนินชีวิตเช่นนั้น และหลักธรรมของพระองค์ในการประพฤติปฏิบัติตน ตลอดจนชีวิต อุปนิสัย และแก่นแท้ที่พระองค์ทรงใช้ในการดำเนินชีวิต ล้วนมีองค์ประกอบที่เป็นการไม่หลอกลวง ไม่แก่งแย่ง และไม่ต่อสู้กับผู้คน ชัดเจนหรือไม่? (ชัดเจน) พวกเราจะจบการสามัคคีธรรมของวันนี้ไว้เพียงเท่านี้ ลาก่อน!
17 สิงหาคม ค.ศ. 2024