ควรไล่ตามเสาะหาความจริงอย่างไร (14)
ผู้คนสามประเภทโดยแบ่งตามที่มาของพวกเขา
ลักษณะของผู้คนที่กลับชาติมาเกิดจากมาร
ล่าสุด พวกเราได้สามัคคีธรรมถึงหัวข้อหนึ่ง ซึ่งก็คือการแยกแยะผู้คนประเภทต่างๆ โดยแบ่งตามที่มาของพวกเขา นี่คือหัวข้อพิเศษที่อยู่ภายใต้หัวข้อใหญ่ในเรื่องภาวะที่มีมาแต่กำเนิด ความเป็นมนุษย์ และอุปนิสัยอันเสื่อมทรามของผู้คน พวกเราได้สามัคคีธรรมถึงหัวข้อพิเศษนี้ไปบางส่วนแล้ว—มีอะไรบ้าง? (พระเจ้าทรงแบ่งผู้คนออกเป็นสามประเภทตามที่มาของพวกเขา ได้แก่ ผู้คนที่กลับชาติมาเกิดจากสัตว์ ผู้คนที่กลับชาติมาเกิดจากมาร และผู้คนที่กลับชาติมาเกิดจากมนุษย์ ในครั้งแรก พระเจ้าทรงสามัคคีธรรมถึงลักษณะสี่ประการของผู้คนที่กลับชาติมาเกิดจากสัตว์ ประการแรกคือพวกเขามีการความเข้าใจที่บิดเบี้ยว ประการที่สองคือพวกเขาด้านชาเป็นพิเศษ ประการที่สามคือพวกเขาเลอะเลือนเป็นพิเศษ และลักษณะประการที่สี่คือพวกเขาโง่เขลา ในครั้งที่สอง พระเจ้าทรงสามัคคีธรรมถึงลักษณะของคนที่กลับชาติมาเกิดจากมาร ประการแรกคือพวกเขาโกหกเป็นนิสัย ประการที่สองคือพวกเขาเบี่ยงเบน และประการที่สามคือพวกเขาชั่ว ประเด็นหลักของการสามัคคีธรรมอยู่ที่การสำแดงสองประการของพวกเขาในเรื่องการโกหกเป็นนิสัยและการเบี่ยงเบน) การสำแดงหลักของการโกหกเป็นนิสัยคือการหลอกลวง ส่วนการสำแดงของการเบี่ยงเบนนั้น พวกเราก็ได้จัดหมวดหมู่ไว้เช่นกัน—การสำแดงดังกล่าวมีกี่ประการ? (มีสามประการ ประการแรกเกี่ยวข้องกับอุปนิสัย กล่าวคือ การมีเล่ห์เหลี่ยมพิกล ประการที่สองเกี่ยวข้องกับตัณหาอันเลวร้ายของเนื้อหนัง และอีกประการหนึ่งคือความพิลึกพิลั่น กล่าวคือ มักจะประสบกับอาการหูแว่วและอาการหลอนทางประสาทสัมผัสอื่นๆ และแสดงพฤติกรรมที่ผิดปกติอยู่เสมอ) โดยทั่วไปแล้วมีอยู่เท่านี้
II. ลักษณะประการที่สอง: ความเบี่ยงเบน
คราวที่แล้วพวกเราได้สามัคคีธรรมถึงการสำแดงบางประการในแง่มุมที่เบี่ยงเบนของผู้คนที่กลับชาติมาเกิดจากมาร เราได้อ่านเรื่องการสำแดงของคนคนหนึ่งในเอกสารการขับไล่ที่คริสตจักรรวบรวมไว้—ขอให้ทุกคนลองฟังและดูว่าการสำแดงของเขาสัมพันธ์กับสิ่งที่พวกเราสามัคคีธรรมกันไปหรือไม่ คนคนนี้รับผิดชอบการปลูกผักในไร่แห่งหนึ่ง การสำแดงหลักของเขาถูกบรรยายเอาไว้ว่า “ความเป็นมนุษย์ของเขานั้นมุ่งร้าย และท่าทีที่เขามีต่อเบื้องบนก็ไม่ยำเกรง และเวลาปลูกผักให้เบื้องบน เขาก็จงใจที่จะไม่หยิบศัตรูพืชออกหรือใส่ปุ๋ย นับประสาอะไรกับการดูแลเอาใจใส่ผักเหล่านั้น” โดยระบุการสำแดงอันเจาะจงหลายประการ การสำแดงประการแรกคือ “เขาเลือกสถานที่ปลูกผักให้เบื้องบนอย่างส่งเดช ต่อมาก็พบว่าที่แห่งนี้อยู่ในพื้นที่ลุ่มต่ำและมีแนวโน้มที่จะเกิดน้ำท่วมขัง ปุ๋ยที่ใส่ถูกพัดไปกับน้ำไป ส่งผลให้ผักที่โตมีขนาดเล็กมาก เขารู้ว่าควรใส่ปุ๋ยอีกครั้งแต่กลับไม่ทำ เขาเห็นว่าผักเติบโตได้ไม่ดี แต่ก็ไม่ทำอะไรเลย—เขาจงใจนำผักที่ปลูกได้ไม่ดีไปให้เบื้องบนกิน” นี่คือการสำแดงประการแรก การสำแดงประการที่สองคือ “โดยปกติแล้ว เขาดูแลเฉพาะผักที่ปลูกให้พี่น้องชายหญิงแล้วก็กลับไป ส่วนผักที่ปลูกให้เบื้องบน เขากลับไม่ดูแลหรือจัดการ—ตัวเขาเองไม่ใส่ใจในเรื่องนี้หรือทำสิ่งใดเกี่ยวกับเรื่องนี้เลย” การสำแดงประการที่สามคือ “เขารู้ว่ามีศัตรูพืชจำนวนมากมาทำลายพืชผัก กัดกินพืชผักเหล่านั้นจนเป็นรอยแหว่งวิ่นดูน่ารังเกียจและไม่สามารถกินได้ แต่เขาก็ไม่ไปหยิบศัตรูพืชออกจากผักเช่นกัน เขาเพียงแค่ฉีดยาฆ่าแมลงอย่างส่งเดชโดยไม่สนใจว่าจะได้ผลหรือไม่ เมื่อผู้อื่นเตือนให้เขาหยิบศัตรูพืชออกจากผัก เขากลับเพิกเฉยโดยสิ้นเชิง พลางคิดว่า ‘จะเดือดร้อนอะไรนักหนา? ฉันมีงานตั้งมากมายที่ต้องทำ—ฉันมาวนเวียนอยู่กับผักพวกนี้ทุกวันไม่ได้หรอก!’” เจ้าจะเห็นว่า นี่คือสิ่งที่เขาคิดอยู่ในใจ—แม้ผู้อื่นจะเตือนเขา เขาก็ยังไม่ยอมลงมือทำ การสำแดงประการที่สี่คือ “สิ่งที่เขาคิดอยู่ในใจเกี่ยวกับการปลูกผักให้เบื้องบนคือ ‘ไม่ว่าผักที่ฉันปลูกจะออกมาเป็นอย่างไร คุณก็ต้องกินไปอย่างนั้น ถ้าปลูกออกมาดี คุณก็จะได้กินผักที่ดี ถ้าฉันปลูกได้ไม่ดี เช่นนั้นก็ไม่ต้องกิน อย่างไรเสียฉันก็ปลูกผักพวกนั้นให้คุณแล้ว—คุณต้องขอบคุณฉัน!’” สิ่งเหล่านี้คือความคิดมุ่งร้ายที่อยู่ในใจของเขา และเขาก็บอกความคิดเหล่านี้ให้คนที่อาศัยอยู่ด้วยฟัง “เมื่อผู้อื่นเตือนเขาว่า เวลาส่งผลให้เบื้องบน อย่าใช้ตะกร้าสำหรับใส่ผักเน่า เขากล่าวว่า ‘ฉันรับประกันเรื่องนั้นไม่ได้หรอก!’” เจ้าจะเห็นว่า ผู้อื่นเตือนเขาแล้ว เขาก็ยังไม่ฟัง เขาเพียงทำตามที่ตนต้องการ นี่คือการสำแดงประการที่สี่ การสำแดงประการที่ห้าคือ “เขาปฏิบัติต่อผักที่ปลูกให้เบื้องบนเช่นนี้โดยไม่มีความตระหนักรู้ใดๆ ในหัวใจ ไม่มีความรู้สึกผิดเลยแม้แต่น้อย เมื่อใดก็ตามที่มีคนเตือนเขา บอกให้เขาเอาใจใส่ให้มากขึ้น เขาก็จะรู้สึกคัดค้านและรังเกียจ ใครก็ตามที่ให้คำแนะนำแก่เขา—เขาก็จะเกลียดคนคนนั้น” เหล่าผู้นำและคนทำงานสรุปการสำแดงออกมาได้ทั้งหมดห้าประการ พวกเขาสรุปการสำแดงตามปกติของคนคนนี้ ตลอดจนท่าทีที่เขามีต่อความจริงและท่าทีที่เขามีต่อหน้าที่ และพวกเขายังได้ระบุตัวอย่างที่เจาะจงอีกด้วย การสรุปนี้ค่อนข้างดีทีเดียว พวกเจ้ารู้สึกอย่างไรหลังจากได้ยินเช่นนี้? คนที่มีการสำแดงเหล่านี้มีความเป็นมนุษย์ที่ดีหรือไม่? (ไม่) ความเป็นมนุษย์ดังกล่าวย่ำแย่แค่ไหน? การสำแดงของคนคนนี้สอดคล้องกับการสำแดงของผู้คนที่กลับชาติมาเกิดจากมารที่พวกเราได้สามัคคีธรรมกันไปหรือไม่? (สอดคล้อง) สอดคล้องกับการสำแดงประการใด? (การสำแดงถึงการเป็นคนชั่วของผู้คนดังกล่าว) นอกจากการเป็นคนชั่วแล้ว เขามีการสำแดงของการเบี่ยงเบน ซึ่งเป็นลักษณะเฉพาะของผู้คนที่กลับชาติมาเกิดจากมารหรือไม่? (มี) การนี้เห็นได้ชัดจากสิ่งใด? (เมื่อปลูกผักให้เบื้องบน คนทั่วไปจะให้ความสำคัญกับการเลือกที่ดินที่ดีเป็นอันดับแรก แต่เขาเลือกที่จะเอาอกเอาใจพี่น้องชายหญิง—เขาดูแลเฉพาะผักที่ปลูกให้พี่น้องชายหญิงเท่านั้น สำหรับผักที่ปลูกให้เบื้องบน เขาเลือกที่ดินที่แย่ ไม่ดูแลผักเหล่านั้นหรือจัดการกับศัตรูพืช และมักจะนำผักที่ปลูกได้ไม่ดีไปให้เบื้องบนกินเสมอ ท่าทีที่เขามีต่อเบื้องบน ต่อพระเจ้า คือความเป็นศัตรู) เหตุใดเขาจึงมีท่าทีที่เป็นศัตรู? เบื้องบนเคยล่วงเกินเขาหรือ? (ไม่ ท่าทีของเขาถูกกำหนดโดยแก่นแท้ธรรมชาติของเขา—เขาเกลียดชังพระเจ้าและเกลียดชังสิ่งที่เป็นบวก) เราไม่เคยรู้จักบุคคลนี้เลยจริงๆ—เราไม่เคยพูดคุยติดต่อกับเขาเลย แล้วเขาจะเก็บงำความเกลียดชังอันลึกซึ้งเช่นนี้ไว้ในหัวใจได้อย่างไร? นี่คือปัญหาที่ธรรมชาติของเขา ประการหนึ่งคือธรรมชาติดังกล่าวนั้นชั่ว อีกประการหนึ่งคือธรรมชาตินั้นเบี่ยงเบน ใช่หรือไม่? มันเหมือนกับธรรมชาติของพญานาคใหญ่สีแดงมิใช่หรือ? (ใช่) ในวิธีที่เขาปฏิบัติต่อพระเจ้าและสิ่งที่เป็นบวกนั้นมีความเกลียดชังประเภทหนึ่งอยู่ในหัวใจของเขา หากเจ้าถามเขาว่าเกิดอะไรขึ้น ตัวเขาเองก็คงจะอธิบายอย่างชัดเจนไม่ได้—เขาเพียงแค่รู้สึกเกลียดชัง เขาเกลียดชังพระเจ้าและความจริงเป็นพิเศษ เขาเกลียดชังสิ่งที่เป็นบวกเป็นพิเศษ นี่คือความเบี่ยงเบนมิใช่หรือ? (ใช่) คนประเภทนี้คือมาร หากเจ้าถามเขาว่า “ใครคือผู้ที่คุณเชื่อ?” เขาคงจะตอบว่าเขาเชื่อในพระเจ้าอย่างแน่นอน เขาเชื่อในพระเจ้า แต่เขากลับเกลียดชังพระเจ้า—นี่เผยให้เห็นกรอบความคิดของมาร นี่คือความเบี่ยงเบน เหตุใดเราจึงกล่าวเช่นนั้น? ประการแรก เราไม่รู้จักคนคนนี้เลย และเราไม่เคยตัดแต่งเขา แต่เขากลับเก็บงำความเกลียดชังอันลึกซึ้งเช่นนี้ต่อเรา—นี่คือความเบี่ยงเบน ประการที่สอง พี่น้องชายหญิงเป็นผู้จัดแจงให้เขาปลูกผักเหล่านี้ หากเขาไม่เต็มใจทำ เขาก็สามารถหยิบยกประเด็นนี้ขึ้นมาพูดได้ แต่เขากลับเอาความโกรธไปลงกับแปลงผักแทน หลังจากปลูกแล้ว เขาก็ไม่ดูแลผักเหล่านั้นให้ดี และนำผักที่ปลูกได้ไม่ดีไปให้เบื้องบนกิน ประการที่สาม เขาค่อนข้างเต็มใจเมื่อเป็นเรื่องของการปลูกผักให้พี่น้องชายหญิงและดูแลผักเหล่านั้นเป็นอย่างดี แต่เมื่อเป็นเรื่องของการปลูกผักให้เบื้องบน ในใจเขากลับไม่เต็มใจ เขาเกลียดชังเป็นพิเศษ และไม่ชัดเจนว่าเพราะเหตุใด—ไม่มีใครเคยล่วงเกินเขา แต่เขากลับปฏิบัติต่อเบื้องบนและปฏิบัติต่อพระเจ้าเช่นนี้ นี่คือความเบี่ยงเบนมิใช่หรือ? (ใช่) แรงขับเคลื่อนที่เบี่ยงเบนนี้ช่างหนักหนาเหลือเกิน! ประการหนึ่ง นี่คือสิ่งที่ชั่ว ประการที่สอง คือนี่คือสิ่งที่เบี่ยงเบน—นี่คือธรรมชาติของมาร ไม่ว่าพระนิเวศของพระเจ้าจะปฏิบัติต่อพวกมารด้วยความรักอย่างผ่อนปรนและอดทนเพียงใด ไม่ว่าพระนิเวศของพระเจ้าจะให้โอกาสพวกเขาได้บรรลุความรอดอย่างไร พวกเขาก็ไม่เข้าใจสิ่งเหล่านี้เลย พวกเขาเพียงแต่เกลียดชังพระเจ้าและพระนิเวศของพระเจ้าอยู่ในใจ นี่เป็นเพราะธรรมชาติของมารคือการเกลียดชังพระเจ้าและเกลียดชังสิ่งที่เป็นบวกอย่างแท้จริง ไม่มีใครสามารถบอกได้อย่างชัดเจนว่าเหตุผลสำหรับเรื่องนี้คืออะไร—พวกมารเพียงแค่เก็บงำความเกลียดชังที่ไม่มีมูลต่อพระเจ้าและสิ่งที่เป็นบวก นี่คือสิ่งที่เรียกว่าความเบี่ยงเบน สิ่งที่คนคนนี้คิดอยู่ทุกวันคืออะไร? ‘ไม่ว่าผักที่ฉันปลูกจะออกมาเป็นอย่างไร คุณก็ต้องกินไปอย่างนั้น ถ้าปลูกออกมาดี คุณก็จะได้กินผักที่ดี ถ้าฉันปลูกได้ไม่ดี เช่นนั้นก็ไม่ต้องกิน อย่างไรเสียฉันก็ปลูกผักพวกนั้นให้คุณแล้ว—คุณต้องขอบคุณฉัน!’ สิ่งที่อยู่ในหัวใจของเขาไม่เบี่ยงเบนหรอกหรือ? สิ่งที่เขาคิดล้วนเลวร้ายและมีเล่ห์เหลี่ยมพิกล ผู้คนที่มีมโนธรรมและสำนึกรู้สึกว่าความคิดของเขานั้นเกินจะจินตนาการ—พวกเขาไม่อาจทำความเข้าใจได้เลยว่าเหตุใดเขาจึงคิดเช่นนี้ นี่คือวิธีที่พวกมารกระทำการอย่างแท้จริง สิ่งที่เขาคิดและไตร่ตรองอยู่ในหัวใจล้วนเป็นสิ่งที่มืดมิดและเลวร้าย คนเช่นนี้—ผู้ที่เป็นมาร—จะสามารถยอมรับความจริงได้หรือไม่? (ไม่ได้) เขาไม่มีแม้กระทั่งมโนธรรมและสำนึกพื้นฐาน หรือศีลธรรมขั้นพื้นฐานของมนุษย์เสียด้วยซ้ำ เมื่อมีการเอ่ยถึงพระเจ้า เขาก็เริ่มรู้สึกคัดค้านและเดือดดาลอยู่ในใจ และรู้สึกเกลียดชัง เมื่อผู้อื่นขอให้เขาทำงานอื่น เขาก็ไม่รู้สึกคัดค้านเท่าไรนัก มีเพียงเรื่องของการปลูกผักให้เบื้องบนเท่านั้นที่เขารู้สึกคัดค้านเป็นพิเศษ นี่คือความชั่ว นี่คือความเบี่ยงเบน เจ้าอาจถามเขาว่าเหตุใดเขาจึงรู้สึกคัดค้านนัก—นี่เป็นเรื่องของหัวใจ และเขาอาจจะไม่สามารถบอกได้อย่างชัดเจนว่ารากเหง้าอยู่ที่ใด พวกเจ้าสามารถมองเห็นได้อย่างชัดเจนหรือไม่ว่ารากเหง้าของปัญหานี้อยู่ที่ใด? เหตุใดเขาจึงปฏิบัติต่อพระเจ้าเช่นนี้? คนส่วนใหญ่คงจะพบว่าเรื่องนี้น่าฉงนอย่างยิ่ง “คนที่เชื่อในพระเจ้าจะปฏิบัติต่อพระเจ้าเช่นนี้ได้อย่างไร? เขาคือผู้ไม่มีความเชื่อไม่ใช่หรือ?” ผ่านการสามัคคีธรรมถึงความจริง ตอนนี้พวกเจ้าสามารถมองเห็นแก่นแท้และที่มาของผู้คนประเภทต่างๆ ได้อย่างชัดเจนขึ้นอีกนิดใช่หรือไม่? (ใช่) ตอนนี้พวกเจ้าควรจะมองเห็นได้อย่างชัดเจนขึ้นอีกนิด—คนเหล่านี้คือคนที่กลับชาติมาเกิดจากมารอย่างแท้จริง และธรรมชาติของพวกเขาคือการเกลียดชังพระเจ้า
บอกเราทีว่า ผู้คนที่กลับชาติมาเกิดจากมารสามารถเปลี่ยนแปลงได้หรือไม่? (ไม่ได้) พวกเขาก็เหมือนกับพญานาคใหญ่สีแดง พวกเขาสามารถพูดคำที่ถูกต้อง พูดคำที่สอดคล้องกับมโนธรรมและศีลธรรมได้เช่นกัน—แต่พวกเขาไม่สามารถทำตามสิ่งที่ตนพูดได้อย่างเด็ดขาด พวกเขาสามารถเอ่ยคำพูดที่ฟังดูรื่นหูได้มากมาย แต่เมื่อถึงเวลาที่พวกเขาต้องทำสิ่งที่เป็นจริง พวกเขากลับทำไม่ได้เลยแม้แต่สิ่งเดียว เหตุใดพวกเขาจึงทำไม่ได้? เพราะข้างในพวกเขาคือมาร พวกเขาจะรู้สึกไม่สบายใจและเป็นทุกข์อยู่ภายในหากพวกเขาทำสิ่งที่เป็นบวก และสิ่งที่สอดคล้องกับมาตรฐานมโนธรรมของมนุษย์ มีเพียงตอนที่ทำความชั่ว ทำสิ่งที่พวกมารทำ คิดสิ่งที่พวกมารคิดเท่านั้น พวกเขาจึงจะรู้สึกสบายใจและเบิกบานอยู่ภายใน นี่คือโฉมหน้าที่แท้จริงของคนประเภทนี้ หากเจ้าพูดคุยเรื่อยเปื่อยกับพวกเขา พูดคุยเรื่องชีวิตทางเนื้อหนัง หรือแม้แต่สนทนาเรื่องเหตุการณ์ในปัจจุบันและเรื่องการเมือง พวกเขาก็สามารถนั่งนิ่งๆ ได้ แต่ทันทีที่เนื้อหาของการสามัคคีธรรมเอ่ยถึงสิ่งที่เป็นบวก ความจริง พระเจ้า อัตลักษณ์ของพระเจ้า แก่นแท้ของพระเจ้า พระราชกิจของพระเจ้า เจตนารมณ์ที่พระเจ้าทรงมีต่อมนุษย์ หรือข้อกำหนดที่พระเจ้าทรงมีต่อมนุษย์ พวกเขาก็จะเริ่มรังเกียจและรู้สึกคัดค้านในหัวใจ—พวกเขาไม่ต้องการฟังเรื่องเหล่านั้น พวกเขาเริ่มเกาหูเกาแก้ม ราวกับนั่งไม่ติด หัวใจของพวกเขาเริ่มกระวนกระวายและไม่สบายใจราวกับมีวัชพืชขึ้นรกชัฏอยู่ภายใน พวกเขารู้สึกว่าการอยู่ต่อแม้เพียงวินาทีเดียวก็เหมือนถูกทรมาน และบางคนก็ถึงกับลุกขึ้นและเดินออกไปทันที ต่อให้บางคนจะนั่งอยู่ที่นั่นอย่างสุภาพเรียบร้อยและไม่ลุกออกไปเพื่อรักษาหน้า แต่จิตใจของพวกเขาก็ล่องลอยไปไกลแล้ว—ความคิดของพวกเขาโบยบินทะลุหมู่เมฆไปนานแล้ว และพวกเขาไม่ได้ฟังสิ่งที่เจ้ากำลังพูดเลย เหตุใดพวกเขาจึงมีการสำแดงเหล่านี้? เพราะในหัวใจของพวกเขา พวกเขารังเกียจพระเจ้าและสิ่งที่เป็นบวก พวกเขาไม่สนใจความจริง พวกเขาไม่สามารถรับความจริงได้และไม่เต็มใจที่จะยอมรับความจริง ทันทีที่มีการสามัคคีธรรมถึงความจริงระหว่างการชุมนุม พวกเขาก็จะคิดหาข้ออ้างสารพัดเพื่อที่จะออกไป โดยกล่าวว่า “ฉันต้องไปจัดการธุระบางอย่าง” หรือ “ฉันมีสายต้องโทรกลับ” พวกเขาเพียงแค่ต้องการหาข้ออ้างใดๆ ก็ตามเพื่อที่จะหนีไป คนเช่นนี้เบี่ยงเบนอย่างแท้จริง หากใครบางคนยอมรับว่าตนเป็นคนที่เชื่อและติดตามพระเจ้า เช่นนั้นเขาก็ไม่ควรมีการสำแดงเหล่านี้ แต่เมื่อเป็นเรื่องที่เกี่ยวข้องกับสิ่งที่เป็นบวกหรือเกี่ยวข้องกับพระเจ้า ผู้คนที่กลับชาติมาเกิดจากมารกลับมีการสำแดงเหล่านี้—สิ่งนี้อยู่เหนือการควบคุมของพวกเขาเองและเป็นเรื่องของแก่นแท้ธรรมชาติของพวกเขา สิ่งนี้ถูกกำหนดโดยที่มาของพวกเขา และไม่มีใครสามารถเปลี่ยนแปลงข้อเท็จจริงนี้ได้ เมื่อเจ้าสามัคคีธรรมถึงความจริง ถึงสิ่งที่เป็นบวก ถึงเจตนารมณ์ของพระเจ้า ถึงพระวจนะของพระเจ้า พวกเขาก็รู้สึกเหมือนเจ้ากำลังตัดสินพวกเขา เหมือนว่าการสามัคคีธรรมนั้นจะทำให้ชีวิตของพวกเขาจบลง นี่คือสภาวะภายในที่แท้จริงของวิธีที่พวกเขาปฏิบัติต่อพระเจ้า ความจริง และสิ่งที่เป็นบวก แน่นอนว่านี่เป็นหนึ่งในการสำแดงถึงแก่นแท้อันเลวร้ายของผู้คนดังกล่าวด้วยเช่นกัน เนื่องจากพวกเขารังเกียจสิ่งที่เป็นบวกอย่างมาก ทั้งยังรังเกียจและเกลียดชังพระเจ้าและความจริงมากยิ่งกว่านั้น สิ่งที่พวกเขาครุ่นคิดและใคร่ครวญอยู่ในโลกภายในของตนทุกวันจึงไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกับสิ่งที่เป็นบวก ความจริง หรือพระราชกิจของพระเจ้าเลยแม้แต่น้อย ทุกสิ่งที่พวกเขาคิดอยู่ในหัวใจล้วนเกี่ยวข้องกับสิ่งที่เบี่ยงเบน สิ่งที่พวกเขาคิดคือจะอวดตนอย่างไรเพื่อให้ตนได้มีสถานะและมีเกียรติในหมู่ผู้คน จะกระทำการอย่างไรเพื่อชักพาผู้คนให้หลงผิด ได้รับสถานะ และทำให้ผู้คนเห็นชอบและยกย่องพวกเขามากขึ้น จะกระทำการอย่างไรเพื่อเอาชนะใจผู้คนและความเห็นชอบจากคนเหล่านั้น และจะทำอย่างไรเพื่อให้ได้รับการยอมรับและการเลื่อนตำแหน่งจากพระนิเวศของพระเจ้าหรือจากผู้นำในทุกระดับ ทุกสิ่งที่พวกเขาคิดและทุกสิ่งที่พวกเขาทำล้วนมีธรรมชาติของการแก่งแย่ง การต่อสู้ การฉกฉวย การหลอกลวง การวางอุบาย การวางแผน การยุยง การล่อลวง การควบคุม และการชักพาให้หลงผิดใช่หรือไม่? (ใช่) พวกเขายอมทุ่มสุดตัวเพื่อทำสิ่งเหล่านี้—พวกเขาเต็มใจที่จะทนทุกข์กับความยากลำบากทุกประการ ตลอดกระบวนการแห่งความทุกข์ของพวกเขา พวกเขากำลังวางแผนและวางอุบายว่าจะทำความชั่วใด จะคิดคำนวณเล่นงานใคร และจะสัมฤทธิ์เป้าหมายใด ทุกสิ่งที่พวกเขาทำล้วนมีกลยุทธ์ มีเจตนาที่เจาะจงอยู่ จากภายนอกนั้น พวกเขาไม่ได้กล่าวสิ่งที่ขัดต่อความจริงอย่างเปิดเผย และไม่ได้ทำสิ่งที่ขัดขวางหรือก่อกวนงานของคริสตจักรอย่างเปิดเผย และพวกเขาก็ไม่ได้ตัดสิน โจมตี หรือหมิ่นประมาทพระเจ้าอย่างเปิดเผยเลยด้วยซ้ำ พวกเขาไม่ทำความชั่วที่ชัดเจนเหล่านี้ แต่ในโลกภายในของพวกเขา พวกเขาไม่เคยคิดถึงสิ่งใดที่เกี่ยวข้องกับความจริงหรือสิ่งที่เป็นบวกเลย และไม่เคยคำนึงถึงสิ่งที่เกี่ยวข้องกับมโนธรรมและสำนึกของมนุษย์ หรือศีลธรรมเลยด้วยซ้ำ แล้วสิ่งที่พวกเขาคำนึงถึงคืออะไร? ความคิดของพวกเขาจมปลักอยู่กับแผนการและกลอุบาย จมปลักอยู่กับการกระทำที่คิดคำนวณ ไตร่ตรองไว้ล่วงหน้า และวางแผนโดยสมบูรณ์ ดังนั้น ต่อให้ภายนอกเจ้าจะไม่เห็นพวกเขาต่อต้านพระเจ้าอย่างเปิดเผย หรือได้ยินพวกเขากล่าวคำบ่นพร่ำเรื่องพระเจ้า สงสัยพระเจ้า ตัดสินพระเจ้า หรือแม้แต่หมิ่นประมาทพระเจ้า แต่ในหัวใจของพวกเขา พวกเขากลับเต็มไปด้วยท่าทีที่ดูถูก เหยียดหยาม และไม่ยำเกรงต่อพระวจนะของพระเจ้า พระราชกิจของพระเจ้า และสิ่งใดก็ตามที่เกี่ยวข้องกับพระราชกิจของพระเจ้า ไม่ว่าพระเจ้าจะตรัสสิ่งใด ไม่ว่าข้อกำหนดที่พระเจ้าทรงมีต่อผู้คนคืออะไร เจตนารมณ์ของพระเจ้าคืออะไร หรือหลักธรรมเบื้องหลังพระราชกิจประเภทต่างๆ ที่พระเจ้าทรงทำคืออะไร พวกเขาก็ไม่เคยใส่ใจหรือยอมรับสิ่งเหล่านั้น—ในใจของคนเหล่านี้ไม่มีภาชนะมารองรับสิ่งที่เป็นบวกเหล่านี้เลย แม้ว่าเจ้าจะไม่เห็นพวกเขาต้านทานหรือกล่าวโทษสิ่งที่เป็นบวกเหล่านี้อย่างเปิดเผย แต่จากมุมมองในส่วนลึกของหัวใจพวกเขา พวกเขารังเกียจและขยะแขยงสิ่งเหล่านั้น เวลาที่พวกเขาฟังคำเทศนา พวกเขาก็ไม่ได้ไตร่ตรองว่าจะยอมรับความจริงและปฏิบัติความจริงอย่างไร แต่กำลังไตร่ตรองว่าจะสรุปความสว่างใหม่และวลีที่พวกเขาได้ยิน และเปลี่ยนให้เป็นคำพูดของตนเองเพื่อสามัคคีธรรมและแบ่งปันกับผู้อื่นอย่างไร โดยมีจุดประสงค์ที่จะทำให้ผู้คนยกย่องและเทิดทูนพวกเขา พวกเขาคิดในใจว่า “หากฉันนำคำพูดเหล่านี้ไปเทศนาให้คนที่เพิ่งเข้าร่วมคริสตจักรฟัง ฉันก็จะได้รับความชื่นชมและการเทิดทูนจากผู้คนมากยิ่งกว่าเดิม และฉันก็จะมีสถานะที่สูงยิ่งกว่าเดิมในหมู่ผู้คน สถานะนี้จะขึ้นอยู่กับว่าฉันเข้าใจและจับใจความคำสอนได้มากเพียงใด และฉันจับความเข้าใจคำสอนเหล่านั้นได้ครอบคลุมเพียงใด” ต่อให้พวกเขาจะนั่งฟังคำเทศนาอยู่ที่นั่น—แม้จะฟังอย่างตั้งใจและขยันขันแข็ง และทุ่มเทความพยายามอย่างมาก—แต่ท่าทีของพวกเขาก็ไม่เป็นบวกและแรงจูงใจของพวกเขาก็ไม่บริสุทธิ์ พวกเขาไม่ได้ฟังด้วยท่าทีที่ยอมรับความจริง แต่กลับใคร่ครวญคำเทศนานั้นราวกับพวกเขากำลังศึกษาเรื่องเทววิทยา โดยเปรียบเทียบสิ่งที่กล่าวในคำเทศนากับพระคัมภีร์ พวกเขาไม่ยอมรับพระวจนะของพระเจ้าและไม่เปรียบเทียบตนเองกับพระวจนะเหล่านั้น โดยแสวงหาที่จะเข้าใจปัญหาต่างๆ ของตน และค้นหาเส้นทางแห่งการแก้ไขและหลักธรรมสำหรับการปฏิบัติจากพระวจนะเหล่านั้น เพื่อที่จะได้รู้จักตนเอง เกิดความรู้สึกผิดอย่างแท้จริง ทิ้งอุปนิสัยอันเสื่อมทรามของตน กระทำการและประพฤติตนในหนทางที่สอดคล้องกับหลักธรรมความจริง และสนองเจตนารมณ์ของพระเจ้า—แน่นอนว่านั่นไม่ใช่เป้าหมายของพวกเขา เป้าหมายของพวกเขาคืออะไร? คือการเตรียมตนเองให้พร้อมด้วยคำสอนที่มากขึ้น เพื่อที่พวกเขาจะได้เดินเร่อวดตน และทำให้ผู้คนยกย่องและเทิดทูนพวกเขา นั่นคือจุดมุ่งหมายแรก จุดมุ่งหมายที่สองของพวกเขาคือการหาเส้นทางที่เรียบง่ายที่สุดในการได้รับพร หลังจากฟังคำเทศนาและยืนยันว่านี่คือหนทางที่แท้จริงแล้ว พวกเขาก็เริ่มครุ่นคิดว่าตนมีความหวังที่จะได้รับพรมากเพียงใด มีความหวังที่จะบรรลุความรอดมากเพียงใด จากนั้นพวกเขาก็ตั้งใจที่จะใช้วิธีการสู้ทนกับความยากลำบากและการจ่ายราคามาหลอกลวงเอาความไว้วางใจจากประชากรที่พระเจ้าทรงเลือกสรรและพระนิเวศของพระเจ้า และทำให้พระเจ้าทรงเห็นถึงความยากลำบากที่พวกเขาสู้ทนและราคาที่พวกเขาจ่ายไป พวกเขาคิดว่าตนจะสามารถได้รับพรที่ยิ่งใหญ่และบั้นปลายที่ยอดเยี่ยมด้วยการเชื่อในพระเจ้าด้วยวิธีนี้ เจ้าจะเห็นว่า ท่าทีที่พวกเขามีต่อคำเทศนาและต่อความจริงในทุกแง่มุมไม่ใช่แค่การยอมรับสิ่งเหล่านั้น แล้วนำสิ่งเหล่านั้นไปปฏิบัติและมีประสบการณ์กับสิ่งเหล่านั้น—แต่พวกเขากลับมีแผนการและกลอุบายแอบแฝง พวกเขามักจะหวังที่จะใช้วลีหรือคำคมอมตะบางคำจากคำเทศนาและการสามัคคีธรรมมาเป็นเครื่องมือในความคิดและคลังแสงวาทศิลป์ของตนเอง เพื่อชักพาพี่น้องชายหญิงให้หลงผิด ทำให้ทุกคนเทิดทูนพวกเขา ทำให้ตนเองได้รับสถานะในหมู่ผู้คนและสามารถเพลิดเพลินกับการยกย่องอย่างสูงจากผู้อื่นได้ ความคิด เจตนา และท่าทีเหล่านี้ที่พวกเขามีขณะฟังคำเทศนาเพียงพอที่จะแสดงให้เห็นว่าผู้คนเช่นนั้นเบี่ยงเบนอย่างมากมิใช่หรือ? (ใช่) มีผู้ใดสามารถแก้ไขแรงขับเคลื่อนที่เบี่ยงเบนในตัวพวกเขาให้ถูกต้องได้หรือไม่? หากเจ้ากล่าวกับพวกเขาว่า “การคิดเช่นนี้ไม่ใช่การยอมรับความจริง—นี่ไม่ใช่ท่าทีที่ผู้ไล่ตามเสาะหาความจริงพึงมี หากคุณคิดเช่นนี้ ความจริงก็จะไม่มีผลใดๆ ต่อคุณเลย ความจริงจะไม่สามารถทำให้คุณบรรลุความรอด คุณควรยอมรับความจริง หาหลักธรรมสำหรับการปฏิบัติภายในความจริงนั้น รวมถึงปฏิบัติและมีประสบการณ์กับพระวจนะของพระเจ้าในชีวิตจริง เพื่อที่พระวจนะของพระเจ้าจะได้กลายเป็นความเป็นจริงความจริงของคุณและกลายเป็นชีวิตของคุณในที่สุด”—พวกเขาจะสามารถสัมฤทธิ์สิ่งนั้นได้หรือไม่? (ไม่ได้) เหตุใดจึงไม่ได้? เป็นเพราะพวกเขาไม่ได้ทุ่มเทความพยายามมากพอ หรือเป็นเพราะการสามัคคีธรรมถึงความจริงของพวกเราไม่ได้คำนึงถึงความรู้สึกของพวกเขา หรือไม่ได้มีการจัดหาความจริงอันเหมาะสมที่มุ่งตรงไปยังสภาวะของพวกเขา? (ไม่ใช่ทั้งสองกรณี) แล้วเหตุผลคืออะไร? (สิ่งนี้ถูกกำหนดโดยแก่นแท้ที่เกลียดชังความจริงของพวกเขา) ดังนั้นจึงต้องกล่าวว่า การสำแดงของผู้คนเหล่านี้ไม่อาจแยกออกจากแก่นแท้ของพวกเขาได้—สิ่งเหล่านี้เชื่อมโยงกันอย่างแนบแน่น ไม่มีใครสามารถแก้ไขความคิดในใจของพวกเขาได้ และไม่มีใครสามารถเปลี่ยนแปลงแก่นแท้ธรรมชาติอันเลวร้ายของผู้คนเหล่านี้ที่เป็นมารได้ พวกเขาเกลียดชังความจริงและปฏิเสธความจริง ดังนั้นความจริงจึงไม่สามารถเปลี่ยนแปลงพวกเขาได้ เช่นนั้นแล้วจะสามารถกล่าวได้หรือไม่ว่าคนประเภทนี้หมดทางช่วยแล้ว? (ใช่) คำตอบคือใช่อย่างแน่นอน เพราะเหตุใดหรือ? เพราะแก่นแท้ธรรมชาติของพวกเขาคือแก่นแท้ธรรมชาติของมาร ทุกสิ่งที่พวกเขาเผยออกมาถูกควบคุมโดยธรรมชาติของมารโดยสมบูรณ์—แน่นอนว่านี่ไม่ใช่การเผยความเสื่อมทรามเพียงชั่วคราว และไม่ใช่การเผยถึงอุปนิสัยอันเสื่อมทรามที่เลวร้ายของมวลมนุษย์ที่เสื่อมทราม นี่เป็นเพราะพวกเขาคือมาร ไม่ใช่มนุษย์ที่เป็นสิ่งมีชีวิตทรงสร้าง—นี่คือรากเหง้าของปัญหา
เวลาฟังคำเทศนา คนประเภทนี้มีการสำแดงเพิ่มเติมบางประการ—ทุกครั้งที่พระนิเวศของพระเจ้าสามัคคีธรรมถึงความจริงและเกี่ยวข้องกับการเปิดโปงและชำแหละการทำชั่วและการสำแดงของคนบางคน พวกเขาจะกล่าวสิ่งต่างๆ อย่างเช่น “คุณกำลังพูดถึงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นก่อนหน้านี้ไม่ใช่หรือ? ฉันรู้เรื่องราวทั้งหมด ฉันรู้แน่ชัดว่าเป้าหมายของคุณในการหยิบยกเรื่องนี้ขึ้นมาคืออะไร คุณแค่พยายามใช้การสามัคคีธรรมและการชำแหละเรื่องนี้มาสร้างสิทธิอำนาจของตัวคุณเองและทำให้ผู้คนฟังคุณไม่ใช่หรือ? คุณเพียงแค่ต้องการสอนบทเรียนให้คนบางคน และปราบปรามคนบางคนไม่ใช่หรือ? นี่เป็นเพียงการรณรงค์ไม่ใช่หรือ? มีแต่คนโง่เท่านั้นแหละที่จะเชื่อสิ่งที่คุณพูด! มีแต่คนโง่เท่านั้นแหละที่จะฟังคุณและปฏิบัติตามหลักธรรมความจริง!” เจ้าเห็นหรือไม่ว่า ขนาดพวกเขาได้ยินตัวอย่าง ถ้อยแถลง หรือการสำแดงอันเจาะจงบางอย่างที่เกี่ยวข้องกับความจริงบางแง่มุมของผู้คน สิ่งที่พวกเขาเข้าใจก็แตกต่างจากสิ่งที่ผู้อื่นเข้าใจอย่างสิ้นเชิง พวกเขาไม่สามารถจับใจความสิ่งเหล่านี้ได้อย่างถูกต้องหรือปฏิบัติต่อสิ่งเหล่านี้อย่างถูกต้อง และพวกเขายังสามารถบิดเบือนข้อเท็จจริง ตลอดจนตัดสินและกล่าวโทษสิ่งที่เป็นบวกได้อีกด้วย สิ่งที่พวกเขาคิดอยู่ในหัวใจมักจะแสนมืดมิด แต่พวกเขากลับรู้สึกว่าตนฉลาดเป็นพิเศษและรู้เรื่องราวที่แท้จริง นี่คือความเบี่ยงเบนมิใช่หรือ? สิ่งนี้ก็เหมือนกับพญานาคใหญ่สีแดง—พญานาคใหญ่สีแดงกล่าวว่าเมื่อคริสตจักรแห่งพระเจ้าผู้ทรงมหิทธิฤทธิ์คัดผู้คนออกหรือขับไล่ผู้คน นั่นเป็นการทำเพื่อแสดงอำนาจให้ผู้อื่นเห็น แต่มันไม่เคยกล่าวว่าเมื่อพระนิเวศของพระเจ้า ซึ่งก็คือคริสตจักร คัดผู้คนออก นั่นคือการชำระคริสตจักรให้บริสุทธิ์ นี่เป็นเพราะพวกเขาคือมารที่ไม่มีความเชื่อผู้ซึ่งไม่สามารถทำความเข้าใจความจริงได้ พวกเขามักจะบิดเบือน ตัดสิน และกล่าวโทษสิ่งที่เป็นบวกเสมอ และพวกเขาจะไม่ปฏิบัติต่อสิ่งที่เป็นบวกด้วยกรอบความคิดที่ถูกต้องอย่างเด็ดขาด พวกเขาจะยอมเชื่อว่าตนวิวัฒนาการมาจากวานร ว่าตนเป็นผู้สืบเชื้อสายของมังกร ดีกว่าที่จะยอมรับว่ามนุษย์ถูกสร้างขึ้นโดยพระเจ้า เมื่อไม่นานมานี้ เราถึงกับได้ยินนักวิจัยทางวิทยาศาสตร์บางคนกล่าวว่าหนูยักษ์สายพันธุ์หนึ่งจากเมื่อหลายร้อยล้านปีก่อนคือบรรพบุรุษของมวลมนุษย์—ช่างเป็นทฤษฎีที่น่าขันและพิลึกพิลั่นเหลือเกิน! หากเจ้าพยายามทำให้พวกเขายอมรับว่ามนุษย์ถูกสร้างขึ้นโดยพระเจ้า ให้เชื่อว่ามนุษย์ถูกสร้างขึ้นโดยพระเจ้า ไม่ว่าเจ้าจะพูดอย่างไร พวกเขาก็ปฏิเสธที่จะยอมรับการนั้น แม้ว่าข้อเท็จจริงข้อนี้จะวางอยู่ตรงหน้าพวกเขา พวกเขาก็ยังคงไม่เชื่อ พวกเขาเชื่อเพียงว่ามนุษย์วิวัฒนาการมาจากวานร เชื่อว่าพวกเขาเป็นลูกหลานของหนู หรือเชื่อว่าพวกเขาเป็นผู้สืบเชื้อสายของมังกร พวกเขาจะยอมเชื่อคำพูดเยี่ยงมารประเภทนี้ดีกว่าที่จะเชื่อว่ามนุษย์ถูกสร้างขึ้นโดยพระเจ้า—ว่าชีวิตและลมหายใจของมนุษย์นั้นเป็นสิ่งที่พระเจ้าประทานให้ พวกเขาไม่เชื่อ ไม่ยอมรับ และไม่เต็มใจที่จะยอมรับข้อเท็จจริงนี้ นี่คือความเบี่ยงเบนมิใช่หรือ? (ใช่) หากเจ้าบอกว่าพวกเขาเป็นผู้สืบเชื้อสายของมังกร พวกเขาจะปลาบปลื้มใจ หากเจ้าบอกว่าพวกเขาวิวัฒนาการมาจากวานรและเป็นผู้สืบเชื้อสายของวานร หรือบอกว่าหนูยักษ์คือบรรพบุรุษของพวกเขา พวกเขาจะกล่าวว่า “ใช่ ช่างเป็นเกียรติเหลือเกิน!” แต่หากเจ้าบอกว่ามนุษย์ถูกสร้างขึ้นโดยพระเจ้า พวกเขาจะเปลี่ยนเป็นปฏิปักษ์—ดวงตาของพวกเขาจะลุกโชนด้วยความโกรธ และพวกเขาจะเต็มไปด้วยความเกลียดชังต่อเจ้า การนี้ช่างเบี่ยงเบนเหลือเกิน!
บรรดาผู้คนที่กลับชาติมาเกิดจากมารไม่เต็มใจที่จะฟังคำสามัคคีธรรมเรื่องความจริงมากที่สุด โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อคำพูดเหล่านั้นเกี่ยวกับการรู้จักตนเอง การชำแหละสภาวะของผู้คนประเภทต่างๆ วิธีการเข้าสู่ความเป็นจริงความจริง หรือหลักธรรมของการปฏิบัติความจริง พวกเขาจะรู้สึกรังเกียจอย่างยิ่งในหัวใจ และในเวลาเดียวกัน พวกเขาก็จะเผยแพร่ความเข้าใจและความคิดเห็นที่บิดเบี้ยว ตัวอย่างเช่น เมื่อคริสตจักรคัดคนทำชั่วบางคนออก คนประเภทนี้ก็จะยุยงผู้อื่น โดยกล่าวสิ่งต่างๆ เช่น “พระนิเวศของพระเจ้าไม่มีความรักต่อผู้คน เหมือนกับเสร็จนาฆ่าโคถึก” หรือ “คนเหล่านี้ถูกคัดออกเพราะพวกเขาล่วงเกินผู้นำระดับสูง” พวกเขาไม่สามารถปฏิบัติต่องานแห่งการชำระคริสตจักรให้สะอาดภายในพระนิเวศของพระเจ้าได้อย่างถูกต้อง และพวกเขาก็ไม่มีความเข้าใจที่บริสุทธิ์—พวกเขาคิดและพูดถึงเรื่องนี้ในหนทางที่บิดเบี้ยว เจ้าจะไม่ได้ยินคำพูดแห่งมโนธรรมหรือสำนึกใดๆ จากปากของพวกเขา และจะไม่ได้ยินคำพูดใดที่เป็นบวก ไม่ต้องพูดถึงคำพูดที่สอดคล้องกับหลักธรรมความจริงเลย หัวใจของพวกเขาเต็มไปด้วยคำบ่นพร่ำ การขัดขืน และความขุ่นข้องหมองใจ เมื่อพวกเขาแสดงมุมมองของตนอย่างไม่ยับยั้ง สิ่งที่พวกเขาพูด รวมถึงความคิดและมุมมองที่พวกเขาเผยออกมาจึงล้วนเบี่ยงเบนและบิดเบี้ยว เจ้ารู้สึกว่านี่เป็นเรื่องที่นึกไม่ถึง—เจ้าคิดถึงเรื่องที่พวกเขาเชื่อในพระเจ้าและฟังคำเทศนามานานหลายปี และจากภายนอกพวกเขาก็ดูประพฤติตัวค่อนข้างดีและไม่เลวร้าย แล้วเจ้าก็สงสัยว่าพวกเขาจะพูดสิ่งที่ไม่สมเหตุสมผลเหล่านี้ในช่วงเวลาที่สำคัญยิ่งได้อย่างไร ในที่สุด พวกเขาก็เปิดเผยความคิดที่แท้จริงของตน เปิดเผยสิ่งที่พวกเขาซ่อนไว้ในหัวใจมาเป็นเวลานานออกมา—นี่เผยให้เห็นปัญหาของพวกเขาอย่างแท้จริงมิใช่หรือ? (ใช่) ความคิดที่แท้จริงที่พวกเขาเปิดเผยออกมาคือข้อโต้แย้งอันบิดเบี้ยวและเหตุผลวิบัติโดยสิ้นเชิง แล้วพวกเขาเอ่ยข้อโต้แย้งอันบิดเบี้ยวและเหตุผลวิบัติเหล่านี้ออกมาเพราะอารมณ์เสียชั่วคราวใช่หรือไม่? (ไม่ใช่) แน่นอนว่าไม่ใช่ ไม่ว่าพวกเขาจะเชื่อในพระเจ้าและฟังคำเทศนามากี่ปี ความคิดเหล่านี้ก็ถูกซ่อนอยู่ในหัวใจของพวกเขาเสมอ ไม่เคยถูกเปิดเผยออกมา แต่เมื่อช่วงเวลาที่สำคัญยิ่งมาถึง และพวกเขาไม่สามารถข่มกลั้นสิ่งที่ต้องการพูดได้อีกต่อไป สิ่งเหล่านั้นก็ปะทุออกมาเหมือนภูเขาไฟ—มันคุกรุ่นอย่างหนักหนาเกินไปอยู่ในใจพวกเขา และวันหนึ่งพวกเขาก็ไม่สามารถกักเก็บมันไว้ได้อีกต่อไป และความโกรธที่เบี่ยงเบนนี้ก็ระเบิดออกมา เมื่อธรรมชาติเยี่ยงมารของพวกเขาปะทุขึ้น ข้อโต้แย้งอันบิดเบี้ยวและเหตุผลวิบัติสารพัดชนิดก็ออกมา—พวกเขาเอ่ยคำพูดพร่ำพระเจ้า คำพูดหมิ่นประมาทพระเจ้า คำพูดดูถูกพระเจ้า ตลอดจนคำพูดที่ริษยาและเกลียดชังต่อผู้คน และคำพูดที่ยุยง—พวกเขาพรั่งพรูคำพูดเยี่ยงมารสารพัดรูปแบบออกมา และเมื่อนั้นเท่านั้นที่เจ้าตระหนักว่าพวกเขาคือมารและได้ถูกเผยออกมาอย่างหมดเปลือก ก่อนหน้านี้ เจ้าสังเกตเห็นว่าคำเทศนามักเป็นสิ่งที่เกินความเข้าใจของพวกเขา และตลอดหลายปีที่เชื่อในพระเจ้า พวกเขาไม่เคยเข้าใจความจริงเลย เจ้าทึกทักเอาว่าพวกเขามีขีดความสามารถที่ย่ำแย่และเกินที่จะเข้าใจความจริง ดังนั้นเจ้าจึงถือว่าพวกเขาเป็นพี่น้องชายหญิงและพยายามช่วยเหลือพวกเขา เจ้าไว้ใจพวกเขาและพูดถึงเรื่องที่ว่าอุปนิสัยอันเสื่อมทรามของตัวเจ้าเองได้รับการชำระให้บริสุทธิ์อย่างไร แต่ไม่ว่าเจ้าจะสามัคคีธรรมกับพวกเขาอย่างไร พวกเขาก็ไม่เคยเปิดใจพูดถึงสิ่งที่พวกเขาเป็นอย่างแท้จริง เจ้าไม่มีวันเข้าใจได้เลยว่า เหตุใดพวกเขาจึงไม่อาจเปิดใจได้? เหตุใดพวกเขาถึงไม่เปิดเผยสภาวะที่แท้จริงของตน? เป็นไปได้ไหมว่าพวกเขาไม่เคยเผยอุปนิสัยอันเสื่อมทรามเลย? เจ้าไม่เคยมองพวกเขาได้อย่างทะลุปรุโปร่ง และเจ้าถึงกับคิดว่าพวกเขาประพฤติตัวดี เรียบง่าย และเป็นคนที่ไร้เล่ห์มารยาเสียด้วยซ้ำ บัดนี้ เมื่อธรรมชาติเยี่ยงมารของพวกเขาปะทุขึ้นมาและพวกเขาได้พูดสิ่งต่างๆ มากมายที่บ่นพร่ำและหมิ่นประมาทพระเจ้าเท่านั้นที่เจ้าได้เห็นว่าแท้จริงแล้วพวกเขาไม่มีความเป็นมนุษย์และมีธรรมชาติเยี่ยงมารโดยสิ้นเชิง เจ้ารู้สึกว่า “คนคนนี้น่ากลัว! พวกเขาเชื่อในพระเจ้ามาตลอดหลายปีนี้ แต่กลายเป็นว่าในใจของพวกเขาเกลียดชังและต่อต้านความจริงอยู่เสมอ! มิน่าล่ะพวกเขาถึงไม่เคยเปิดใจกับใครเลย—พวกเขากลัวว่าผู้อื่นจะมองธรรมชาติเยี่ยงมารของพวกเขาออก! พวกเขาคือมารตัวจริง!” เมื่อเจ้ามองทะลุไปถึงแก่นแท้ของพวกเขา เจ้าจะรู้สึกว่าเจ้าตาบอดอย่างสิ้นเชิงตลอดหลายปีมานี้—โดยทำหน้าที่ของเจ้าทุกวันและใช้ชีวิตคริสตจักรร่วมกับพวกเขา พลางคิดมาตลอดว่าพวกเขาเป็นคนดี เป็นสมาชิกของพระนิเวศของพระเจ้า เป็นหนึ่งในประชากรที่พระเจ้าทรงเลือกสรร และไม่มีวิจารณญาณต่อพวกเขาเลย นั่นเป็นสถานการณ์ที่น่าหวาดกลัวมาก! หากเจ้าใช้ชีวิตและมีปฏิสัมพันธ์กับพี่น้องชายหญิง และเจ้าค้นพบว่าใครบางคนมีอุปนิสัยอันเสื่อมทรามหรือละเมิดหลักธรรมในหน้าที่ของเขา และเจ้าสามัคคีธรรมความจริงกับเขาและช่วยเหลือเขา และเขาสามารถยอมรับและแสดงความซาบซึ้งใจได้ เช่นนั้นเจ้าก็จะรู้สึกพอใจมาก—เจ้าจะรู้สึกว่าคนคนนี้ดีมาก รู้สึกว่าเขารักความจริง เจ้าจะไม่รู้สึกรังเกียจเขาอย่างแน่นอน แต่หากเจ้าคบหากับมารมาหลายปี และมักจะปฏิบัติต่อเขาในฐานะพี่น้องชายหญิง อีกทั้งช่วยเหลือเขา สนับสนุนเขา และแสดงความรัก ความอดทน และการผ่อนปรนต่อเขาอยู่เสมอ แต่เขากลับมองเจ้าด้วยความเป็นปฏิปักษ์อย่างยิ่ง คอยระแวดระวังเจ้าอยู่เสมอราวกับเจ้าเป็นศัตรู และเจ้าก็ตระหนักมากขึ้นเรื่อยๆ ว่าในหัวใจของเขา เขาไม่ยอมรับความจริงเลยแม้แต่น้อย และเขาไม่ได้เป็นอะไรเลยนอกจากมาร—เจ้าจะรู้สึกอย่างไร? สำหรับคนที่ถูกขับไล่ที่พวกเราเพิ่งเอ่ยถึงไปนั้น—หากพวกเจ้าคบหากับคนประเภทนี้ และวันหนึ่งก็พบว่าความเป็นมนุษย์ของเขาชั่วมาก ว่าในหัวใจเขาไม่เพียงเกลียดชังพระเจ้าและไม่ยอมรับความจริงเลยเท่านั้น แต่ยังเกลียดชังบรรดาผู้ที่ช่วยเหลือเขาด้วยความรัก ทำให้เจ้าแน่ใจว่าคนประเภทนี้คือมารตัวจริง เจ้าจะรู้สึกอย่างไร? (ข้าพระองค์จะรู้สึกว่าตัวเองโง่เขลาจริงๆ) ประการแรก เจ้าจะรู้สึกว่าเจ้าค่อนข้างโง่เขลา—เจ้าเสียความพยายามมากมายไปกับคนเช่นนี้ได้อย่างไร? มีอะไรอีก? (ข้าพระองค์จะรู้สึกค่อนข้างรังเกียจ) รังเกียจใคร? รังเกียจคนคนนั้นหรือรังเกียจตัวเจ้าเอง? (รังเกียจคนคนนั้น แต่ก็รังเกียจตัวเองด้วยที่ไม่สามารถแยกแยะเขาได้) แล้วในอนาคตเจ้ายังอยากจะเจอเขาหรืออยากคบหาเขาอีกหรือไม่? (ไม่) แล้วเจ้าอยากจะมีความสัมพันธ์แบบใดกับเขา? เจ้าอยากจะใช้แนวทางใดในการคบหากับเขา? (ข้าพระองค์คงจะไม่อยากเจอเขาอีกเลย—ยิ่งอยู่ห่างจากเขาได้มากเท่าไรก็ยิ่งดี) แล้วถ้าหากระหว่างการทำหน้าที่ของเจ้า บางครั้งเจ้ายังคงต้องเจอกับเขาหรือพูดคุยเรื่องงานกับเขา และเจ้าไม่สามารถหลีกเลี่ยงเขาได้—ถึงตอนนั้นเจ้าจะทำอย่างไร? พวกเจ้าได้สรุปหลักธรรมและเส้นทางแห่งการปฏิบัติสำหรับเรื่องนี้มาบ้างหรือไม่? พวกเจ้ารู้สึกรังเกียจเขา ดังนั้นพวกเจ้าจึงอยากหลีกเลี่ยงเขาและไม่อยากเจอเขา แต่หากพวกเจ้าหลีกเลี่ยงที่จะเจอเขาในหน้าที่ของพวกเจ้า การนั้นก็จะทำให้งานล่าช้าและส่งผลกระทบต่องาน—ดังนั้นพวกเจ้าควรทำอย่างไร? พวกเจ้ามีทางออกที่ดีบ้างหรือไม่? (ไม่มี) เช่นนั้นเราจะบอกพวกเจ้าสองทาง ทางแรกคือ หากคนประเภทนี้สามารถอยู่ในคริสตจักรต่อไปได้เพื่อทำงานให้ เช่นนั้นเมื่อเจ้าไม่จำเป็นต้องพูดคุยติดต่อกับพวกเขาในหน้าที่ของเจ้า เจ้าก็ไม่ต้องทำ นี่เป็นเพราะเจ้ารู้สึกรังเกียจพวกเขา การพูดคุยติดต่อกับพวกเขาทำให้รู้สึกกระอักกระอ่วนและเจ็บปวด และเพราะพวกเขาก็รับรู้ได้เช่นกันว่าเจ้ารู้สึกรังเกียจพวกเขา ซึ่งทำให้พวกเขาอารมณ์เสีย ดังนั้น เจ้าไม่จำเป็นต้องเปิดใจกับพวกเขาและบอกความคิดในส่วนลึกที่สุดของเจ้าให้พวกเขาฟังเหมือนเมื่อก่อนอีกต่อไป กลับกัน จงผ่อนปรนและอดทน และปฏิสัมพันธ์กับพวกเขาด้วยวิธีการที่ชาญฉลาด—เท่านั้นก็เพียงพอแล้ว นี่คือหลักธรรมประการหนึ่ง อีกประการหนึ่งก็คือ เมื่อเจ้าต้องพูดคุยติดต่อกับพวกเขาในงานของเจ้า เจ้าต้องอธิบายงานที่พวกเขาได้รับมอบหมายและหลักธรรมความจริงที่เกี่ยวข้องให้พวกเขาฟังอย่างชัดเจน ในเรื่องนี้มีอยู่หนึ่งประเด็นที่เจ้าต้องใส่ใจ—เจ้าต้องดูว่าพวกเขาสามารถทำงานที่ได้รับมอบหมายให้สำเร็จเสร็จสิ้นได้หรือไม่ หากปกติแล้วพวกเขาสามารถทำงานนี้ได้บ้าง เช่นนั้นก็จงสามัคคีธรรมกับพวกเขาและจัดการเรื่องนี้ด้วยท่าทีที่เป็นกลางและตามความจริง แต่หากพวกเขาทำงานนี้แบบขอไปทีและไม่มีความรับผิดชอบอยู่เสมอ เช่นนั้นเจ้าก็ไม่สามารถวางใจที่จะมอบหมายงานนี้ให้พวกเขาได้ และควรเลือกคนอื่นแทน หากถึงจุดนี้แล้วไม่มีผู้ที่เหมาะสมและเจ้าไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องใช้พวกเขา เช่นนั้นเจ้าควรทำอย่างไร? เจ้าควรจัดแจงให้ใครบางคนมากำกับดูแลพวกเขา ทันทีที่พบว่าพวกเขาไม่ได้ทำงานจริง หรือประพฤติตัวในหนทางที่ก่อให้เกิดการก่อกวนหรือการขัดขวาง เรื่องนี้ต้องได้รับการรายงานในทันที หากคนที่กำกับดูแลพวกเขาไม่สามารถทำเช่นนั้นได้อย่างมีประสิทธิภาพ เช่นนั้นก็ยังมีทางออกอีกหนึ่งประการ กล่าวคือ ผู้นำและคนทำงานควรกำกับดูแลพวกเขาและติดตามงานของพวกเขาด้วยตัวเอง และความถี่ของการติดตามงานเหล่านี้ควรจะมากขึ้นสักเล็กน้อย นี่เป็นเพราะผู้คนเช่นนั้นไม่น่าไว้วางใจอย่างยิ่ง ทันทีที่พวกเขาไม่ถูกจับตาดูอย่างใกล้ชิด พวกเขาก็มีแนวโน้มที่จะทำความชั่ว รวมถึงขัดขวางและก่อกวนงานของคริสตจักร และถึงตอนนั้น ความเสียหายที่มาพร้อมกับการใช้พวกเขาก็ย่อมจะมากกว่าผลดี ดังนั้น หากเจ้าต้องปฏิสัมพันธ์กับพวกเขาเรื่องงาน เจ้าก็ไม่สามารถหลีกเลี่ยงได้ เจ้าไม่สามารถตีตัวออกห่างหรือเมินเฉยพวกเขาเพียงเพราะเจ้าสามารถแยกแยะพวกเขาและมองเห็นโฉมหน้าที่แท้จริงของพวกเขาได้—นั่นจะเป็นการสำแดงถึงการไร้ความรับผิดชอบ ในเมื่อเจ้าสามารถแยกแยะพวกเขาได้ และในเมื่อเจ้ารู้ว่าแก่นแท้ธรรมชาติของพวกเขาคือแก่นแท้ธรรมชาติของมาร และรู้ว่าพวกเขาสามารถทำความชั่วและก่อให้เกิดการก่อกวนได้ เช่นนั้นแล้ว เจ้าก็ยิ่งมีหน้าที่รับผิดชอบในการกำกับดูแลและติดตามงานพวกเขา มากกว่าที่จะเมินเฉยพวกเขาด้วยความหวาดกลัวหรือความรังเกียจ ในฐานะผู้นำหรือคนทำงาน ความรับผิดชอบที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของเจ้าคือการเฝ้าประตูพระนิเวศของพระเจ้า ปกป้องงานแห่งพระนิเวศของพระเจ้า และดูแลพี่น้องชายหญิง บัดนี้เมื่อมารได้เผยโฉมหน้าที่แท้จริงของเขาและเจ้าก็มองเขาออกแล้ว อีกทั้งรู้ว่าเขาเป็นคนต่ำทรามประเภทใด เจ้าก็ยิ่งควรกำกับดูแลเขาให้ดี เพื่อที่เขาจะได้ทำงานให้อย่างมีประสิทธิภาพที่สุดเท่าที่จะเป็นไปได้—นั่นคือสิ่งที่เจ้าควรทำ เจ้าต้องไม่ปฏิเสธที่จะเอาใจใส่พวกเขา หรือละเลยการอธิบายให้ชัดเจนถึงงานที่ควรอธิบายให้พวกเขาฟัง หรือปฏิเสธที่จะสามัคคีธรรมกับพวกเขาต่อให้พวกเขาจะถามเจ้าถึงปัญหาที่เกี่ยวข้องกับงานก็ตามเพียงเพราะเจ้ามองพวกเขาออกแล้ว นั่นคือการเอาความโกรธของเจ้าไปลงกับงานแห่งพระนิเวศของพระเจ้ามิใช่หรือ? นั่นคือการไม่สนใจงานแห่งพระนิเวศของพระเจ้าและการเข้าสู่ชีวิตของพี่น้องชายหญิงมิใช่หรือ? หากเจ้าทำเช่นนี้ เจ้าก็ผิดเสียแล้ว—นี่หมายความว่าเจ้าไม่ได้ลุล่วงความรับผิดชอบของเจ้า ในชีวิตส่วนตัวของเจ้า เจ้าอาจไม่มีการติดต่อกับพวกเขาเลย และเจ้าอาจไม่คบหากับพวกเขาเหมือนที่เจ้าเคยทำเมื่อก่อนอีกต่อไป แต่หากงานแห่งพระนิเวศของพระเจ้ากำหนดให้เจ้ามีปฏิสัมพันธ์และคบหากับพวกเขา เช่นนั้นเจ้าก็ไม่สามารถปัดความรับผิดชอบนี้ได้—นี่คือหน้าที่ของเจ้าและความรับผิดชอบของเจ้า และเจ้าไม่สามารถหาข้ออ้างเพื่อหลีกเลี่ยงการนี้ได้ สำหรับเรื่องของพวกมาร การแค่รักษาระยะห่างของเจ้า ปฏิเสธพวกเขา หลีกเลี่ยงพวกเขา หรือรู้สึกชิงชังและรังเกียจพวกเขาในหัวใจของเจ้านั้นไม่เพียงพอที่จะตรงตามเจตนารมณ์ของพระเจ้า เจ้าต้องกำกับดูแลและยับยั้งพวกเขาด้วย หากพวกเขาเต็มใจที่จะทำงานให้ เจ้าก็ควรช่วยเหลือพวกเขาและนำพวกเขามาใช้ทำงานให้อย่างถูกควร—ทำให้พวกเขาสามารถทำงานให้อย่างมีประสิทธิภาพมากที่สุดเท่าที่จะเป็นไปได้ หากพวกเขาไม่ทำงานให้อย่างถูกควร และหากปล่อยไว้โดยไม่จับตาดูแม้เพียงชั่วครู่ พวกเขาก็สามารถก่อกวนและทำลายงานของคริสตจักรได้ เช่นนั้นแล้ว ความเสียหายที่เกิดจากพวกเขาก็มีมากกว่าประโยชน์ของพวกเขา และพวกเขาจะต้องถูกคัดออกโดยทันที ยกตัวอย่างที่เป็นลบเช่นนี้ควรถูกหยิบยกขึ้นมาชำแหละในยามที่จำเป็น เพื่อให้พี่น้องชายหญิงได้รับวิจารณญาณ มองทะลุถึงแก่นแท้ธรรมชาติของพวกมารและเหล่าซาตาน และจากนั้นก็ปฏิเสธพวกเขาจากหัวใจ ไม่ถูกพวกเขาชักพาให้หลงผิด ก่อกวน หรือควบคุม นี่คือความหมายของการใช้ประโยชน์จากพวกมารและเหล่าซาตาน การใช้ประโยชน์จากสรรพสิ่งเพื่อรับใช้ประชากรที่พระเจ้าทรงเลือกสรร นี่คือความรับผิดชอบของพวกเจ้า—เป็นสิ่งที่พวกเจ้าพึงทำ แต่พวกเจ้าไม่มีสำนึกแห่งความรับผิดชอบนี้ เช่นเดียวกับที่พวกเจ้ากล่าวไปก่อนหน้านี้—เมื่อพวกเจ้ามีวิจารณญาณเกี่ยวกับคนประเภทนี้ พวกเจ้าก็รู้สึกรังเกียจและไม่อยากเจอพวกเขาอีกต่อไป และหากพวกเจ้าเจอพวกเขา พวกเจ้าก็จะเดินเลี่ยง อยู่ให้ห่างจากพวกเขามากที่สุดเท่าที่จะทำได้ นั่นคือทางออกทั้งหมดที่พวกเจ้ามี พวกเจ้าไม่มีสำนึกแห่งภาระต่องานแห่งพระนิเวศของพระเจ้า ต่อผลประโยชน์แห่งพระนิเวศของพระเจ้า หรือต่อการเข้าสู่ชีวิตของพี่น้องชายหญิงเลย นี่คือวุฒิภาวะของพวกเจ้า—สิ่งนี้ถูกเผยออกมาแล้วใช่หรือไม่? เจ้ามองทะลุถึงแก่นแท้ของมาร และจากนั้นก็หลีกเลี่ยงพวกเขาเมื่อใดก็ตามที่เจ้าเจอพวกเขา แต่เจ้าไม่ได้ปกป้องพี่น้องชายหญิง และผลก็คือ พวกเขาได้รับอันตราย เจ้าล้มเหลวที่จะลุล่วงความรับผิดชอบของตนในฐานะผู้นำหรือคนทำงาน—นี่คือการละทิ้งความรับผิดชอบ เมื่อมารยังไม่ได้รับการเผย เจ้าควรส่งสัญญาณเตือนพี่น้องชายหญิง เตือนให้พวกเขาระแวดระวังคนชั่ว บอกพวกเขาว่ามารได้ทำสิ่งใดไป เหตุใดเขาจึงทำเช่นนั้น ธรรมชาติแห่งการกระทำของเขาคืออะไร การกระทำเหล่านี้สามารถก่อให้เกิดผลกระทบใดและสามารถนำมาซึ่งผลสืบเนื่องใดได้บ้าง พระเจ้าทรงระบุลักษณะของมารตนนี้อย่างไร และควรปฏิบัติต่อเขาด้วยวิธีการใด เมื่อพี่น้องชายหญิงเกิดวิจารณญาณแล้ว และมารได้ทำงานให้จนเสร็จสิ้น และไม่เหลือคุณค่าต่อพี่น้องชายหญิงหรือพระนิเวศของพระเจ้า เช่นนั้นเจ้าก็ควรคัดเขาออก เป็นการจบชีวิตของมารและซาตานตนนี้ สิ่งนี้เรียกว่าปัญญา—นี่คือการทำงานอย่างมีหลักธรรมและมีเส้นทางสำหรับการปฏิบัติ การที่เจ้าจะคบหากับคนประเภทนี้อย่างไรในชีวิตส่วนตัวของเจ้านั้นขึ้นอยู่กับเจ้า—นั่นคือเสรีภาพของเจ้า แต่ในฐานะผู้นำหรือคนทำงาน เจ้ามีความรับผิดชอบประการหนึ่งที่ต้องแบกรับ กล่าวคือ เจ้าต้องปกป้องพี่น้องชายหญิง และคุ้มกันผลประโยชน์แห่งพระนิเวศของพระเจ้าและงานของคริสตจักร บนรากฐานของหลักธรรมนี้ สำหรับคนประเภทนี้ที่เป็นมาร หากปัจจุบันเขากำลังทำงานให้ เจ้าก็ไม่ควรรีบร้อนที่จะจัดการเขา เจ้าควรกำกับดูแลงานของเขาและสังเกตดูทุกความเคลื่อนไหวของเขาอย่างใกล้ชิดเพื่อดูว่าเขากำลังทำอะไร ทันทีที่มีสัญญาณใดปรากฏว่ามีบางอย่างผิดปกติ เจ้าต้องลงมือเปิดโปงและตัดแต่งเขา หรือปลดออกจากตำแหน่งโดยทันที หากหลังจากถูกเปิดโปงและตัดแต่งแล้วเขาสามารถทำงานให้ได้บ้าง นั่นก็จะเป็นประโยชน์ต่องานของคริสตจักร แต่ทันทีที่พบว่าเขาไม่ปรารถนาที่จะทำงานให้ ไม่ได้อยู่บนเส้นทางที่ดี และกำลังจะขัดขวางและก่อกวน รวมถึงยื่นกรงเล็บเยี่ยงมารของเขาออกมาชักพาพี่น้องชายหญิงให้หลงผิด นั่นคือเวลาที่มารตนนี้เผยโฉมหน้าที่แท้จริงของเขาออกมา และเป็นเวลาที่เหมาะสมอย่างยิ่งที่จะจัดการกับเขา เขาได้รับโอกาสให้ทำงานให้ แต่กลับไม่ทำงานดังกล่าวอย่างถูกควร—เช่นนั้นจงส่งเขาไปอยู่กลุ่ม ข. หากสถานการณ์ร้ายแรง ก็จงลงมือคัดเขาออกหรือขับไล่เขาไปเสีย—นี่เป็นช่วงเวลาที่จะนำจุดจบมาสู่ชะตากรรมของซาตานด้วยเช่นกัน ตราบใดที่พวกเจ้ายึดมั่นในหลักธรรมสองประการนี้ พวกเจ้าก็จะสามารถปฏิบัติต่อคนชั่วและพวกมารได้อย่างมีหลักธรรม การทำเช่นนี้คือการลุล่วงความรับผิดชอบของพวกเจ้าใช่หรือไม่? (ใช่) ในแง่หนึ่ง เจ้าจะมีวิจารณญาณต่อพวกมาร เจ้าจะไม่ถูกพวกมารชักพาให้หลงผิดหรือก่อกวนอีกต่อไป และเจ้าจะไม่ทำเรื่องโง่เขลาอีกต่อไป—อย่างน้อยที่สุด เจ้าจะไม่สามัคคีธรรมความจริงกับคนเช่นนี้ที่เป็นมารอีกต่อไป ในหัวใจของเจ้าจะรู้ว่าสหายผู้นี้คือมาร—การสามัคคีธรรมความจริงกับเขาก็เหมือนกับไก่ได้พลอย ไม่ว่าจะสามัคคีธรรมความจริงให้เขาฟังอย่างไรก็เปล่าประโยชน์ ดังนั้น เจ้าจะไม่ทำเรื่องโง่เขลาต่อไป เจ้าจะเพียงพูดถึงคำสอนบางประการที่พวกเขาควรเข้าใจ และข้อบังคับที่พวกเขาควรปฏิบัติตาม—เท่านั้นก็เพียงพอแล้ว หากเจ้าปฏิบัติเช่นนี้ งานของคริสตจักรก็จะไม่ได้รับผลกระทบ อย่างไรก็ตาม หากเจ้าไม่เข้าใจหลักธรรม เจ้าก็มีโอกาสที่จะทำเรื่องโง่เขลาได้ ในอีกแง่หนึ่ง ผู้นำและคนทำงานต้องกำกับดูแลและนำผู้รับใช้และมารเหล่านี้ที่ไม่ยอมรับความจริงแม้แต่น้อยมาใช้ประโยชน์อย่างถูกควร การปฏิบัติในหนทางนี้สามารถรับรองได้ว่างานของคริสตจักรจะไม่ได้รับความเสียหาย ในขณะเดียวกันก็ปกป้องพี่น้องชายหญิงจากการถูกพวกมารและเหล่าซาตานชักพาให้หลงผิดและก่อกวนด้วย เจ้าเข้าใจหรือไม่? (เข้าใจ) เจ้าต้องไม่ปฏิบัติต่อคนชั่วและพวกมารราวกับพี่น้องชายหญิงอย่างเด็ดขาด ตราบใดที่เจ้ามีวิจารณญาณต่อพวกมารและคนชั่ว เจ้าก็จะไม่ทำเรื่องโง่เขลาอีกต่อไป ในอดีต ผู้คนขาดวิจารณญาณและทำเรื่องงี่เง่ามากมาย—โดยปฏิบัติต่อคนชั่วและพวกมารราวกับเป็นพี่น้องชายหญิงอยู่เสมอ ปล่อยให้พวกมารหัวเราะเยาะพวกเขาเพียงอย่างเดียว เมื่อเจ้าเปิดใจสามัคคีธรรมกับพวกมาร พวกเขาก็คิดว่า “คุณช่างซื่อสัตย์ ช่างบริสุทธิ์และเปิดเผยเหลือเกิน—คุณนี่โง่จริงๆ!” โดยเยาะเย้ยเจ้าอยู่ภายใน บัดนี้เมื่อเจ้ามีวิจารณญาณต่อพวกมารแล้ว เจ้าจะไม่ทำเรื่องโง่เขลาเช่นนี้อีกต่อไป บัดนี้เจ้ารู้แล้วว่าในการเปิดหัวใจของเจ้าในการสามัคคีธรรม หรือการเกื้อหนุนและช่วยเหลือใครบางคน เจ้าต้องทำเช่นนั้นกับพี่น้องชายหญิงที่แท้จริง กับบรรดาผู้ที่ไล่ตามเสาะหาความจริงและมีความเป็นมนุษย์—ไม่ใช่พวกมาร นี่คือแง่มุมหนึ่ง อีกแง่มุมหนึ่งคือพวกเจ้าไม่รู้สึกขลาดกลัวหรือหวาดกลัวพวกมารอีกต่อไป เจ้ารู้ว่าพวกเขาคือมาร และเจ้ารู้ว่าในใจของพวกเขากำลังคิดอะไรอยู่ ตอนนี้ที่เจ้ามีวิจารณญาณต่อพวกเขาแล้ว เจ้าก็รู้ว่าจะปฏิบัติต่อพวกเขาอย่างเหมาะสมอย่างไร เจ้าต้องจับตาดูพวกเขาอย่างใกล้ชิดอยู่เสมอ—ดูว่าพวกเขากำลังพยายามทำสิ่งใด พวกเขากำลังคิดคำนวณและวางอุบายเรื่องใดอยู่ในหัวใจ พวกเขาอาจจะขัดขวาง ก่อกวน และบ่อนทำลายงานในส่วนใดได้บ้าง พวกเขาจะใช้คำพูดประเภทใดเพื่อยุยงและชักพาผู้อื่นให้หลงผิด และเป้าหมายที่พวกเขากำลังพยายามสัมฤทธิ์คืออะไร เมื่อเจ้าเข้าใจทั้งหมดนี้อย่างชัดเจน เจ้าจะรู้ว่าควรกระทำการให้เหมาะสมอย่างไร และเจ้าจะยึดมั่นในหลักธรรมความจริง
หลังจากพวกเราสามัคคีธรรมถึงการแยกแยะการสำแดงที่เบี่ยงเบนของผู้คนที่กลับชาติมาเกิดจากมารแล้ว บัดนี้ พวกเจ้าส่วนมากย่อมมีความกระจ่างในหัวใจอยู่บ้างและมีวิจารณญาณอยู่บ้างเช่นกัน—อย่างเช่น หลังจากที่ปฏิสัมพันธ์กับพวกเขามาตลอดหลายปีนี้ ใครที่ดูเหมือนมารซึ่งเจ้าจะไม่แบ่งปันความรู้สึกที่แท้จริงของเจ้าด้วยอีกต่อไป และใครที่เป็นพี่น้องชายหญิงซึ่งเจ้าจะคบหาด้วยมากขึ้น ใกล้ชิดมากขึ้น และ—เมื่อมีเรื่องใดเกิดขึ้น—ก็จะสามัคคีธรรมด้วยมากขึ้น ด้วยวิธีนี้ การปฏิบัติต่อคนแต่ละประเภทของเจ้าก็จะมีหลักธรรม และเจ้าจะไม่ทำผิดพลาด แต่คนส่วนใหญ่สามารถไปถึงจุดที่มีแยกแยะพวกมาร มองเห็นธรรมชาติของมารได้อย่างทะลุปรุโปร่งหรือไม่? และหากมารตนหนึ่งเต็มใจที่จะทำงานให้ พวกเขาจะสามารถใช้ประโยชน์จากการรับใช้ของมารคนนี้ได้หรือไม่? พี่น้องชายหญิงส่วนใหญ่ไม่สามารถปฏิบัติเช่นนี้ได้—แต่ผู้นำและคนทำงานต้องสามารถทำได้ เหตุใดเราจึงกล่าวว่าพวกเขาต้องสามารถทำได้? เพราะในฐานะผู้นำหรือคนทำงาน เจ้าต้องตรวจสอบสิ่งต่างๆ ให้ดี ทันทีที่เจ้าพบว่าคนชั่วกำลังทำความชั่ว เจ้าต้องสามารถเปิดโปงและชำแหละเขาได้ทันท่วงที และยับยั้งการก่อกวนและการขัดขวางของเขา หากเจ้าสามารถปฏิบัติเช่นนี้ได้ เจ้าก็จะสามารถรับรองความก้าวหน้าตามปกติของงานของคริสตจักรได้ และพี่น้องชายหญิงก็จะได้รับการปกป้อง—พวกเขาจะเติบโตทางวิจารณญาณ และการเข้าสู่ชีวิตของพวกเขาจะเผชิญกับความสูญเสียอันเนื่องมาจากการก่อกวนของพวกมาร หากเจ้าไม่สามารถปฏิบัติเช่นนี้ได้—หากเจ้าไม่สามารถยับยั้งพวกมารได้ ไม่สามารถเฝ้าประตูได้—เช่นนั้นพวกมารก็จะมาก่อกวนอยู่ตลอดเวลา วันนี้พวกเขาก่อกวนคนหนึ่ง ทำให้คนคนนั้นคิดลบและเฉื่อยชาในการประกาศข่าวประเสริฐ พรุ่งนี้พวกเขาก่อกวนคนอีกคนหนึ่ง นำไปสู่ผลลัพธ์ที่ว่าคนคนนั้นไม่อยากทำหน้าที่ของตน ทำให้งานล่าช้าและบีบให้เจ้าต้องหาคนมาแทน เจ้าจะต้องรับมือกับสถานการณ์ที่กะทันหันและไม่คาดคิดบางอย่างอยู่ตลอดเวลา การทำงานเช่นนี้นิ่งเฉยมากมิใช่หรือ? (ใช่) เช่นนั้นแล้วในฐานะผู้นำหรือคนทำงาน เจ้ายังห่างไกลจากมาตรฐานอยู่มากมิใช่หรือ? หากเจ้าไม่ได้รับใช้ในฐานะผู้นำหรือคนทำงาน เจ้าจะสามารถบริหารจัดการการเข้าสู่ชีวิตของเจ้าเอง การกินและดื่มพระวจนะของพระเจ้าของเจ้าเอง และหน้าที่ของเจ้าได้ แต่ทันทีที่เจ้าเริ่มรับใช้ในฐานะผู้นำหรือคนทำงาน เจ้าก็ยุ่งอยู่ทุกวัน—วิ่งวุ่นกับสิ่งต่างๆ หัวหมุนจนแทบไม่มีเวลาพัก มีศัตรูของพระคริสต์หรือคนชั่วปรากฏตัวขึ้นและก่อกวนคริสตจักร หรือไม่ก็มีพี่น้องชายหญิงบางคนกลายเป็นคิดลบและไม่อยากทำหน้าที่ของตน หรือไม่ก็มีผู้เชื่อใหม่ถูกข่าวลือชักพาให้หลงผิดและไม่อยากเชื่ออีกต่อไปแล้วก็ถอนตัวไป งานไม่ได้ดำเนินการอย่างเหมาะสม ทำให้ปัญหาผุดขึ้นมาทุกหย่อมหญ้า และการเกิดขึ้นอย่างต่อเนื่องของปัญหาเหล่านี้ทำให้เจ้ารู้สึกว่าสิ่งต่างๆ ถาโถมจนหมดแรงและไม่สามารถรับมือได้ในแต่ละวัน ไม่สามารถกินหรือนอนหลับให้ดีได้—แต่ถึงกระนั้น งานก็ยังดำเนินการได้ไม่ดี นั่นคือการไร้ความสามารถในงานโดยสิ้นเชิง ผู้นำหรือคนทำงานเช่นนี้ไม่ได้มาตรฐานโดยสิ้นเชิง เหตุใดเราจึงกล่าวว่าเจ้าไม่ได้มาตรฐาน? เพราะเจ้าไม่ได้สามัคคีธรรมเกี่ยวกับปัญหาที่ต้องผุดขึ้นมาเหล่านี้ให้ชัดเจนไว้ล่วงหน้า เพื่อทำให้ทุกคนเข้าใจความจริงและได้รับวิจารณญาณ เพื่อที่เมื่อปัญหาเหล่านี้เกิดขึ้นมา มันจะได้รับการแก้ไขอย่างทันท่วงที กล่าวอีกนัยหนึ่งก็คือ เจ้าไม่ได้ฉีดวัคซีนป้องกันให้กับคนส่วนใหญ่เพื่อเตรียมพวกเขาให้พรั่งพร้อมด้วยความสามารถที่จะต้านทานสิ่งเหล่านี้ ในท้ายที่สุดเมื่อสิ่งเหล่านี้เกิดขึ้นมาครั้งแล้วครั้งเล่า เจ้าก็กลายเป็นนิ่งเฉยอย่างอย่างมาก—คอยเก็บกวาดความยุ่งเหยิงอยู่เสมอ คอยตามเก็บกวาดผลที่ตามมาอยู่เสมอ นี่หมายความว่าเจ้าห่างไกลจากการได้มาตรฐานในฐานะผู้นำหรือคนทำงานอย่างมาก ในวิธีที่เจ้าปฏิบัติต่อพวกมารประเภทต่างๆ วิธีการที่เจ้าใช้จัดการกับพวกเขานั้นไม่เหมาะสม งานที่เจ้าทำนั้นไม่เพียงพอ ดังนั้นงานของคริสตจักรจึงถูกก่อกวนอยู่ตลอดเวลา ถูกปัญหารุมเร้าเข้ามาอย่างต่อเนื่อง เจ้าต้องคอยแก้ไขสิ่งต่างๆ และจัดการให้เรียบร้อยอยู่เสมอ ดังนั้นเจ้าจึงรู้สึกยุ่งอย่างถึงที่สุด และการทำงานนี้ก็กลายเป็นเรื่องที่เหน็ดเหนื่อยอย่างมาก นั่นคือสิ่งที่กำลังเกิดขึ้นมิใช่หรือ? (ใช่)
เจ้าจำหลักธรรมสองประการในการปฏิบัติต่อผู้คนที่กลับชาติมาเกิดจากมารได้หรือไม่? หลักธรรมประการหลักคืออะไร? อย่าหวาดกลัวหมู่มารและเหล่าซาตาน และอย่าหลีกเลี่ยงพวกเขา กลับกัน จงเรียนรู้ที่จะแยกแยะพวกเขาและมองให้ทะลุปรุโปร่งถึงแก่นแท้ของพวกเขา รวมถึงจับความเข้าใจแนวโน้มทางความคิดของพวกเขา กล่าวคือ จงเข้าใจให้ชัดเจนว่าพวกเขาต้องการทำสิ่งใดในคริสตจักร และเป้าหมายใดที่พวกเขาต้องการสัมฤทธิ์ ด้วยวิธีนี้ เจ้าจะสามารถเปลี่ยนความนิ่งเฉยให้เป็นการริเริ่ม และลงมือดำเนินการอย่างแข็งขันเพื่อเปิดโปงและจัดการกับพวกเขา เมื่อเห็นหมู่มารและเหล่าซาตานพูดและกระทำการ หากเจ้าแค่รู้สึกรังเกียจและไม่อยากสนใจพวกเขาหรือทำงานร่วมกับพวกเขาเพียงอย่างเดียว—ถึงกับเพิกเฉยเวลาที่เจ้าเห็นหมู่มารและเหล่าซาตานก่อกวนและขัดขวางงานของคริสตจักร—การกระทำเช่นนี้สอดคล้องกับเจตนารมณ์ของพระเจ้าหรือไม่? (ไม่) หลังจากหมู่มารและเหล่าซาตานแทรกซึมเข้ามาในคริสตจักร พวกเขาจะไม่ใช้ชีวิตคริสตจักรอย่างผู้ที่ทำตามกฎเกณฑ์ นับประสาอะไรกับการที่พวกเขาจะทำงานให้อย่างผู้ที่ทำตามกฎเกณฑ์ พวกเขาย่อมจะพูดและทำสิ่งต่างๆ อย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ ถึงขั้นไม่ยอมรามือจนกว่าจะสัมฤทธิ์เป้าหมายของตน ดังนั้น ในการปฏิบัติต่อหมู่มาร เจ้าต้องมีปัญญา และกระทำการตามหลักธรรมความจริง บรรดาผู้ที่ควรถูกเปิดโปงและถูกปฏิเสธก็ต้องถูกเปิดโปงและถูกปฏิเสธ เมื่อมารตนหนึ่งยังไม่ถูกเผย หากพวกเขาเต็มใจที่จะทำงานให้ เช่นนั้นก็จงใช้พวกเขาให้ทำงานให้ และจับตาดูพวกเขาอย่างใกล้ชิดในขณะที่พวกเขาทำงานนั้น ตัวอย่างเช่น หากเจ้าไม่สามารถมองผู้ดูแลบางคนที่รับผิดชอบงานใดงานหนึ่งได้อย่างทะลุปรุโปร่งนัก—เจ้าเห็นว่าพวกเขาไม่ได้เรียบง่ายและเปิดเผยเหมือนพี่น้องชายหญิงคนอื่นๆ พวกเขาไม่เคยบอกความจริงทั้งหมดแก่ใคร และเมื่อเผชิญกับความยากลำบากหรือปัญหาในงาน พวกเขาก็ไม่แสวงหาการแก้ไข—เช่นนั้นแล้ว เจ้าก็ต้องเป็นฝ่ายริเริ่มที่จะสืบสาวสถานการณ์ของพวกเขาให้ลึกถึงต้นตอ เจ้าต้องไม่นิ่งเฉย รอให้พวกเขาทำให้งานจนพังไม่เป็นท่าแล้วพยายาม “วัวหายจึงล้อมคอก” เจ้าต้องพูดคุยกับพวกเขาและดูว่าพวกเขามีท่าทีอย่างไรต่อหน้าที่ของตน พวกเขามีแผนการและการจัดการเตรียมการอันเจาะจงสำหรับงานนั้นหรือไม่ พวกเขามีหลักธรรมสำหรับการทำงานหรือไม่ พวกเขาสามารถทำงานตามการจัดแจงเตรียมการได้หรือไม่ และพวกเขาสามารถหลอกลวงผู้บังคับบัญชาของตนและปิดบังสิ่งต่างๆ จากผู้ใต้บังคับบัญชาของตน และทำสิ่งต่างๆ ในหนทางของตนเองได้หรือไม่ สิ่งเหล่านี้คือสิ่งที่เจ้าควรใส่ใจมิใช่หรือ? (ใช่) สมมุติเจ้าพบว่าใครบางคนเป็นมาร และด้วยเหตุนี้เจ้าจึงไม่ปฏิสัมพันธ์กับเขาอีกต่อไป ถึงขั้นกล่าวว่า “มารตนนี้น่าหวาดหวั่นยิ่งนัก—แค่เห็นเขาฉันก็รู้สึกรังเกียจแล้ว ฉันจะไม่พูดกับเขาอีกต่อไป ฉันต้องขีดเส้นแบ่งที่ชัดเจนระหว่างฉันกับเขา และให้พี่น้องชายหญิงขีดเส้นแบ่งที่ชัดเจนด้วยเช่นกัน—ทุกคนควรเพิกเฉยต่อเขา” การกระทำเช่นนี้ใช้ได้หรือไม่? นี่เป็นวิธีกระทำการที่โง่เขลา สิ่งนี้ไม่ฉลาดและไร้ซึ่งปัญญา และไม่ใช่การมีวุฒิภาวะ เจ้าคิดว่าเจ้าฉลาดเพียงเพราะเจ้าไม่พูดกับพวกเขาอย่างนั้นหรือ? เจ้าเป็นคนที่คำนึงถึงเจตนารมณ์ของพระเจ้าหรือไม่? เจ้าได้ลุล่วงหน้าที่รับผิดชอบของเจ้าหรือยัง? เจ้าได้แบกรับภาระในการระแวดระวังฝูงแกะและเฝ้าประตูพระนิเวศของพระเจ้าหรือไม่? เจ้าควรคิดถึงสิ่งเหล่านี้ด้วยมิใช่หรือ? แน่นอนว่าข้อกำหนดที่พระเจ้าทรงกำหนดให้ผู้คนมีวิจารณญาณต่อหมู่มารไม่ได้หมายความว่าการแค่ปฏิเสธหมู่มารก็เพียงพอแล้ว เจ้าต้องสามารถกำกับดูแลและตีกรอบหมู่มารได้ด้วย หากมารตนหนึ่งยังไม่ถูกเผยและเขาต้องการทำงานให้ เจ้าก็ต้องใช้ประโยชน์จากเขาให้ได้เช่นกัน—สิ่งเหล่านี้ก็เป็นหน้าที่ที่เจ้าควรทำ เป็นความรับผิดชอบที่เจ้าพึงลุล่วง และสิ่งนี้เป็นไปเพื่อการคุ้มกันงานของคริสตจักรโดยสมบูรณ์ หากเจ้าเห็นว่าใครบางคนยากที่จะหยั่งถึงอย่างเหลือเชื่อ ทุกสิ่งที่เขาพูดนั้นไร้ช่องโหว่และไม่มีใครสามารถทำความเข้าใจเขาได้ เช่นนั้นคนคนนี้ก็อันตรายอย่างมากและไม่คู่ควรกับความไว้วางใจ โดยเฉพาะอย่างยิ่งหากเจ้าเห็นใครบางคนที่ประพฤติตัวมีเล่ห์เหลี่ยมพิกล ร้ายลึก และเจ้าเล่ห์เป็นพิเศษ—เป็นคนที่ไม่เคยบอกความจริงทั้งหมดกับใคร และเป็นคนที่พี่น้องชายหญิงส่วนใหญ่ที่มีปฏิสัมพันธ์หรือคบหาด้วยมองไม่ออก—เช่นนั้นแล้ว คนเช่นนี้ก็ไม่อาจถูกเพิกเฉยและปล่อยไว้ตามลำพังได้ กลับกัน เจ้าต้องเข้าหาเขา ติดต่อและพูดคุยกับเขา เพื่อให้มีวิจารณญาณและความเข้าใจเชิงลึกเพิ่มพูนขึ้น ดูว่าเขากำลังคิดอะไร ดูว่าแหล่งที่มาและแรงจูงใจในการกระทำของเขาคืออะไร เขากำลังวางแผนที่จะทำสิ่งใด เขาสามารถแบกรับงานเมื่อทำหน้าที่ของตนได้หรือไม่ เขาจะก่อกวนงานของคริสตจักรและสถาปนาอาณาจักรอิสระของตนหรือไม่ และการทำหน้าที่ของเขานำมาซึ่งความเสียหายมากกว่าผลประโยชน์ และลงเอยด้วยการได้ไม่คุ้มเสียหรือไม่ ดูเอาเถิดว่า—การเป็นผู้นำหรือคนทำงานเป็นเรื่องง่ายหรือไม่? เมื่อพบคนเช่นนี้ในคริสตจักร ไม่เพียงแต่เจ้าต้องไม่ตีตัวออกห่างจากเขาและหลีกเลี่ยงเขาเท่านั้น แต่ต้องเข้าหาเขาและติดต่อกับเขาด้วยความกระตือรือร้นแทน จุดประสงค์ของการทำเช่นนี้คืออะไร? คือทำความเข้าใจสถานการณ์ของพวกเขาและดำเนินมาตรการป้องกันเอาไว้ก่อน ตัวอย่างเช่น หากเจ้าเผชิญหน้ากับเจ้าหน้าที่หรือสายลับของพรรคคอมมิวนิสต์จีนที่คอยหาโอกาสสอดแนมข้อมูลส่วนตัวของเจ้าอยู่เสมอ และในใจเจ้ารู้สึกได้ว่าเขาเป็นสายลับ เจ้าก็ควรระแวดระวังเขา และเจ้าต้องไม่เล่าสถานการณ์จริงของเจ้าให้เขาฟังอย่างเด็ดขาด เจ้าต้องจดจำเรื่องที่สำคัญยิ่งกว่านั้นเอาไว้ด้วยว่า เจ้าไม่สามารถให้เขารู้หมายเลขโทรศัพท์ บัญชีผู้ใช้อีเมลของเจ้า และอื่นๆ ได้ อย่างไรก็ตาม หากเจ้าระแวดระวังไม่ให้เขาสืบค้นสถานการณ์ของตัวเจ้าเพียงอย่างเดียว แต่เจ้ากลับเพิกเฉยและปล่อยผ่านเรื่องอื่นๆ ไปโดยสิ้นเชิง เช่น เขาติดต่อกับใครอีกบ้าง เขากำลังสอบถามข้อมูลของใคร และเขากำลังถามถึงสถานการณ์ใดของคริสตจักร—ถึงขั้นคิดว่าเจ้าก็ฉลาดพอตัวที่ทำเช่นนี้—เช่นนั้นแล้ว การจัดการกับเรื่องนี้ของเจ้าเป็นอย่างไร? เจ้าได้แสดงให้เห็นถึงปัญญาบ้างหรือไม่? เจ้าได้แสดงให้เห็นว่าเจ้ามีวุฒิภาวะหรือไม่? เจ้าได้ลุล่วงหน้าที่รับผิดชอบของเจ้าหรือไม่? เจ้าได้คุ้มกันผลประโยชน์แห่งพระนิเวศของพระเจ้าและปกป้องพี่น้องชายหญิงหรือไม่? หากเจ้าไม่พิจารณาเรื่องเหล่านี้เลย เช่นนั้นเจ้าก็เป็นคนที่เห็นแก่ตัวและน่ารังเกียจอย่างแท้จริง สมมุติว่าเจ้าเผชิญหน้ากับใครบางคนที่เป็นมาร และเขาถามเจ้าว่าเจ้ามาจากไหนและในครอบครัวเจ้ามีใครเชื่อในพระเจ้าหรือไม่ เจ้ารู้ว่าเขากำลังสืบหาข้อมูล ดังนั้นเจ้าจึงตอบอย่างแบบส่งเดชไปสองสามคำเพื่อปัดรำคาญเขาโดยไม่เปิดเผยสถานการณ์ที่แท้จริงของเจ้า จากนั้นเจ้าก็ย้อนถามเขาว่า “คุณมาจากไหน? ในครอบครัวของคุณมีใครเชื่อในพระเจ้าบ้าง? ชีวิตคริสตจักรที่คริสตจักรในบ้านเกิดของคุณเป็นอย่างไร? มีการจับกุมโดยพรรคคอมมิวนิสต์จีนบ้างหรือไม่? คุณเคยถูกจับกุมหรือไม่?” เมื่อเจ้าหน้าที่หรือสายลับของพรรคคอมมิวนิสต์จีนได้ยินเช่นนี้ก็คิดในใจว่า “ฉันเป็นฝ่ายถามคำถามมาตลอด—ไม่เคยมีใครย้อนกลับมาถามฉันเลย คนคนนี้ฉลาดไม่เบา!” เมื่อเห็นว่าเจ้าเอาแต่ถามคำถามเขา เขาก็เริ่มกังวลว่าตัวตนของเขาจะถูกเปิดโปงจึงเปลี่ยนเรื่องคุย เจ้าต้องคอยสังเกตคนประเภทนี้อย่างระมัดระวัง หากเจ้าแน่ใจว่าเขาน่าสงสัยอย่างยิ่ง และมีโอกาสถึงร้อยละแปดสิบที่เขาจะเป็นสายลับของพรรคคอมมิวนิสต์จีน เช่นนั้นเจ้าก็ต้องระแวดระวังเขา—เจ้าต้องไม่แพร่งพรายข้อมูลเกี่ยวกับพี่น้องชายหญิงแม้แต่น้อย หากพี่น้องชายหญิงไม่ระแวดระวังเขาเลยและบอกทุกสิ่งที่ตนรู้แก่คนคนนี้โดยไม่ปิดบัง เต็มใจที่จะพูดคุยทุกเรื่อง เช่นนั้นแล้ว นี่ก็ทำให้คริสตจักรและพี่น้องชายหญิงตกอยู่ในอันตรายได้อย่างง่ายดาย ดังนั้นเจ้าต้องจับตาดูคนเช่นนี้อย่างใกล้ชิด—สังเกตดูว่าคนที่เขาติดต่ออยู่ตลอดเวลาคือใคร เขาพยายามหาข้อมูลจากใครอยู่เป็นนิจ เขาแอบตรวจสอบหมายเลขโทรศัพท์ของพี่น้องชายหญิง หรือตรวจสอบบัญชีในคอมพิวเตอร์ของพวกเขา หรือตรวจสอบข้อมูลภายในของพระนิเวศของพระเจ้าลับหลังผู้คนหรือไม่ เจ้าต้องเฝ้าดูเขาอย่างใกล้ชิด—เจ้าต้องไม่ปล่อยให้เขาทำสำเร็จ เจ้ายังต้องบอกให้พี่น้องชายหญิงระแวดระวังคนคนนี้ด้วย—หากเขาพยายามสืบหาข้อมูลซ้ำแล้วซ้ำเล่า ก็ควรหลีกเลี่ยงเขา และต้องเตือนเขาไม่ให้มาระรานผู้คน นอกจากนี้ เจ้ายังต้องดูด้วยว่าเขากำลังเผยแพร่เหตุผลวิบัติและความคลาดเคลื่อนประการใดเพื่อชักพาพี่น้องชายหญิงให้หลงผิด—หากเจ้าพบปัญหาดังกล่าว เช่นนั้นเจ้าก็ควรจัดการและแก้ไขปัญหาเหล่านั้นโดยทันที การปฏิบัติเช่นนี้คือการคุ้มกันงานของคริสตจักรและปกป้องพี่น้องชายหญิง—นี่คือหน้าที่รับผิดชอบของผู้นำและคนทำงาน ทั้งยังเป็นหน้าที่รับผิดชอบของประชากรที่พระเจ้าทรงเลือกสรรอีกด้วย หากเจ้าเอาแต่ยืนดูและไม่ทำอะไรเลย ปล่อยให้พวกเขาเที่ยวสืบหาข้อมูลตามอำเภอใจ นี่เป็นไปได้ที่คนโง่เขลาหรือผู้มาใหม่ที่มีรากฐานความเชื่อที่ตื้นเขินบางคนจะบอกเขาทุกอย่าง หลังจากนั้น ตำรวจในจีนแผ่นดินใหญ่อาจจะเริ่มจับกุมสมาชิกในครอบครัวและญาติพี่น้องของพวกเขาทันที ซึ่งจะนำความเดือดร้อนมาสู่คริสตจักรบางแห่งและพี่น้องชายหญิงบางคน ไม่ว่าจะนำความเดือดร้อนประเภทใดมาให้ก็ตาม ไม่ว่าในกรณีใด หากในฐานะผู้นำหรือคนทำงาน เจ้าพบใครบางคนที่เป็นมารแต่ไม่ดำเนินมาตรการให้ทันท่วงที ไม่ดำเนินงานป้องกันล่วงหน้าอย่างถูกควร และผลคือคนโง่เขลาและไม่รู้ความบางคนได้แพร่งพรายหลายสิ่งที่ไม่ควรแพร่งพรายและทำข้อมูลของพี่น้องชายหญิงหลุดไป นำความเดือดร้อนมาสู่งานของคริสตจักรและพี่น้องชายหญิง เช่นนั้นแล้ว นั่นก็คือการละเลยหน้าที่รับผิดชอบของเจ้า บอกเราทีเถิดว่า ในกรณีนี้การปฏิบัติหน้าที่ของเจ้าเป็นอย่างไรบ้าง? เจ้าทำได้ดีหรือไม่? (ไม่) การไม่ทำหน้าที่ของเจ้าให้ดี—นี่เป็นเรื่องที่เจ้าทำให้พระเจ้าทรงผิดหวังใช่หรือไม่? (ใช่) นี่คือการทำให้พระเจ้าทรงผิดหวัง หากพวกเจ้าเองค่อนข้างปลอดภัยในต่างประเทศ แต่กลับถูกเจ้าหน้าที่ของพรรคคอมมิวนิสต์จีนหลอกเพราะความโง่เขลาของพวกเจ้าเอง นี่ย่อมจะนำผลสืบเนื่องที่อันตรายมาให้ สิ่งนี้จะนำความหายนะมาสู่คริสตจักรและพี่น้องชายหญิงในบ้านเกิดของพวกเจ้าที่แผ่นดินใหญ่ พวกเจ้าเต็มใจที่จะเห็นผลสืบเนื่องเช่นนั้นหรือไม่? (ไม่) หากคนเราพอจะมีมโนธรรมและมีความเป็นมนุษย์อยู่บ้าง พวกเขาควรจะไม่เต็มใจที่เห็นเรื่องประเภทนี้เกิดขึ้น ไม่ว่าปัจจุบันตัวพวกเขาเองจะอยู่ที่ใด พวกเขาก็ไม่ปรารถนาที่จะเห็นพี่น้องชายหญิงคนใดในแผ่นดินใหญ่ต้องทนทุกข์กับการข่มเหง หากใครบางคนกล่าวว่า “เอาเถอะ ตอนนี้ฉันปลอดภัยอยู่ที่ต่างประเทศแล้ว—ใครจะถูกจับก็ช่างปะไร! ใครจะทนทุกข์แล้วมันเกี่ยวอะไรกับฉัน? ฉันไม่สนใจแม้แต่ครอบครัวของตัวเองด้วยซ้ำ ฉันไม่มีความรักใคร่อะไรทั้งนั้น!”—คนเช่นนี้มีความเป็นมนุษย์หรือไม่? (ไม่มี) พวกเขาไม่มีความเป็นมนุษย์—คนเราต้องไม่คิดเช่นนั้น หากเจ้าอ้างว่าเจ้ามีมโนธรรมและความเป็นมนุษย์ เช่นนั้นอย่างน้อยที่สุดเจ้าก็ต้องไม่นำความเดือดร้อนมาสู่ญาติพี่น้องของเจ้าและคริสตจักรในแผ่นดินใหญ่ ดังนั้น เมื่อเจ้าเผชิญหน้ากับหมู่มาร การมีวิจารณญาณต่อพวกเขาอย่างเดียวนั้นไม่เพียงพอ—เจ้าต้องคิดให้รอบด้านด้วย เจ้าต้องคิดว่าจะกระทำการอย่างไรในหนทางที่แน่ใจได้ว่าเจ้าจะไม่เปิดเผยตัวเอง ขณะเดียวกันก็แน่ใจได้ว่าพ่อแม่และญาติพี่น้องของเจ้า ตลอดจนพี่น้องชายหญิงในแผ่นดินใหญ่จะไม่ได้รับอันตราย เจ้าต้องลุล่วงหน้าที่รับผิดชอบของเจ้าเพื่อคุ้มกันงานของคริสตจักรและเฝ้าประตูพระนิเวศของพระเจ้า นี่คือหน้าที่รับผิดชอบที่ผู้คนพึงลุล่วง หากเจ้าได้พยายามอย่างเต็มที่แล้ว เช่นนั้นแม้จะมีบางอย่างผิดพลาดไปเพราะมีบางสิ่งที่เจ้าไม่สามารถทำได้ หรือเพราะเจ้ามองไม่ทะลุปรุโปร่งในบางเรื่อง เจ้าก็ไม่ควรถูกตำหนิ—ทุกสิ่งอยู่ในพระหัตถ์ของพระเจ้า แต่จากมุมมองของมนุษย์ เจ้าต้องเข้าใจถึงหน้าที่รับผิดชอบที่ผู้คนพึงต้องลุล่วงให้ชัดเจน เจ้าต้องไม่ปัดความรับผิดชอบ และเจ้าจะคิดถึงแต่ตัวเองไม่ได้—เจ้าต้องคำนึงถึงพี่น้องชายหญิงรอบตัวเจ้าและงานของคริสตจักรด้วย บัดนี้ เส้นทางแห่งการปฏิบัตินี้ชัดเจนแล้วหรือไม่? (ใช่) เจ้าเห็นหรือไม่ว่าหากไม่ได้สามัคคีธรรมถึงเรื่องเหล่านี้ พวกเจ้าก็คงจะมองข้ามสิ่งที่สำคัญอย่างยิ่งยวดและสำคัญมากที่สุดไป และยังคงรู้สึกว่าพวกเจ้ารู้วิธีปฏิบัติต่อหมู่มารและเหล่าซาตาน แท้จริงแล้วพวกเจ้าไม่เข้าใจหลักธรรมของการปฏิบัติ—นี่คือวุฒิภาวะที่แท้จริงของพวกเจ้า
ไม่ว่าเจ้าจะรับรู้ได้ถึงท่าทีที่หมู่มารมีต่อความจริง สิ่งที่เป็นบวก และพระเจ้าหรือไม่ ไม่ว่าในกรณีใด แก่นแท้ของพวกเขาก็เกลียดชังความจริง เกลียดชังสิ่งที่เป็นบวก และเกลียดชังพระเจ้า นี่คือความเบี่ยงเบน ไม่ว่าจากคำพูดที่พวกเขาเผยออกมา หรือจากความคิดและมุมมองในหัวใจของพวกเขา ก็ย่อมเห็นได้ถึงท่าทีที่พวกเขามีต่อความจริง ต่อสิ่งที่เป็นบวก และต่อพระเจ้า เมื่อตัดสินจากท่าทีนี้ก็สามารถกล่าวได้อย่างแน่นอนว่าหมู่มารไม่ยอมรับความจริงโดยสิ้นเชิง ไม่ยอมรับสิ่งที่เป็นบวกโดยเด็ดขาด และแน่นอนว่า ไม่มีทางนมัสการพระเจ้า ดังนั้นพวกเขาจึงไม่ยอมรับคำแนะนำ ถ้อยแถลง หรือคำเตือนสติที่ถูกต้องจากผู้คนเลย เช่นนั้นแล้ว สำหรับหลักธรรมความจริงจากพระเจ้า คำตักเตือนของพระเจ้า ข้อกำหนดของพระเจ้า และคำสอนของพระเจ้าที่มีต่อผู้คน พวกเขาจึงยิ่งปัดทั้งหมดนี้ทิ้งและไม่เคยยอมรับสิ่งเหล่านี้เลย แต่ในหัวใจของพวกเขากลับวางอุบายเพื่อสิ่งที่ตนชอบ สิ่งที่เป็นประโยชน์ต่อตนเอง พวกเขาวางอุบายเพื่อสถานะของตน ความมีหน้ามีตาของตน และความถือดีของตน พวกเขาวางอุบายเพื่อบั้นปลายของตน พวกเขาวางอุบายเพื่อผลประโยชน์ที่พวกเขาต้องการจะเพลิดเพลิน ต้องการจะได้รับ และต้องการจะได้มาในชีวิตจริงของพวกเขา นี่คือโลกภายในของพวกเขา และสิ่งนี้ก็เพียงพอที่จะแสดงให้เห็นว่าแก่นแท้ธรรมชาติของพวกเขานั้นเลวร้าย แก่นแท้ธรรมชาติที่เบี่ยงเบนนี้จะไม่มีวันเปลี่ยนแปลง ตั้งแต่ต้นจนจบ ทุกสิ่งที่พวกเขาทำ ตลอดจนความคิดและมุมมองทั้งหมดของพวกเขานั้นไม่มีความเกี่ยวข้องใดๆ กับความเป็นจริงความจริง ไม่เกี่ยวข้องกับคำสอนของพระเจ้า และไม่เกี่ยวข้องกับเส้นทางที่ถูกต้องของชีวิตมนุษย์เลย ทั้งหมดนี้คือสิ่งที่เป็นลบอันเลวร้ายทั้งสิ้น ไม่ว่าเจ้าจะสามัคคีธรรมความจริงแก่ผู้คนที่มีแก่นแท้อันเลวร้ายอย่างไร ไม่ว่าเจ้าจะพยายามช่วยเหลือพวกเขาด้วยความรักอย่างไร เจ้าก็ไม่สามารถดลใจพวกเขาได้ เจ้าไม่สามารถเปลี่ยนแปลงความคิดและมุมมองของพวกเขาได้ และเจ้าไม่สามารถเปลี่ยนแปลงวิถีชีวิตของพวกเขา ซึ่งทุกสิ่งที่พวกเขาคิดในแต่ละวันล้วนเป็นสิ่งที่ชั่วได้ แน่นอนว่าเจ้ายังไม่สามารถเปลี่ยนแปลงเป้าหมายที่พวกเขาไล่ตามไขว่คว้าได้ และไม่สามารถเปลี่ยนแปลงลักษณะและทิศทางที่พวกเขาวางแผนในทุกเรื่องได้เช่นกัน ผู้คนเหล่านี้ที่เป็นมารยังคงเหมือนเดิมตั้งแต่ต้นจนจบ แก่นแท้อันเลวร้ายของพวกเขาจะไม่เปลี่ยนแปลง ต่อให้พวกเขาจะทำหน้าที่ในพระนิเวศของพระเจ้ามาตลอดโดยไม่ละทิ้งพระนามของพระเจ้าหรือไปจากหนทางที่แท้จริง แต่เพราะพวกเขาไม่ยอมรับความจริง และทุกสิ่งที่พวกเขาคิดและใคร่ครวญล้วนเกี่ยวข้องกับสิ่งที่เป็นลบและสิ่งที่เลวร้าย อุปนิสัยอันเสื่อมทรามของพวกเขาจึงไม่อาจถูกทิ้งไปได้ และความเป็นมนุษย์ของพวกเขาก็ไม่สามารถก้าวผ่านการเปลี่ยนแปลงใดๆ ได้เช่นกัน แน่นอนว่า มีสิ่งหนึ่งที่แน่นอน นั่นคือ ผู้คนเหล่านี้ไม่สามารถบรรลุความรอดได้ ส่วนบั้นปลายของพวกเขาจะเป็นเช่นไรนั้นเป็นเรื่องที่รู้กันอยู่แล้ว จุดจบและบั้นปลายของพวกเขาจะเป็นเช่นไรไม่ใช่สิ่งที่เรากำลังสามัคคีธรรมกันในที่นี้ สิ่งที่เรากำลังมุ่งเน้นคือการแยกแยะและการชำแหละแก่นแท้ธรรมชาติของพวกเขา
บัดนี้ การสำแดงประการแรกของแก่นแท้ธรรมชาติที่เบี่ยงเบนของผู้คนที่กลับชาติมาเกิดจากมาร—กล่าวคือ “การมีเล่ห์เหลี่ยมพิกล”—ได้รับการสามัคคีธรรมอย่างครบถ้วนแล้ว สิ่งที่เราสามัคคีธรรมเป็นหลักคือท่าทีและการสำแดงนานาประการของพวกเขาในวิธีที่พวกเขาปฏิบัติต่อสิ่งที่เป็นบวก ตลอดจนความคิดและมุมมองต่างๆ ที่พวกเขาเก็บงำและยึดถือไว้ในใจของตน ไม่ว่าจะเป็นการเผยและการสำแดงที่เป็นรูปธรรมของพวกเขา หรือสิ่งที่ซ่อนอยู่ลึกๆ ในหัวใจของพวกเขาที่พวกเขาไม่กล้าเปิดเผย ทั้งหมดนี้ก็พิสูจน์ให้เห็นว่าพวกเขาไม่ใช่มนุษย์ที่เสื่อมทรามธรรมดาทั่วไป พวกเขาไม่มีมโนธรรมและสำนึกของมนุษย์ที่เสื่อมทรามธรรมดาทั่วไป เรื่องนี้อาจกล่าวได้เช่นกันว่าผู้คนเหล่านี้ไม่มีความเป็นมนุษย์ของมนุษย์ที่เสื่อมทรามธรรมดาทั่วไป พูดง่ายๆ ก็คือ ผู้คนเหล่านี้ไม่มีความเป็นมนุษย์ ไม่ว่าความคิดและมุมมองของพวกเขาจะเลวร้ายเพียงใด ไม่ว่าถ้อยแถลง การกระทำ พฤติกรรม และกิริยาท่าทางของพวกเขาจะเลวร้ายและเข้ากันไม่ได้กับความเป็นมนุษย์เพียงใด พวกเขาก็ไม่ตระหนักถึงสิ่งนั้นเลยแม้แต่น้อย พวกเขาไม่เคยระบุลักษณะว่าแก่นแท้ธรรมชาติของตนเองนั้นเลวร้าย ขัดแย้ง หรือเป็นปฏิปักษ์กับความจริง ไม่ว่าเจ้าจะสามัคคีธรรมกับพวกเขาอย่างไร พวกเขาก็ยังคงใช้ชีวิตอยู่ภายในขอบเขตแห่งอุปนิสัยอันเสื่อมทรามของตน เมื่อผู้คนเหล่านี้คบหากันเอง พวกเขาจะเข้ากันได้ดีเป็นพิเศษ และมีความคิดที่ต่ำช้าเหมือนกันเป็นพิเศษ แต่ในหัวใจของพวกเขา พวกเขารังเกียจและชิงชังคนที่เข้าใจความจริงและไล่ตามเสาะหาความจริงอย่างยิ่ง
ข. การลุ่มหลงในความปรารถนาทางเพศของเนื้อหนัง
ครั้งที่แล้ว ในการพูดคุยถึงแก่นแท้ธรรมชาติที่เบี่ยงเบนของผู้คนที่กลับชาติมาเกิดจากมาร พวกเราได้เอ่ยถึง “ความมักมากในกาม” และ “การยั่วยวนทางเพศ” ของพวกเขา ซึ่งเป็นการสำแดงถึงความปรารถนาทางเพศของเนื้อหนังสองประการ นอกจากการสำแดงสองประการนี้แล้ว ยังมีอีกหนึ่งแง่มุมที่เกี่ยวข้องกับ “ความมักมากในกาม” และ “การยั่วยวนทางเพศ” อันเป็นพฤติกรรมภายนอกหรือการใช้ชีวิตตามความเป็นมนุษย์รูปแบบหนึ่ง นั่นคือ “ความสำส่อน” “ความมักมากในกาม” และ “ความสำส่อน” มักจะมาคู่กันเสมอ เจ้ารู้หรือไม่ว่า “ความสำส่อน” หมายถึงอะไร? (หมายถึงพฤติกรรมและการประพฤติปฏิบัติที่เสเพลและขาดการยับยั้งชั่งใจ รวมถึงการจีบผู้อื่นแบบไม่จริงจัง) “ความสำส่อน” หมายถึงการลุ่มหลง—สิ่งนี้หมายถึงการทำตัวเสเพลและขาดการยับยั้งชั่งใจ แง่มุมทั้งสามประการนี้ควรเพียงพอที่จะชำแหละการสำแดงอันเลวร้ายในแง่ของความปรารถนาทางเพศของเนื้อหนังของคนประเภทนี้ ผู้ใหญ่ควรจะเข้าใจได้ถึงการสำแดงของความมักมากในกาม การยั่วยวนทางเพศ และความสำส่อน สิ่งนี้ไม่ใช่นามธรรม เพราะเรื่องราวเช่นนี้และผู้คนเช่นนี้เป็นสิ่งที่พบเห็นและได้ยินกันทั่วไปในชีวิตประจำวัน แล้วการสำแดงหลักของผู้คนเช่นนี้คืออะไร? เมื่อเป็นเรื่องความสัมพันธ์ระหว่างชายและหญิง พวกเขาย่อมขาดการยับยั้งชั่งใจ ไม่มีขอบเขต และไม่มีสำนึกของความละอายใจเลย พวกเขาลุ่มหลงในความปรารถนาทางเพศของตนเป็นพิเศษ ไม่ควบคุมมัน และไม่มีการยับยั้งชั่งใจเลย ในขณะเดียวกัน พวกเขาก็ไม่รู้สึกละอายใจเรื่องการลุ่มหลงในความปรารถนาทางเพศของตนเลยแม้แต่น้อย ไม่ว่าพวกเขาจะอายุเท่าไร เพศอะไร หรือมีสถานภาพสมรสเช่นไร พวกเขาก็สนใจเพศตรงข้ามเป็นพิเศษและให้ความสนใจกับคนเหล่านั้นเป็นพิเศษ เมื่อใดก็ตามที่พวกเขาพบปะคนกลุ่มหนึ่ง พวกเขาจะให้ความสนใจกับเพศตรงข้ามที่ตนสนใจ ความสนใจนี้ไม่ใช่เพียงการชำเลืองมองคนเหล่านั้นบ่อยกว่าปกติ การพูดคุยกับคนเหล่านั้น หรือการคบหาพูดคุยกับคนเหล่านั้นตามปกติเท่านั้น—นี่คือการที่พวกเขาติดอยู่ในความปรารถนาทางเพศระหว่างชายและหญิงและก้าวเข้าสู่ความสัมพันธ์แบบคู่รัก เมื่อเป็นเรื่องของคนที่พวกเขาชอบ ไม่ว่าคนคนนั้นจะอายุเท่าไร และไม่ว่าอีกฝ่ายจะยินยอมหรือไม่ ตราบใดที่พวกเขาถูกใจคนคนนี้ พวกเขาก็จะเป็นฝ่ายเริ่มเข้าไปจีบ ถึงขั้นแสดงการกระทำหรือพฤติกรรมที่ไม่ปกติบางอย่างเพื่อดึงดูดความสนใจของอีกฝ่าย ตัวอย่างเช่น บางครั้งพวกเขาจะทำอาหารอร่อยๆ ให้อีกฝ่าย ในวันเทศกาล พวกเขาจะมอบของขวัญให้อีกฝ่าย ไม่ว่าจะมีเหตุผลหรือไม่ พวกเขาก็จะส่งข้อความไปหาอีกฝ่าย—โดยถามในตอนเช้าว่า “คุณตื่นหรือยัง?” และในตอนกลางคืนว่า “คุณอาบน้ำหรือยัง?” ไม่กี่วันต่อมาพวกเขาก็จะพูดว่า “ช่วงนี้อากาศหนาว—อย่าลืมใส่เสื้อผ้าหนาๆ และอย่าเป็นหวัดล่ะ หากคุณต้องการอะไร ขอความช่วยเหลือจากฉันได้เลย!” พวกเขามักจะแสดงความห่วงใย โดยใช้สิ่งนี้เป็นข้ออ้างในการคุกคามอีกฝ่าย คนประเภทนี้ไม่เคยจีบแค่หนึ่งคนหรือสองคน หรือสองหรือสามคน—พวกเขาจีบใครก็ตามที่ตนถูกใจ พวกเขาถูกใจทุกคนที่พบเห็น ทันทีที่พวกเขาพบว่าใครบางคนมีเสน่ห์หรือมีความรู้สึกที่ดีต่อคนคนนั้น พวกเขาก็จะเกิดความคิดที่เต็มไปด้วยตัณหาและพยายามยั่วยวนคนคนนั้นในทันที ไม่ว่าพวกเขาจะอยู่ในกลุ่มใดหรืออยู่ในสภาพแวดล้อมใด พวกเขาก็ไม่เคยลืมเรื่องนี้เลย ไม่ว่าพวกเขาจะไปที่ใด พวกเขาก็มักจะพุ่งเป้าไปที่เพื่อนหรือคนสนิทซึ่งเป็นเพศตรงข้ามที่ตนชื่นชอบสักสามถึงห้าคน หรือราวๆ สิบกว่าคนเสมอ หากพวกเขาได้มีการสัมผัสทางกาย พวกเขาก็ถือว่านี่คือการบรรลุเป้าหมายในการก้าวเข้าสู่ความสัมพันธ์แบบคู่รักแล้ว และหากยังไม่ถึงขั้นของความสัมพันธ์แบบคู่รัก การแค่จีบผู้อื่นเช่นนี้ก็ทำให้พวกเขารู้สึกยอดเยี่ยมมากแล้ว—วันเวลาของพวกเขารู้สึกหอมหวานและน่าพึงพอใจ หากสภาพแวดล้อมไม่เอื้ออำนวยและพวกเขาไม่สามารถจีบเพศตรงข้ามได้ พวกเขาก็จะรู้สึกอารมณ์เสีย หากมีใครเตือนพวกเขาว่าพฤติกรรมดังกล่าวไม่เหมาะสม พวกเขาก็จะผูกใจเจ็บ หากมีใครห้ามพวกเขาไม่ให้จีบผู้คนไปเรื่อยเปื่อย พวกเขาก็จะเริ่มรู้สึกคัดค้านและต่อต้านอยู่ในหัวใจ พวกเขาคิดว่า “นี่เป็นสิทธิ์ของฉัน—คุณมีคุณสมบัติอะไรมาจำกัดห้ามฉัน? สิ่งที่ฉันทำอยู่คือเสรีภาพของฉัน! ฉันไม่ได้ทำผิดกฎหมายและไม่ได้ก่ออาชญากรรม แล้วคุณเป็นใครถึงพยายามมาควบคุมฉัน?” ไม่ว่าสภาพแวดล้อมจะเป็นเช่นไร คนประเภทนี้มักจะรู้สึกถึงความจำเป็นที่จะต้องหาความบันเทิงบางอย่างมาให้ตัวเองทำแก้เบื่ออยู่เสมอ—พวกเขามักจะรู้สึกถึงความจำเป็นที่จะต้องหาเพื่อนต่างเพศหรือคู่นอนสักสองสามคนมาเพื่อฆ่าเวลา เพื่อเติมเต็มชีวิตของพวกเขาและทำให้พวกเขาพึงพอใจมากขึ้น มิฉะนั้น พวกเขาก็จะรู้สึกว่าชีวิตทั้งชีวิตของตนว่างเปล่า และการใช้ชีวิตในแต่ละวันของตนก็น่าเบื่อและขาดความน่าสนใจ คนบางคนหลังจากถูกจีบอย่างไม่หยุดหย่อน ก็อดไม่ได้ที่จะเข้าไปดูสื่อลามกทางอินเทอร์เน็ต ใช้ชีวิตอยู่ในความปรารถนาทางเพศทางเนื้อหนังของตน ทำตัวเสเพลและขาดการยับยั้งชั่งใจ และตราบเท่าที่เงื่อนไขอำนวย พวกเขาก็สามารถทำได้ทุกสิ่ง ผู้คนที่กลับชาติมาเกิดจากมาร ไม่ว่าในโอกาสใดหรือสภาพแวดล้อมใด ไม่ว่าชีวิตของพวกเขาจะยากลำบากเพียงใด ไม่ว่าพวกเขาจะมีภาระงานมากเพียงใด และไม่ว่าสภาพแวดล้อมจะเอื้ออำนวยหรือไม่ พวกเขาก็ต้องการที่จะลุ่มหลงในความปรารถนาทางเพศอยู่เสมอ และเสาะหาโอกาสที่จะติดต่อและจีบเพศตรงข้ามเพื่อสนองความปรารถนาทางเพศของตนอย่างเต็มที่ หากความปรารถนาทางเพศของเนื้อหนังพวกเขาไม่ได้รับการตอบสนอง เช่นนั้นแล้ว การสนองความอยากในจิตใจของพวกเขาก็ยังดี นี่คือสิ่งที่เรียกว่าความเบี่ยงเบน—พวกเขาช่างเบี่ยงเบนเหลือเกิน คนบางคนอายุมากแล้ว มีลูกที่แต่งงานและมีครอบครัวเป็นของตนเอง แต่พวกเขาก็ยังคงลุ่มหลงและขาดการยับยั้งชั่งใจในความปรารถนาทางเพศของตนอย่างยิ่ง ไม่มีสำนึกของความละอายใจโดยสิ้นเชิง เมื่อพวกเขาเห็นเพศตรงข้ามที่ตนชอบ พวกเขาก็จะคิดหาสารพัดวิธีเพื่อสร้างโอกาสที่จะได้อยู่ตามลำพังกับคนคนนั้น—จากนั้นก็จับมือ กอด หรือสัมผัสอีกฝ่าย และพูดจาหยอกเย้าหรือหยอกเอิน หรือกล่าวบางสิ่งที่ยั่วยวน ในการทำเช่นนั้น ท้ายที่สุดแล้วพวกเขาจะค่อยๆ ลงเอยด้วยการก่อกวนเพศตรงข้ามบางคน นี่คือความมักมากในกาม คนประเภทนี้มักมากในกามถึงระดับใด? เมื่อพวกเขาเห็นเพศตรงข้ามบางคนที่มีเสน่ห์หรือรูปร่างหน้าตาดี พวกเขาก็จะเริ่มมีความคิดที่เต็มไปด้วยตัณหา แค่ได้ยินเพศตรงข้ามบางคนพูดด้วยน้ำเสียงที่นุ่มนวล มีเสน่ห์ดึงดูด และค่อนข้างรื่นหูก็สามารถปลุกปั่นความคิดที่เต็มไปด้วยตัณหาในตัวพวกเขาได้แล้วด้วยซ้ำ เมื่อความคิดที่เต็มไปด้วยตัณหาเหล่านี้ถูกกระตุ้นขึ้นมา พวกเขาก็ไม่ได้คิดถึงสิ่งเหล่านี้เพียงชั่วครั้งชั่วคราว—แต่พวกเขากลับคิดถึงสิ่งเหล่านี้บ่อยมาก พวกเขาคิดถึงสิ่งเหล่านี้ขณะกินข้าว ขณะทำงาน แม้กระทั่งขณะฝัน ในใจพวกเขาเปี่ยมด้วยความคิดที่เต็มไปด้วยตัณหาเหล่านี้ทุกวัน เนื่องจากพวกเขามีความมักมากในกามซึ่งเป็นแก่นแท้อันเลวร้าย พวกเขาจึงลุ่มหลงในความปรารถนาทางเพศของเนื้อหนังของตนโดยไม่มีการยับยั้งชั่งใจใดๆ ทั้งสิ้น แม้ในยามที่พวกเขาได้พบใครบางคนซึ่งมาจากครอบครัวที่ดีที่มีความมั่งคั่งและมีสถานะ—หญิงสาวผู้ร่ำรวยหรือภรรยาผู้มีอันจะกิน หรือผู้ชายตัวสูงที่หล่อและรวย หรือนักธุรกิจที่มั่งคั่ง—พวกเขาก็เริ่มเกิดความคิดที่เต็มไปด้วยตัณหา ดูเอาเถิดว่าคนเช่นนั้นมีความมักมากในกามที่รุนแรงเพียงใด! และยังมีกรณีที่เลวร้ายยิ่งกว่านั้น ในคริสตจักร มีพี่น้องชายคนหนึ่งที่ร้องเพลงเก่ง เขาไม่ใช่นักร้องที่มีชื่อเสียง “ระดับดารา” แต่อย่างใด—เขาแค่มีน้ำเสียงที่ค่อนข้างไพเราะ เมื่อผู้หญิงบางคนได้ยินเขาร้องเพลง ก็ดูเหมือนว่าจะเกิดความรู้สึกที่ดีกับเขาและอยากแต่งงานกับเขา ผู้หญิงเหล่านี้ไม่เคยเห็นด้วยซ้ำว่าพี่น้องชายคนนี้หน้าตาเป็นอย่างไร พวกเธอไม่รู้ว่าเขาอายุเท่าไร มีบุคลิกแบบใด มีการศึกษาในระดับใด มีขีดความสามารถอย่างไร หรือความเชื่อในพระเจ้าของเขาเป็นอย่างไร พวกเธอไม่ได้พิจารณาสิ่งเหล่านี้เลย แต่ก็ยังอยากแต่งงานกับเขา ความคิดที่เต็มไปด้วยตัณหาของพวกเธอถูกกระตุ้นขึ้นมาเพียงแค่ได้ยินเสียงของเขา บอกเราทีเถิดว่า หมู่มารเช่นนี้มีธรรมชาติที่เบี่ยงเบนมิใช่หรือ? คนปกติเมื่อได้ยินใครบางคนร้องเพลงเก่ง อย่างมากก็คงจะรู้สึกอิจฉาเล็กน้อย แต่จะไม่มีวันคิดแต่งงานกับคนคนนั้น หากพวกเขาต้องการแต่งงานกับใครสักคนจริงๆ พวกเขาก็จะทำความรู้จักลักษณะนิสัยและสถานการณ์ครอบครัวของคนคนนั้นก่อนตัดสินใจ เช่น คนคนนั้นอายุเท่าไร หน้าตาเป็นอย่างไร ลักษณะนิสัยเป็นอย่างไร ครอบครัวเป็นอย่างไร—พวกเขาจะพิจารณาเรื่องการแต่งงานกับคนคนนั้น ก็ต่อเมื่อทุกแง่มุมเป็นที่น่าพอใจเท่านั้น แต่ผู้คนที่เป็นมารนั้นแตกต่างออกไป—ผู้หญิงบางคนหลังจากได้ยินผู้ชายร้องเพลงเก่ง ก็ต้องการที่จะแต่งงานกับเขา ผู้ชายบางคนเมื่อเห็นผู้หญิงที่มีเสน่ห์น่าดึงดูด ก็ต้องการที่จะเดินหน้าแต่งงานกับเธอ ผู้คนเช่นนี้น่ากลัวมิใช่หรือ? พวกเขาทั้งน่ากลัวและน่าสะอิดสะเอียน! เมื่อใดก็ตามที่พวกเขาเห็นคนที่มีสถานะ มีความรู้ มีวาทศิลป์ หรือมีจุดแข็งเฉพาะตัว หรือหากพวกเขาเห็นคนที่สวยหรือหล่อ พวกเขาก็จะเริ่มมีความคิดที่เต็มไปด้วยตัณหา เมื่อพวกเขาเห็นผู้คนเช่นนั้น พวกเขาก็มักจะจ้องมองคนเหล่านั้นอย่างไม่กะพริบตา ดวงตาของพวกเขาจับจ้อง แต่ในใจของพวกเขากลับฟุ้งซ่านอย่างมากและความปรารถนาทางเพศทางเพศของพวกเขาก็พลุ่งพล่าน—นี่คือการมีความคิดที่เต็มไปด้วยตัณหา เมื่อใดก็ตามที่มีใครบางคนจ้องมองเพศตรงข้ามอย่างไม่ละสายตา—และถึงกับมีบางคนที่เผยแววตาที่เลวร้ายออกมา หรืออ้าปากค้างจนน้ำลายไหล—นี่คือการมีความคิดที่เต็มไปด้วยตัณหา เมื่อความคิดที่เต็มไปด้วยตัณหาของพวกเขาถูกปลุกเร้าขึ้นมา พวกเขาก็จะเริ่มลวนลามผู้อื่น นี่คือสิ่งที่เรียกว่าความเบี่ยงเบน ไม่ว่าสถานการณ์จะเป็นเช่นไร ตราบใดที่ตัณหาจากการมองเห็น ตัณหาจากการได้ยิน หรือความปรารถนาทางเพศของเนื้อหนังของพวกเขาถูกกระตุ้น พวกเขาก็จะมีความคิดที่เต็มไปด้วยตัณหา—ผู้คนเช่นนี้คือมาร ความปรารถนาทางเพศของหมู่มารถูกตีกรอบหรือยับยั้งโดยมโนธรรมและสำนึกของความเป็นมนุษย์หรือไม่? สิ่งนี้ไม่ได้ถูกยับยั้ง ดังนั้นความปรารถนาทางเพศของพวกเขาจึงเอ่อล้นอยู่ตลอดเวลา และพวกเขาก็แสดงการสำแดงถึงความสำส่อนออกมาตลอดเวลา—พวกเขาลุ่มหลงเป็นพิเศษ พวกเขาไม่สนใจว่ารอบๆ ตัวมีคนอยู่กี่คน พวกเขาเองอายุเท่าไร หรืออีกฝ่ายจะชอบพอพวกเขาหรือรู้สึกรังเกียจและเกลียดชังพวกเขาหรือไม่—ตราบใดที่เป็นคนที่พวกเขาถูกใจ พวกเขาก็จะมีความคิดที่เต็มไปด้วยตัณหาและลุ่มหลงอยู่ในจินตนาการ สนองความมปรารถนาทางเพศของตนอย่างถึงที่สุด การนั้นน่ารังเกียจมิใช่หรือ? คนเช่นนี้มักมากในกามอย่างยิ่ง ต่อให้พวกเขาจะไม่สามารถหาโอกาสที่จะมีความสัมพันธ์กับเพศตรงข้ามได้ พวกเขาก็ยังต้องการจีบผู้อื่น การสำแดงของพฤติกรรมนี้คือ พวกเขามักจะส่งสัญญาณของการจีบด้วยการส่งสายตาให้เจ้า คิดหาสารพัดวิธีเพื่อติดต่อพูดคุยกับเจ้าและเข้าใกล้เจ้า—จงใจเดินเฉียดเจ้าและแตะโดนมือ ไหล่ หรือหลังของเจ้า—และพูดจาหยอด ซึ่งทั้งหมดนี้ล้วนเป็นความตั้งใจ นี่แสดงให้เห็นว่าหัวใจของพวกเขาเต็มไปด้วยตัณหาแล้ว ผู้ใหญ่ที่ปกติ เมื่อมีปฏิสัมพันธ์กับเพศตรงข้าม จะรักษาขอบเขต ความพอดี และขีดจำกัด ไม่ว่าจะเป็นเรื่องความปรารถนาทางเพศ ความคิด คำพูด การสัมผัสทางกาย หรือระยะห่างทางกายภาพระหว่างผู้คน ทั้งหมดนี้ล้วนถูกควบคุมและยับยั้งโดยมโนธรรมและสำนึกของพวกเขา แต่ผู้คนที่มักมากในกามและสำส่อนไม่เป็นเช่นนี้ ไม่ว่าในโอกาสใด มีคนอยู่รอบตัวกี่คน หรือสถานการณ์ในขณะนั้นจะเป็นเช่นไร และไม่ว่าพวกเขาเองจะอายุเท่าไรและมีสถานภาพสมรสอย่างไร ไม่ว่าอีกฝ่ายจะเต็มใจหรือไม่ หรืออีกฝ่ายจะรู้สึกรังเกียจพวกเขาหรือไม่ พวกเขาก็ยังคงทำตามที่ตนต้องการ ลุ่มหลงในความปรารถนาทางเพศของตนอย่างไม่ยั้งคิด นี่คือสิ่งที่เรียกว่าความสำส่อน ผู้คนเช่นนี้ไม่มีสิ่งใดยับยั้งได้—พวกเขาไม่ปฏิบัติตามขอบเขตทางศีลธรรมเสียด้วยซ้ำ พวกเขาลุ่มหลงโดยสมบูรณ์ ยิ่งไปกว่านั้น บางคนลุ่มหลงถึงขั้นใดหรือ? ถึงขั้นที่พวกเขาจ้องมองของสงวนของเพศตรงข้ามอย่างเปิดเผย หากเพศตรงข้ามบางคนมีดวงตาที่สดใสและสวยงาม พวกเขาก็จะสร้างโอกาสให้ได้พูดความในใจ ได้พูดคุยหรือหารือเรื่องงานกับอีกฝ่าย โดยจ้องเข้าไปในดวงตาของอีกฝ่ายอย่างไม่วางตา หากเพศตรงข้ามบางคนมีผิวพรรณที่ขาว เนียน และละเอียด พวกเขาก็มักจะจ้องที่ผิวของคนคนนั้นนั้นไม่ว่าจะตั้งใจหรือไม่ตั้งใจก็ตาม หากเพศตรงข้ามบางคนมีรูปร่างสูงโปร่ง พวกเขาก็จะแอบมองจากด้านหลัง จ้องมองอีกฝ่ายอย่างไม่ละสายตา นี่คือการเต็มไปด้วยความปรารถนาทางเพศ ผู้คนเช่นนี้เบี่ยงเบนใช่หรือไม่? (ใช่) นอกจากนี้ ยังมีผู้เยาว์หรือผู้ใหญ่ที่แต่งงานแล้วบางคนที่มักจะดูสื่อลามกหรือการประกวดความงามอย่างมิสเวิลด์ ที่มีผู้หญิงแต่งตัวเปิดเผยมาก—มากพอที่จะสนองตัณหาทางสายตาของพวกเขา ยิ่งพวกเขาลุ่มหลงเช่นนี้มากเท่าไร ก็ยิ่งยากที่จะควบคุมและยับยั้งความปรารถนาทางเพศและความคิดที่เต็มมไปด้วยตัณหาของตน นี่คือการสำแดงของหมู่มารใช่หรือไม่? (ใช่) คนปกติจะใช้ชีวิตเช่นนี้หรือไม่? พวกเขาจะประพฤติปฏิบัติตนเช่นนี้หรือไม่? (ไม่) ผู้ชายชาวตะวันออกบางคนค่อนข้างหัวโบราณ และเมื่อพวกเขามาฝั่งตะวันตกและเห็นผู้หญิงมากมายแต่งตัวเปิดเผย พวกเขาก็จะเกิดความอยากรู้อยากเห็นและอยากมองเพิ่มอีกสักหน่อย แต่หลังจากนั้นไม่นาน เมื่อพวกเขาชินกับมัน พวกเขาก็จะไม่รู้สึกอยากรู้อยากเห็นอีกต่อไป—นี่คือการสำแดงที่ปกติ นอกจากนี้ยังมีคนที่ยังไม่แต่งงานบางคนที่อยากรู้อยากเห็นเรื่องความปรารถนาทางเพศอยู่เล็กน้อย หรือคนที่เกิดตัณหาอันเลวร้ายบางอย่างขึ้นมาเป็นบางคราวจากสภาพแวดล้อมตามความเป็นจริง สิ่งเหล่านี้ล้วนเป็นปฏิกิริยาทางสรีรวิทยาที่ปกติ—สิ่งนี้ไม่สามารถเรียกว่าความเบี่ยงเบนได้ แต่คนที่เป็นมารนั้นไม่เหมือนกับคนทั่วไป ความเบี่ยงเบนของพวกเขาเกินกว่าคนปกติ—มันผิดปกติเป็นพิเศษ พวกเขาไม่ได้เพียงอยากรู้อยากเห็นเกี่ยวกับความปรารถนาทางเพศหรือมีปฏิกิริยาหรือความต้องการทางสรีรวิทยาตามปกติ—พวกเขาเสเพลและสำส่อน เมื่อพวกเขาลุ่มหลงในตัณหาอันเลวร้าย พวกเขาก็ไม่รู้สึกละอายใจเลยแม้แต่น้อย นี่คือสิ่งที่เรียกว่าความเบี่ยงเบน พวกเขาเบี่ยงเบนถึงระดับใดหรือ? เพียงแค่มองดูผิวพรรณ ดวงตา รูปร่าง หรือรูปลักษณ์ของเพศตรงข้าม—หรือแม้เพียงแค่ได้ยินเสียงของคนเหล่านั้น—พวกเขาก็เริ่มมีความคิดที่เต็มไปด้วยตัณหา และจากนั้นก็สร้างทุกโอกาสที่เป็นไปได้เพื่อติดต่อหรือเข้าใกล้อีกฝ่าย ถึงขั้นลงมือกระทำการเพื่อสนองความปรารถนาทางเพศของตนเสียด้วยซ้ำ นี่คือสิ่งที่เรียกว่าความเบี่ยงเบน
การสำแดงอีกหนึ่งประการของความเบี่ยงเบนก็คือ ไม่ว่าผู้คนเหล่านี้จะอยู่ในสภาพแวดล้อมใด พวกเขาก็มักจะถูกห้อมล้อมไปด้วยเพศตรงข้ามที่แตกต่างกันอยู่เสมอ คนเช่นนี้จะจีบเพศตรงข้ามหลายคนในเวลาเดียวกัน และมักจะคงความสัมพันธ์ที่คลุมเครือกับคนหลายคน ความสัมพันธ์ที่คลุมเครือหมายความว่าอย่างไร? นี่คือความสัมพันธ์ที่คล้ายความเป็นเพื่อน แต่ก็เหมือนความสัมพันธ์แบบคู่รักด้วย—ไม่มีใครสามารถบอกได้อย่างชัดเจนว่าแท้จริงแล้วพวกเขามีความสัมพันธ์แบบใด พวกเขาไม่มีขอบเขตที่ชัดเจนกับเพศตรงข้าม ความสัมพันธ์ของพวกเขาคลุมเครือเป็นพิเศษ—มีการหยอกเอินกันอยู่ตลอดเวลา และสิ่งต่างๆ ก็คลุมเครือและไม่ชัดเจน การสำแดงเหล่านี้ถูกควบคุมโดยธรรมชาติที่มักมากในกามใช่หรือไม่? (ใช่) ในแง่ของศีลธรรม กระแสชั่วของโลกทุกวันนี้ไม่วิพากษ์วิจารณ์ปรากฏการณ์ชนิดนี้อีกต่อไปแล้วด้วยซ้ำ ผู้คนเรียกสิ่งนี้ว่าการมีความสามารถ การทันสมัย—พวกเขาเรียกสิ่งนี้ว่าการมีเสรีภาพทางเพศ ดังนั้นบางคนจึงนำความคิดและมุมมองประเภทนี้เข้ามาในคริสตจักร พวกเขาเชื่อว่า “ไม่ว่าฉันจะมีความสัมพันธ์เชิงแบบคู่รักกับเพศตรงข้ามกี่คน นั่นก็คือเสรีภาพของฉัน แม้แต่กฎหมายก็ไม่ได้กล่าวโทษเรื่องนี้แล้วในตอนนี้ ดังนั้นฉันจึงมีสิทธิ์ที่จะเลือกว่าฉันจะมีความสัมพันธ์แบบคู่รักกับเพื่อนต่างเพศกี่คน ฉันมีสิทธิ์ที่จะเลือกว่าฉันจะจัดการกับความปรารถนาทางเพศของฉันอย่างไร ฉันไม่ควรทำให้ตัวเองเสียเปรียบ—ฉันต้องปลดปล่อยความปรารถนาทางเพศของตัวเองออกมาอย่างเต็มที่” นี่เป็นข้อโต้แย้งที่เลวร้ายมิใช่หรือ? (ใช่) ไม่ว่าจะมีคนที่เห็นด้วยหรือสนับสนุนความคิดเห็นที่ถูกส่งเสริมโดยกระแสสังคมกี่คน ไม่ว่าจะมีคนที่ปฏิบัติสิ่งเหล่านี้กี่คน ในพระนิเวศของพระเจ้า ความคิดนอกรีตและเหตุผลวิบัติประเภทนี้ถูกระบุว่า “เบี่ยงเบน” และบรรดาผู้ที่ยึดถือความคิดนอกรีตและเหตุผลวิบัติเช่นนี้ก็ถูกระบุว่า “เบี่ยงเบน” เช่นกัน—กล่าวโดยเจาะจงคือพวกเขา “มักมากในกาม” และ “สำส่อน” การระบุลักษณะเช่นนี้ถูกต้องหรือไม่? (ถูกต้อง) ทุกการทำงานและสัญชาตญาณของร่างกายผู้คนจำเป็นต้องมีการควบคุมในระดับพื้นฐานโดยอิงตามความเป็นมนุษย์ แล้วการควบคุมนี้พึ่งพาสิ่งใด? พึ่งพามโนธรรมและสำนึกของผู้คน สำนึกของความละอายใจภายในมโนธรรมและสำนึกควรควบคุมความต้องการทางสรีรวิทยาและความปรารถนาทางเพศของคนเราอย่างถูกควร หากเจ้าไม่ควบคุมหรือยับยั้งสิ่งเหล่านี้ แต่กลับลุ่มหลงอยู่ในความปรารถนาทางเพศ เช่นนั้นแล้ว นั่นก็เรียกว่าความสำส่อน นั่นเรียกว่าความมักมากในกาม หากเจ้ามีการสำแดงดังกล่าว เช่นนั้นเจ้าก็เบี่ยงเบน ความเบี่ยงเบนคือสิ่งที่เป็นลบ—ไม่ใช่สิ่งที่เป็นบวกอย่างแน่นอน นี่เป็นเพราะความเบี่ยงเบนนั้นเกินขอบเขตของความละอายใจที่มีอยู่ในความเป็นมนุษย์ของผู้คน เกินขอบเขตของความมีเหตุผลที่ปกติซึ่งพระเจ้าทรงกำหนดให้ผู้คนมี สิ่งนี้เลยขอบเขตความเป็นมนุษย์ออกไป และก่อให้เกิดการก่อกวนและความเสียหายต่อชีวิตที่ปกติของพี่น้องชายหญิง ดังนั้น ความเบี่ยงเบนจึงถูกระบุลักษณะว่าเป็นสิ่งที่เลวร้าย เป็นสิ่งที่เป็นลบอย่างแน่นอน สิ่งนี้ไม่มีทางเป็นบวก คริสตจักร ซึ่งก็คือพระนิเวศของพระเจ้า ไม่ส่งเสริมเสรีภาพทางเพศอย่างเด็ดขาด พระนิเวศของพระเจ้าส่งเสริมสิ่งใด? (การเป็นคนมีศักดิ์ศรีและดีเลิศ และการใช้ชีวิตตามความเป็นมนุษย์ที่ปกติ) พระนิเวศของพระเจ้าส่งเสริมการมีมารยาทอันดีงามของวิสุทธิชน และการประพฤติปฏิบัติตนด้วยมโนธรรมและสำนึก อย่างน้อยที่สุด ในเรื่องของความปรารถนาทางเพศและความต้องการทางสรีรวิทยา คนเราต้องมีสำนึกของความละอายใจ กล่าวคือ หากเจ้าต้องการก้าวเข้าสู่การแต่งงาน หากเจ้าต้องการมีความสัมพันธ์แบบคู่รักที่ปกติ เช่นนั้นก็ต้องเป็นไปตามหลักธรรมของการแต่งงานที่พระเจ้าทรงลิขิตไว้สำหรับผู้คน—สิ่งนี้ต้องไม่พัวพันกับการร่วมประเวณีในเครือญาติ ความสำส่อน หรือความมักมากในกาม พวกเจ้าเข้าใจหรือไม่? (เข้าใจ)
เมื่อสักครู่นี้ พวกเราได้สามัคคีธรรมถึงการสำแดงถึงความเบี่ยงเบนบางประการของผู้คนที่เป็นมาร การที่พวกเราสามัคคีธรรมหัวข้อประเภทนี้เพื่อช่วยให้เจ้ามีวิจารณญาณขึ้นบ้างเป็นเรื่องที่ดีใช่หรือไม่? (ใช่) ไม่ว่าจะเป็นการสำแดงรูปแบบใด หากล้ำเส้นของอุปนิสัยอันเสื่อมทรามของคนปกติ หรือเกินขอบเขตของธรรมชาติและสัญชาตญาณที่ผู้คนมีมาแต่กำเนิด สิ่งนั้นก็ผิดปกติ—นี่คือการสำแดงของหมู่มาร ในบรรดาสิ่งที่พวกเราเพิ่งสามัคคีธรรมไป นอกอจากผู้คนเหล่านั้นที่มีความคิดและพฤติกรรมที่มีเล่ห์เหลี่ยมพิกลเป็นพิเศษแล้ว ยังมีคนอีกประเภทหนึ่งที่อาจไม่ได้แสดงการสำแดงที่มีเล่ห์เหลี่ยมพิกลเหล่านั้นออกมาอย่างชัดเจน แต่การสำแดงที่เห็นได้ชัดของพวกเขาคือการมักมากในกามและสำส่อนเป็นพิเศษ การมีการสำแดงที่ชัดเจนเหล่านี้ยังพิสูจน์ให้เห็นด้วยว่า พวกเขามีแก่นแท้อันเบี่ยงเบนของมารในแง่มุมหนึ่ง เช่นนั้นแล้วจะกล่าวอย่างมั่นใจได้หรือไม่ว่าผู้คนที่มีการสำแดงที่ชัดเจนเหล่านี้คือมาร? (ได้) พวกเขาลุ่มหลงในความปรารถนาทางเพศของตนอยู่ทุกเมื่อ หัวใจของพวกเขาเปี่ยมไปด้วยตัณหาอันเลวร้าย และพวกเขาก็สนใจเรื่องเกี่ยวกับความปรารถนาทางเพศของเนื้อหนังเป็นพิเศษ—ความสนใจของพวกเขาเกินกว่าความต้องการทางสรีรวิทยาของคนปกติ กล่าวคือ ไม่ว่าพวกเขาจะอายุเท่าใด เป็นเพศอะไร หรือมีสถานภาพสมรสเป็นอย่างไร พวกเขาก็มีการสำแดงถึงความมปรารถนาทางเพศของเนื้อหนังที่เกินกว่าคนปกติ และยังเกินกว่าความต้องการของคนปกติอีกด้วย สิ่งนี้เพียงพอแล้วที่จะกล่าวว่าการสำแดงในด้านนี้ของพวกเขาไม่ปกติ พวกเรามาใช้สองคำนี้เพื่อระบุลักษณะของพวกเขากันเถิด นั่นคือ คำว่า “มักมากในกาม” และ “สำส่อน” คนประเภทนี้มักมากในกามและสำส่อนเป็นพิเศษ กล่าวคือ ความต้องการทางสรีรวิทยาของพวกเขานั้นผิดปกติอย่างยิ่งยวด เมื่อใดก็ตามที่พวกเขาเห็นเพศตรงข้ามที่มีจุดแข็งบางอย่างหรือมีสภาวะที่มีมาแต่กำเนิดที่น่าพึงพอใจในบางด้าน พวกเขาก็สามารถมีความคิดที่เต็มไปด้วยตัณหาและพวกเขาสามารถปลดปล่อยความปรารถนาทางเพศออกมาได้ ตัวอย่างเช่น เมื่อพวกเขาเห็นเพศตรงข้ามที่มีฟันที่ขาวสะอาดและเรียงตัวสวย และมีรอยยิ้มหวานที่สวยงามเป็นพิเศษ หรือมีเส้นผมหรือดวงตาที่สวยงามเป็นพิเศษ พวกเขาก็สามารถมีความคิดที่เต็มไปด้วยตัณหาได้ ไม่ว่าองค์ประกอบส่วนใดของเพศตรงข้ามที่ดูดีหรือสวยงามสำหรับพวกเขา พวกเขาก็สามารถมีความคิดที่เต็มไปด้วยตัณหาได้—และพวกเขาก็ใช้การปลดปล่อยความปรารถนาทางเพศเป็นวิธีในการแสดงความชอบพอและความชื่นชมต่ออีกฝ่าย การนี้น่ารังเกียจมิใช่หรือ? น่าขยะแขยงอย่างยิ่ง! คนเลวบางคนเกิดความคิดที่เต็มไปด้วยตัณหาในยามที่พวกเขาเห็นเพศตรงข้ามแสดงสีหน้าบางอย่าง เช่น การเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อยขณะพูด หรือการมีลักยิ้มปรากฏหรือการแสดงแววตาที่ชวนหลงใหลเป็นพิเศษเวลาที่ยิ้ม ความถี่และจำนวนครั้งที่ความคิดที่เต็มไปด้วยตัณหาถูกกระตุ้นขึ้นมาในตัวพวกเขานั้นเกินคาดและเกินจะจินตนาการ คนปกติพบว่าเรื่องนี้ช่างน่าฉงน โดยคิดว่า “หากใครบางคนดูดี การชำเลืองมองคนคนนั้นอีกสักครั้งสองครั้งก็ไม่เป็นไรเลย—แต่นั่นจะนำไปสู่ความคิดที่เต็มไปด้วยตัณหาและการปลดปล่อยความปรารถนาทางเพศได้อย่างไร? เรื่องนั้นมันบิดเบี้ยวไม่ใช่หรือ?” สิ่งที่คนปกติคิดว่าคงจะไม่กระตุ้นความคิดที่เต็มไปด้วยตัณหา กลับสามารถทำให้คนเลวมีความคิดที่เต็มไปด้วยตัณหาและปลดปล่อยตัณหาออกมา และคนปกติก็ไม่สามารถเข้าใจเรื่องนี้ได้ นี่คือสิ่งที่เรียกว่าความเบี่ยงเบน พวกเจ้าจะเรียกสิ่งนี้ด้วยภาษาที่ใช้ในชีวิตประจำวันว่าอย่างไร? สิ่งนี้ช่างบิดเบี้ยว ช่างวิปริตเหลือเกิน เมื่อผู้หญิงบางคนเห็นผู้ชายที่มีกล้ามเนื้อกำยำ มีเครื่องหน้าที่คมเข้ม และมีรูปร่างสูงโปร่ง ก็มักจะมีความคิดที่เต็มไปด้วยตัณหาเสมอ บอกเราทีว่า การนั้นน่ารังเกียจมิใช่หรือ? ผู้หญิงบางคนเมื่อเห็นผู้ชายที่มีความสามารถบางอย่าง และยิ่งไปกว่านั้นคือมีเงินและสถานะ ก็มักจะมีความคิดที่เต็มไปด้วยตัณหาเสมอ พวกเธอไม่เพียงแค่ชื่นชมเขาหรือคิดว่าเขาเป็นคนดีเลิศ รู้สึกชอบพอเขาอยู่บ้าง และต้องการมีความสัมพันธ์แบบคู่รักกับเขาหรือสานสัมพันธ์กับเขา—กลับกัน ความคิดที่เต็มไปด้วยตัณหาเกี่ยวกับเขาในตัวพวกเธอถูกกระตุ้นขึ้นมาตลอดเวลา การนี้เบี่ยงเบนมิใช่หรือ? (ใช่) การที่ความคิดที่เต็มไปด้วยตัณหาถูกกระตุ้นอยู่บ่อยๆ นั้นไม่ปกติ—นี่คือความเบี่ยงเบน
พวกเราจะจบสามัคคีธรรมเรื่องการสำแดงของความมักมากในกามและความสำส่อนในคนที่กลับชาติมาเกิดจากมารไว้เพียงเท่านี้ บัดนี้ พวกเรามาพูดถึง “การยั่วยวนทางเพศ” กันเถิด อันที่จริงการยั่วยวนทางเพศนั้นเกี่ยวข้องกับทั้งความมักมากในกามและความสำส่อน เพียงแต่เป็นการพูดถึงสิ่งเดียวกันจากมุมมองที่ต่างออกไป การยั่วยวนทางเพศหมายถึงการที่ใครบางคนมักจะโปรยเสน่ห์อันเย้ายวนของตนต่อหน้าเพศตรงข้ามเพื่อยั่วยวนและทำให้คนเหล่านั้นประทับใจ ตัวอย่างเช่น ผู้หญิงบางคนชอบทาลิปสติกสีแดงสดที่แสนเย้ายวน แต่งตาให้ดูมีเสน่ห์ดึงดูดอย่างมาก และถึงกับปัดแก้มทั้งที่อายุมากแล้ว เวลาเลือกเสื้อผ้า พวกเธอมักจะเน้นที่ความเซ็กซี่ ดึงดูดใจ และทำให้คนเหลียวมอง เวลาที่พูด พวกเธอก็จะจงใจโปรยเสน่ห์หรือทำตัวน่ารักในแบบที่สามารถดึงดูดเพศตรงข้ามได้ เป็นต้น ผู้ชายบางคนมักจะนำเสนอว่าตัวเองเป็นยอดมนุษย์ที่มีอ้อมแขนที่แข็งแรงให้ผู้หญิงได้พึ่งพิง พวกเขามักจะเบ่งกล้ามต่อหน้าผู้หญิง เอะอะก็ถอดเสื้อเพื่อโชว์กล้ามหน้าท้อง โดยใช้วิธีการเหล่านี้เพื่อดึงดูดเพศตรงข้าม เป้าหมายของพวกเขาไม่ใช่เพื่อให้เพศตรงข้ามประทับใจตนหรือเพื่อหาใครสักคนมาคบหาดูใจเพียงอย่างเดียว แต่เพื่อยั่วยวนเพศตรงข้าม ทำให้คนเหล่านั้นสนใจ แล้วมาติดกับดักในความปรารถนาทางเพศ นี่คือวัตถุประสงค์ของพวกเขา นี่คือการยั่วยวนทางเพศมิใช่หรือ? (ใช่) นี่คือการยั่วยวน ผู้ไม่มีความเชื่อเรียกผู้คนเช่นนั้นว่า “คนสำส่อน” “คนสำส่อน” เหล่านี้ทำสิ่งใดบ้าง? หากเป็นผู้หญิง เธอจะพิถีพิถันแม้กระทั่งลิปสติกที่เธอเลือก เธอจะไม่ใช้ลิปบาล์มธรรมดา และเธอยังดูถูกลิปสติกที่คนที่มีเกียรติและดีพร้อมใช้ โดยมองว่าไม่หรูหราพออีกด้วย เธอเจาะจงเลือกสีที่เย้ายวนที่เมื่อทาแล้วจะทำให้ริมฝีปากของเธอดูเซ็กซี่และน่าหลงใหลเป็นพิเศษ โดยมีจุดมุ่งหมายที่จะทำให้หัวใจของพวกผู้ชายปั่นป่วน ทำให้พวกเขาเคลิบเคลิ้ม และทำให้พวกเขาหลงใหลและหลงรักเธออย่างหัวปักหัวปำ ในการปฏิสัมพันธ์กับผู้ชาย เธอมักจะเผยพฤติกรรมที่ยั่วยวน ปลดปล่อยความปรารถนาทางเพศ ซึ่งทั้งหมดล้วนมีจุดมุ่งหมายที่จะยั่วยวนพวกเขา ยิ่งมีผู้ชายอยู่มาก โดยเฉพาะประเภทที่เธอถูกใจ เธอก็จะยิ่งมีชีวิตชีวาและกระตือรือร้นมากขึ้น และยิ่งยิ่งพยายามแสดงตัวตนออกมาอย่างสุดความสามารถ โอ้อวดวาทศิลป์ของตน โดยใช้คำศัพท์ที่สละสลวยมากขึ้น ใส่ใจกับการแสดงออกทางสีหน้าของตนเป็นพิเศษ รวมถึงแต่งตัวยั่วยวนเป็นพิเศษ สิ่งนี้เรียกว่าการยั่วยวน คนที่ยั่วยวนกับคนที่มักมากในกามมีความแตกต่างกันอยู่หรือไม่? พวกเขาเป็นคนประเภทเดียวกันหรือไม่? (เป็นคนประเภทเดียวกัน) พวกเขาเป็นคนหยาบช้าเหมือนกัน คนหนึ่งเป็นฝ่ายเริ่มยั่วยวน อีกคนเป็นฝ่ายเริ่มมักมากในกาม ทั้งสองประการนี้เป็นการสำแดงถึงการลุ่มหลงในความปรารถนาทางเพศ เป็นการสำแดงถึงความปรารถนาทางเพศที่ท่วมท้นและถึงความเสเพล ซึ่งล้วนถูกควบคุมโดยแก่นแท้ธรรมชาติที่เบี่ยงเบน คนประเภทที่ยั่วยวนนี้ ไม่ว่าจะเป็นชายหรือหญิง ไม่ว่าจะอายุเท่าไรหรือมีสถานภาพสมรสเช่นไร ก็ไม่ยับยั้งพฤติกรรมของตนในสถานการณ์ใดทั้งสิ้น อีกทั้งไม่ควบคุมหรือจัดการกับความปรารถนาทางเพศของตน ตรงกันข้าม พวกเขาทำตัวเสเพลและปล่อยตัวตามสบาย ถึงขั้นเป็นฝ่ายเข้าหาก่อนด้วยซ้ำ—พวกเขาสวมใส่เสื้อผ้าแบบพิเศษ ใช้การแสดงออกแบบพิเศษ ภาษาแบบพิเศษ วิธีพูดแบบพิเศษ และทำสิ่งพิเศษบางอย่างเพื่อดึงดูดความสนใจของเพศตรงข้าม เพื่อล่อลวงให้คนเหล่านั้นเข้ามาพูดคุย ทำให้คนเหล่านั้นติดกับ และอื่นๆ ดังนั้น ผู้คนเช่นนั้นจึงไม่เพียงแค่มักมากในกาม แต่ยังยั่วยวนอีกด้วย คำว่า “ยั่วยวน” นี้แท้จริงแล้วน่ารังเกียจมาก สรุปก็คือ ไม่ว่าผู้คนดังกล่าวจะแสดงความมักมากในกามหรือการยั่วยวนออกมาหรือไม่ วิธีที่พวกเขาปลดปล่อยความปรารถนาทางเพศก็สำส่อน ธรรมชาติของการที่พวกเขาปลดปล่อยความปรารถนานั้นทางเพศสำส่อน และแก่นแท้ของพวกเขาก็เบี่ยงเบน ทั้งการสำแดงที่มักมากในกามและการสำแดงที่ยั่วยวนของผู้คนเช่นนั้นต่างมากเกินความต้องการทางสรีรวิทยาของคนปกติ และพวกเขาก็ไร้ซึ่งการยับยั้งของมโนธรรมและสำนึก ด้วยเหตุนั้น ผู้คนเช่นนั้นจึงเป็นคนเลวอย่างแท้จริง ไม่ว่าเจ้าจะมองเรื่องนี้อย่างไร พวกเขาก็ไม่ใช่คนดี แต่เป็นมาร ในกลุ่มใดก็ตาม การมีมารเช่นนี้อยู่แม้เพียงคนเดียวก็จะก่อให้เกิดการก่อกวน คนที่มีเกียรติและดีพร้อมนั้นรู้สึกรังเกียจเขา ในขณะที่ผู้มีวุฒิภาวะน้อย หรือผู้ที่ไม่มีวิจารณญาณแยกแยะหรือจุดยืนใดเลย—โดยเฉพาะอย่างยิ่ง ผู้ที่กลับชาติมาเกิดจากสัตว์—มักจะถูกเขาชักพาให้หลงผิดและทนทุกข์กับการคุกคามของเขา สรุปก็คือ มารที่แสดงการสำแดงอันเลวร้ายเหล่านี้ออกมาคือภัยคุกคามของทุกกลุ่มที่พวกเขาอยู่ ไม่ได้นำประโยชน์หรือความช่วยเหลือใดๆ มาให้ใครเลย เพราะความปรารถนาทางเพศของพวกเขาล้นเอ่ออยู่เป็นประจำ ซึ่งมักจะก่อกวนชีวิตประจำวันและความคิดที่เป็นปกติของคนบางคน
บอกเราทีเถิดว่า คนเลวประเภทที่มักมากในกาม สำส่อน และยั่วยวนนี้แยกแยะได้ง่ายใช่หรือไม่? (ใช่) ผู้ใหญ่สามารถแยกแยะพวกเขาได้ และบางที แม้แต่เด็กที่ยังไม่บรรลุนิติภาวะในทุกวันนี้ก็สามารถแยกแยะได้ด้วยซ้ำ ดังนั้น เมื่อเผชิญกับคนที่มีแก่นแท้อันเลวร้ายของมาร คนส่วนใหญ่ก็ควรจะมีความรู้สึกบางอย่าง มีวิจารณญาณอยู่บ้าง พวกเขาจะไม่เป็นคนโง่เขลาจนถึงขั้นดูไม่ออก แล้วเวลาพวกเจ้าพบเจอผู้คนเช่นนั้น พวกเจ้ารู้หรือไม่ว่าควรปฏิบัติต่อพวกเขาอย่างไร? พวกเจ้าจะปฏิเสธพวกเขาหรือไม่? หากเจ้าพบคนที่เจ้าไม่ถูกใจ เจ้าก็อาจจะปฏิเสธพวกเขา แต่หากคนคนนั้นเป็นคนที่เจ้าถูกใจจริงๆ—เป็นคนรักในฝันของเจ้า คู่ครองในอุดมคติของเจ้า—การปฏิเสธพวกเขาจะง่ายสำหรับเจ้าหรือไม่? เจ้ารู้อย่างชัดเจนว่าเขาเป็นคนประเภทนี้ แต่เพราะรูปร่างหน้าตาของเขาน่าดึงดูดเหลือเกิน หรือจุดแข็งบางอย่างของเขาทำให้เจ้าประทับใจมากเกินไป เขาขโมยหัวใจของเจ้าไปและทำให้เจ้าหลงใหล—ในสถานการณ์เช่นนี้ ก็กลายเป็นเรื่องยากที่เจ้าจะปฏิเสธเขา หากเจ้าไม่ปฏิเสธเขา เจ้าก็กำลังตกอยู่ในอันตรายมิใช่หรือ? (ใช่ นั่นคือการตกลงสู่การทดลอง) นี่เป็นเพียงการตกลงสู่การทดลองเท่านั้นหรือ? นี่คือการตกลงสู่วังวนของความปรารถนาทางเพศ การที่คนที่ติดอยู่ในวังวนของความปรารถนาทางเพศจะถอนตัวออกมานั้นเป็นเรื่องง่ายหรือไม่? (ไม่ง่ายเลย) พวกเขาแสดงความห่วงใยและการคำนึงถึง ความรักและความเอาใจใส่ต่อเจ้า อีกทั้งยังหยิบยื่นความช่วยเหลือเล็กๆ น้อยๆ ให้เจ้าอยู่ตล อด เจ้ารู้สึกอบอุ่นใจเป็นพิเศษ โดยคิดว่า “ในโลกนี้ไม่มีใครปฏิบัติต่อฉันดีขนาดนี้อีกแล้ว นี่คือเจ้าชายรูปงามของฉัน คนรักในฝันของฉัน” เจ้าล้มเหลวที่จะตระหนักว่าหากพวกเขาเป็นคนที่มักมากในกามและสำส่อน พวกเขาก็ปฏิบัติต่อผู้อื่นในแบบเดียวกัน เจ้าเป็นเพียงหนึ่งในบรรดาเพื่อนต่างเพศทั้งหมดของพวกเขา สำหรับพวกเขาแล้ว เจ้าเป็นเพียงคนที่ผ่านเข้ามาในชีวิต—เป็นเพียงจุดแวะพัก—บนเส้นทางชีวิตอันยาวไกลของพวกเขา เมื่อพวกเขาเล่นสนุกกับเจ้าจนหนำใจแล้ว และเจ้าไม่มีความดึงดูดใดๆ สำหรับพวกเขาอีกต่อไป เจ้าก็กลายเป็นคนที่พวกเขาเขี่ยทิ้ง พวกเขาเขี่ยเจ้าทิ้งอย่างไร้ความปรานีราวกับการโยนเสื้อผ้าหรือเศษผ้าทิ้ง และนั่นคือตอนที่เจ้าจะรู้สึกถึงความเจ็บปวด เมื่อพวกเขาตัดสินใจทิ้งเจ้า การร้องไห้ของเจ้าก็ไร้ประโยชน์ การอ้อนวอนพวกเขาของเจ้าก็ไร้ประโยชน์ แม้แต่การคุกเข่าต่อหน้าพวกเขาของเจ้าก็ไร้ประโยชน์ บางคนถึงกับฆ่าตัวตาย แต่นั่นก็ไร้ประโยชน์เช่นกัน—ไม่มีสิ่งใดสามารถทำให้พวกเขาหวั่นไหวได้ เมื่อพวกเขาไม่มีความต้องการทางเพศกับเจ้าอีกต่อไป พวกเขาก็จะบอกว่าพวกเขาไม่มีความรู้สึกใดๆ ต่อเจ้าอีกแล้ว ว่าพวกเขาไม่รักเจ้าอีกต่อไปแล้ว และพวกเขาจะไปหาเหยื่อรายต่อไปมาแทนที่เจ้า นั่นคือตอนที่เจ้าพบว่าคนเช่นนั้นไม่ใช่คู่แต่งงานที่เหมาะสม ว่าแนวคิดเรื่องเจ้าชายรูปงาม เนื้อคู่ หรือคนรักในฝันล้วนเป็นเพียงกลอุบายที่หลอกลวง และเมื่อนั้นเท่านั้นเจ้าจึงตระหนักว่าความปรารถนาทางเพศไม่ใช่รักแท้ ไม่ว่าคนที่มักมากในกามและสำส่อนเช่นนั้นจะคบหาดูใจกับใคร พวกเขาก็มีเพียงความปรารถนาทางเพศและไม่มีรักแท้ พวกเขาไม่เคยมีความตั้งใจที่จะอยู่กับเจ้าตลอดไป หรือที่จะลุล่วงความรับผิดชอบใดๆ ทั้งสิ้น พวกเขาเพียงลุ่มหลงในเกมของความปรารถนาทางเพศ เมื่อพวกเขาเล่นสนุกจนหนำใจและความปรารถนาทางเพศของพวกเขาได้รับการตอบสนองจนเต็มอิ่มแล้ว พวกเขาก็จะไม่อยากแม้แต่จะชายตามองเจ้าเป็นครั้งที่สอง และจะไม่แม้แต่จะเสียเวลามาสงสารเจ้าเสียด้วยซ้ำ เมื่อพวกเขาพบคู่ขาคนใหม่ เจ้าก็กลายเป็นคู่ขาเก่า และสิ่งเดียวที่เจ้าทำได้ในตอนนั้นคือการร่ำไห้ ไม่ว่าจะเป็นชายหรือหญิง เมื่อคบหาดูใจหรือมองหาคู่ครอง บางครั้งคนเราก็พบเจอคนเลวเช่นนี้ เขาเกิดความคิดที่เต็มไปด้วยตัณหาต่อเจ้าและล่อลวงเจ้าให้ติดกับดักของเขา แต่เจ้ากลับเชื่อว่าเขารักเจ้าจริงๆ และไว้วางใจมอบความสุขในชีวิตของเจ้าไว้กับคนเช่นนี้ มีเพียงตอนที่เจ้าถูกเขี่ยทิ้งและถูกทิ้งเท่านั้นที่ทำให้เจ้าตระหนักว่า เจ้าตัดสินคนคนนี้ผิดไป ว่าคนคนนี้ไม่ใช่คนที่มีความเป็นมนุษย์ ไม่ใช่คนที่สามารถลุล่วงความรับผิดชอบให้ลุล่วงได้ แต่เป็นคนที่มักมากในกามและสำส่อน ถึงตอนนั้นก็สายเกินไปแล้วที่จะเสียใจ นี่คือการออกนอกเส้นทางไปบนทางที่ขรุขระในเรื่องของการแต่งงาน สำหรับคนที่มีความเป็นมนุษย์ที่ปกติ ประสบการณ์ของการถูกปั่นหัวสามารถก่อให้เกิดความเจ็บปวดที่ติดตัวไปตลอดชีวิต แต่พวกมารยังคงไม่แยแสไม่ว่าพวกเขาจะปั่นหัวผู้คนมากมายเพียงใด พวกเขาถึงกับรู้สึกโชคดี ดีใจ และพึงพอใจ โดยปรารถนาด้วยใจจดจ่อที่จะจีบและปั่นหัวเพศตรงข้ามได้มากยิ่งกว่าเดิม พวกเขาคิดว่านี่คือความสุขชั่วชีวิต และนี่คือความหมายของการมีความสามารถ คนปกติไม่สามารถแบกรับความเสียหายจากการเข้าไปพัวพันกับพวกเขาได้ ดังนั้น หากเจ้าต้องการมีความสัมพันธ์ จงเปิดตาของเจ้าให้กว้างและมองดูสิ่งต่างๆ ให้ชัดเจน ไม่ว่าเจ้าจะทำสิ่งใด จงอย่าเลือกมาร หากเจ้าคบหาดูใจกับคนปกติ แม้ว่าเจ้าจะเลิกรากัน เขาก็จะไม่ทำให้เจ้าเจ็บปวดอย่างลึกซึ้งเกินไปนัก อย่างน้อยที่สุด เจ้าก็ยังสามารถเป็นเพื่อนธรรมดากันได้ แต่หากเจ้าไปพัวพันกับมาร ชีวิตทั้งชีวิตของเจ้าจะถูกทำลายด้วยน้ำมือของเขา บอกเราทีเถิดว่า คนปกติมีความจริงใจมากเพียงใดและมีความรักใคร่ที่แท้จริงมากเพียงใด? พวกเขามีเรี่ยวแรงมากเพียงใดกันในชีวิตนี้? หากทุกครั้งที่เจ้ามีความสัมพันธ์กับใครสักคนแล้วลงเอยด้วยการถูกหลอก จนเจ้าเจ็บปวดอย่างลึกซึ้งจากการถูกหลอกและถูกปั่นหัว เช่นนั้นแล้ว ตลอดทั้งชีวิตของเจ้าก็จะเดินไปบนเส้นทางภายใต้เงามืดนี้ ทำให้เป็นการดำรงอยู่ที่เจ็บปวดอย่างยิ่ง เพราะฉะนั้น ไม่ว่าจะคบหาดูใจหรือคบค้าสมาคมกับเพศตรงข้าม คนที่เจ้าควรระแวดระวังมากที่สุดก็คือคนที่มักมากในกามและสำส่อนเหล่านี้ ไม่ว่าเจ้าจะเป็นชายหรือหญิง หากเจ้ามองผู้คนไม่ออกและไม่รู้ว่าคนอื่นมักมากในกามและสำส่อนหรือไม่ เช่นนั้นจงอย่าคบหากับพวกเขาโดยไม่ยั้งคิด เพื่อเป็นการหลีกเลี่ยงการถูกหลอกและการทนทุกข์กับความเสียใจไปชั่วชีวิต เมื่อผลสืบเนื่องอันขมขื่นเกิดขึ้น เจ้าเป็นคนเดียวที่ต้องเผชิญกับสิ่งเหล่านั้น ไม่มีใครสามารถทำแทนเจ้าได้ และไม่มีใครสามารถปลอบโยนหัวใจที่บอบช้ำของเจ้าได้ ต่อให้เจ้าจะบอกว่าเจ้ามองผู้คนออก เจ้าก็อาจไม่สามารถทำเช่นนั้นได้อย่างถูกต้องแม่นยำ ทุกวันนี้คนเราไม่สามารถแน่ใจเกี่ยวกับใครได้เลย ก่อนที่คนคนหนึ่งจะได้รับความรอด เขามีเพียงความปรารถนาที่จะไล่ตามเสาะหาความจริงเท่านั้น เขาอาจดูเหมือนมีความเป็นมนุษย์ที่ดีพร้อม แต่ก็ไม่แน่นอนว่าแท้จริงแล้วสิ่งต่างๆ จะเป็นอย่างไร หากเจ้าใช้ชีวิตร่วมกับเขา ใครก็ตามที่ไม่เข้าใจความจริงและยังไม่ได้รับการช่วยให้รอดล้วนไว้ใจไม่ได้ เหตุใดพวกเขาจึงไว้ใจไม่ได้? บอกเราทีว่า การใช้ชีวิตในโลกที่ชั่วนี้ มีใครบ้างที่สามารถต้านทานการทดลองและตั่งมั่นท่ามกลางกระแสชั่วได้โดยไม่ได้รับความจริง? ไม่มีเลยแม้แต่คนเดียว ดังนั้นจึงไม่มีใครที่ไว้ใจได้เลย การที่ไม่มีคนที่ไว้ใจได้เลยหมายความว่าอย่างไร? หมายความว่าสำหรับใครก็ตาม ไม่ว่าชายหรือหญิง การก้าวเข้าสู่การแต่งงานคือจุดเริ่มต้นของโศกนาฏกรรม การต้องดูแลสิ่งจำเป็นในชีวิตประจำวันและเผชิญกับเรื่องจุกจิกและเรื่องน่ารำคาญใจต่างๆ ของชีวิตวันแล้ววันเล่าจึงเป็นเรื่องยากที่จะบอกว่าคนสองคนจะอยู่ด้วยกันไปได้ตลอดรอดฝั่งหรือไม่ พวกเขาจะเกื้อหนุนกันและกันไปได้ตลอดหรือไม่ จะมีความสุขหรือไม่ และพวกเขาจะมีความเห็นพ้องต้องกันและการไล่ตามเสาะหาร่วมกันหรือไม่ ดังนั้น เมื่อคนเราก้าวเข้าสู่การแต่งงานและเผชิญกับชีวิตจริง ความทุกข์ก็เริ่มต้นขึ้น เจ้าเห็นหรือไม่ว่า เมื่อเจ้าเป็นโสด ทุกอย่างก็จัดการได้ง่าย เจ้าสามารถตัดสินใจสิ่งต่างๆ ได้ด้วยตัวเอง แต่เมื่อคนสองคนใช้ชีวิตอยู่ด้วยกัน เจ้าจะตัดสินใจทุกอย่างด้วยตัวเองได้หรือ? อีกฝ่ายจะยอมตามใจเจ้าหรือ? เจ้าจะยอมตามใจพวกเขาหรือไม่? เขาจะห่วงใยและคำนึงถึงเจ้าหรือไม่? เจ้าจะห่วงใยเขาหรือไม่? สิ่งเหล่านี้ล้วนเป็นสิ่งที่ไม่มีใครรู้ ต่อให้คนที่เจ้าพบจะไม่ใช่คนที่มักมากในกามและสำส่อน และเจ้ารู้สึกว่าพวกเจ้าเหมาะสมกันและสามารถก้าวเข้าสู่การแต่งงานได้ แต่ท้ายที่สุดแล้ว ไม่มีใครรู้ว่าเขาจะสามารถลุล่วงความรับผิดชอบของตนภายในกรอบของการแต่งงานได้หรือไม่ และไม่มีใครรู้เช่นกันว่าเจ้าจะสามารถเดินเคียงข้างเขาไปจนถึงปลายทางภายในกรอบนี้ได้หรือไม่ เจ้าไร้ซึ่งความเชื่อมั่นและความมั่นใจแม้กระทั่งในตัวเจ้าเอง ซึ่งพิสูจน์ให้เห็นว่าคนอื่นก็เป็นเช่นเดียวกัน—นั่นเป็นเรื่องที่รู้กันอยู่แล้วใช่หรือไม่? (ใช่)
ในชีวิตประจำวันของเจ้า หากเจ้าพบเจอกับคนประเภทที่มักมากในกาม ยั่วยวน และสำส่อน และพวกเขาพยายามเข้าใกล้เจ้า เจ้าก็ควรรู้ว่าจุดประสงค์ที่พวกเขาทำเช่นนั้นคืออะไร หากเจ้าไม่ปฏิเสธพวกเขา หรือหากเจ้าปล่อยให้พวกเขาทำตามใจชอบเพราะความขี้ขลาด ความไร้เดียงสา ความโง่เขลาและความไม่รู้ หรือการไร้ซึ่งความรู้จากประสบการณ์ของเจ้า จนทำให้เกิดผลสืบเนื่องที่ไม่พึงประสงค์ เช่นนั้น ท้ายที่สุดแล้วเจ้าก็คือคนที่จะต้องทนทุกข์กับผลสืบเนื่องนั้น คนที่มักมากในกามและสำส่อน—หมู่มาร—ไม่เคยรู้สึกผิดหรือสำนึกผิดจากการที่ปลดปล่อยความปรารถนาทางเพศหรือทำสิ่งที่ผิดศีลธรรมเลย พวกเขารู้สึกว่าเรื่องนั้นไม่สำคัญ พวกเขาคิดว่าตนกำลังได้เปรียบ และนี่คือวิธีที่ผู้คนควรเป็นในชีวิต แต่หากเจ้าเป็นคนปกติ มโนธรรมและสำนึกในความเป็นมนุษย์ของเจ้าย่อมไม่สามารถแบกรับความสูญเสีย การทรมาน และความเสียหายร้ายแรงเช่นนั้นได้เลย ดังนั้น หากเจ้าพบเจอคนที่มักมากในกามและสำส่อนเช่นนั้น เจ้าก็ต้องระมัดระวัง เจ้าต้องอธิษฐานถึงพระเจ้า ขอให้พระองค์ทรงคุ้มครองเจ้าเพื่อไม่ให้เจ้าตกลงสู่การทดลอง โดยเฉพาะอย่างยิ่ง หากอีกฝ่ายมีเล่ห์เหลี่ยมมาก เป็นผู้เล่นที่มากประสบการณ์ และยังเป็นคนรักในฝันของเจ้า เป็นคนที่เจ้าใฝ่ฝันที่จะไล่ตามเสาะหา เช่นนั้นเจ้าก็สามารถตกลงสู่การทดลองได้อย่างง่ายดายมาก และลงเอยในสถานการณ์ที่ไม่อาจแก้ไขได้อย่างง่ายดายมาก จนสุดท้ายก็ทนทุกข์กับจุดจบอันย่ำแย่เลวร้ายที่ไม่มีใครอยากเห็น ถึงตอนนั้น หัวใจ จิตใจ และเนื้อหนังของเจ้าจะทนทุกข์กับความย่อยยับไปจนหมดสิ้น หลังจากนั้น เมื่อเจ้ามาทำหน้าที่ของเจ้าและมาเฉพาะพระพักตร์พระเจ้าเพื่อติดตามพระองค์ หลายสิ่งหลายอย่างจะแตกต่างออกไป—สิ่งเหล่านั้นจะไม่มีวันเป็นเหมือนตอนเริ่มต้น และจะไม่มีวันกลับไปเป็นเหมือนเมื่อก่อนได้อีก เมื่อใครสักคนได้ประสบกับประสบการณ์ที่ผิดปกติหรือแสนเจ็บปวดเกี่ยวกับความปรารถนาทางเพศ มันก็จะทิ้งรอยประทับอันเลวร้ายบางอย่างไว้ในหัวใจของพวกเขา ซึ่งเป็นสิ่งที่คนปกติจะไม่ลืมอย่างง่ายดายไปตลอดชีวิต ถึงแม้ว่าเมื่อเวลาผ่านไปทีละน้อย ความทรงจำและความเจ็บปวดเหล่านี้อาจจะค่อยๆ จางหายไป แต่หากเหตุการณ์เหล่านี้ก่อให้เกิดความเสียหายและความย่อยยับบางอย่างแก่เจ้า เช่นนั้นสิ่งเหล่านี้ก็จะเป็นฝันร้ายที่ติดอยู่ในหัวใจของเจ้าตลอดไป ในชีวิตนี้ เจ้าจะไม่มีวันสามารถกลับไปสู่ชีวิตเดิมของเจ้าได้ โลกภายในของเจ้าจะไม่บริสุทธิ์และเรียบง่ายเหมือนเมื่อก่อนอีกต่อไป และเจ้าจะไม่มีทางกลับคืนสู่สภาวะก่อนหน้านี้ของเจ้าได้เลย ณ จุดนี้ เมื่อเจ้ามาทำหน้าที่ของเจ้า เจ้าจะมีสัมภาระส่วนเกินอยู่ในใจที่เจ้าอยากสลัดทิ้งแต่ก็ทำไม่ได้ คำว่าสัมภาระนี้หมายถึงอะไร? หมายถึงความทรงจำต่างๆ จากประสบการณ์ของการที่ถูกทำร้าย การคิดถึงความทรงจำเหล่านี้จะน่าสะอิดสะเอียน และสิ่งเหล่านี้ก็จะก่อกวนหัวใจของเจ้าและภาวะอารมณ์ของเจ้าอยู่เป็นประจำเช่นกัน ดังนั้น โลกภายในของเจ้าจะไม่บริสุทธิ์และเรียบง่ายเหมือนเมื่อก่อนอีกต่อไป บัดนี้ภาวะอารมณ์ของเจ้าจะเต็มไปหลายสิ่งที่ไม่ควรมีอยู่ในความเป็นมนุษย์ที่ปกติ สิ่งนี้จะรบกวนชีวิตของเจ้า การปฏิบัติหน้าที่ของเจ้า ทั้งยังรบกวนความเชื่อในพระเจ้าและการไล่ตามเสาะหาความจริงของเจ้าในระดับหนึ่ง นี่คือสิ่งที่เรียกว่าสัมภาระ ดังนั้น ไม่ว่าจะอายุเท่าใด เมื่อใครสักคนตกลงสู่การทดลองของการเข้าไปพัวพันในแบบคู่รักกับมาร พวกเขาย่อมตกลงสู่ความหดหู่ใจที่อธิบายไม่ได้ไปโดยธรรมชาติ สำหรับคนปกติ นี่ไม่ใช่ปรากฏการณ์ที่ดี
ในชีวิตจริง ผู้คนมักพบเจอคนที่มักมากในกามและสำส่อนอยู่บ่อยครั้ง หลังจากพวกเราสามัคคีธรรมถึงพระวจนะเหล่านี้ในวันนี้ ในเมื่อพวกเจ้าได้รับวิจารณญาณเกี่ยวกับคนประเภทนี้แล้ว และรู้ว่าพวกเขาไม่ใช่คนปกติแต่เป็นมาร เวลาที่พวกเขาพยายามล่อลวงเจ้า เจ้าจะสามารถปฏิเสธพวกเขาได้อย่างหนักแน่น อย่าปฏิเสธพวกเขาแบบอ้อมๆ และมีชั้นเชิง หรือรู้สึกอับอายเกินกว่าที่จะปฏิเสธพวกเขา หรือแม้แต่หวาดกลัวผู้คนเช่นนั้น แน่นอนว่า หากเจ้าไม่สนใจว่าพวกเขาจะเป็นมารหรือไม่ และเจ้ากล่าวว่า “ฉันอายุสามสิบหรือสี่สิบกว่าปีแล้ว และยังไม่เคยมีประสบการณ์กับการแต่งงาน หากใครมีความต้องการแบบนี้กับฉันจริงๆ ฉันก็ยินดีที่จะยอมรับ” เช่นนั้นแล้ว ในเมื่อเจ้าไม่สนใจว่าจะเกิดผลสืบเนื่องแบบใดได้บ้าง และไม่สนใจเรื่องบาดแผลทางจิตใจ เราก็จะไม่พูดอะไรอีก จุดประสงค์ของเราในการพูดเรื่องนี้คือการทำให้คนโง่เขลาบางคนที่ไม่มีความระแวดระวังหรือการป้องกันตัวจากการยั่วยวนของเพศตรงข้ามได้รู้ว่าท่าทีที่ถูกต้องที่พวกเขาควรใช้ในยามที่มีการทดลองเกิดขึ้นกับตนคืออะไร พวกเจ้าเข้าใจหรือไม่? (เข้าใจ) หากเจ้าไม่สนใจว่าใครบางคนมักมากในกามและสำส่อน ไม่สนใจว่าเขาเป็นมาร และรู้สึกเป็นเกียรติอย่างยิ่งตราบเท่าที่เขาชอบเจ้า—ดังเช่นคำกล่าวของผู้ไม่มีความเชื่อที่ว่า “บุรุษยอมสละชีพเพื่อผู้ที่เข้าใจตน ในขณะที่สตรีประทินโฉมเพื่อผู้ที่ชื่นชมตน”—และเจ้าคิดว่า “ในฐานะผู้หญิง หากมีใครบางคนชอบฉันจริงๆ นั่นก็แสดงให้เห็นว่ารูปร่างหน้าตาของฉันเป็นที่ยอมรับได้ ดังนั้นฉันจึงควรรู้สึกเป็นเกียรติอย่างยิ่ง ให้เขาเข้ามาหาฉันอย่างกล้าหาญเถิด ฉันยินดีต้อนรับ และจะอ้าแขนรับเขา”—ท่าทีประเภทนี้เป็นอย่างไร? บอกเราทีเถิดว่า คำกล่าวที่ว่า “สตรีประทินโฉมเพื่อผู้ที่ชื่นชมตน” เป็นการเคารพต่อผู้หญิงหรือไม่? (ไม่) ผู้ชายต้องอุทิศชีวิตของตนเพื่อคนที่เข้าใจเขา และผู้หญิงต้องประทินโฉมเพื่อคนที่ชื่นชมเธอ—คำกล่าวนี้ถูกต้องหรือไม่? (ไม่ถูกต้อง) เหตุใดผู้หญิงจึงต่ำต้อยนัก? ผู้ชายก็ต่ำต้อยเช่นกัน ดังนั้นผู้ชายจึงต้องสละชีวิตของตนเพื่อผู้อื่น ใครก็ตามที่เป็นคนสนิทของเจ้าย่อมเป็นนายของเจ้า ซึ่งเจ้าต้องอุทิศชีวิตของเจ้าเพื่อเขา—เหตุใดชีวิตของเจ้าจึงไร้ค่าเช่นนี้? ชีวิตของเจ้าเป็นของผู้อื่นและไม่ใช่ของตัวเจ้าเองอย่างนั้นหรือ? พระเจ้าทรงหวงแหนชีวิตมนุษย์มากที่สุด เพราะชีวิตนี้ ลมหายใจนี้ คือสิ่งที่พระเจ้าประทานให้ นี่คือภาวะพื้นฐานเพื่อให้เนื้อหนังที่ทรงสร้างสามารถเคลื่อนไหวและกลายเป็นสิ่งมีชีวิตได้ หากเจ้าไม่ทะนุถนอมชีวิตของเจ้า แต่กลับมอบให้กับผู้อื่นอย่างส่งเดชและอุทิศชีวิตเพื่อพวกเขา นี่แสดงให้เห็นถึงสิ่งใด? นี่แสดงให้เห็นว่าเจ้าต่ำต้อยมิใช่หรือ? (ใช่) สิ่งนี้แสดงให้เห็นว่าชีวิตของเจ้าไม่มีค่าอะไรเลย เจ้าไม่ทะนุถนอมชีวิตของเจ้า เจ้าไม่ใช้ชีวิตของเจ้าเพื่อทำสิ่งที่เปี่ยมความหมายและมีคุณค่าที่สุด แต่กลับตายเพื่อใครก็ตามที่เข้าใจเจ้าได้โดยไม่ยั้งคิด สิ่งนี้แสดงให้เห็นว่าชีวิตของเจ้านั้นราคาถูกเกินไป นี่เป็นเพียงชีวิตที่เน่าเฟะ ไร้ค่าไม่ต่างกับชีวิตของสุนัข แมว หรือไก่ ดังนั้น คำกล่าวที่ว่า “บุรุษยอมสละชีพเพื่อผู้ที่เข้าใจตน” ถูกต้องหรือไม่? (ไม่) คำกล่าวนี้ด้อยค่าผู้คน ไม่เคารพผู้คน นี่คือคำกล่าวที่ไม่ทะนุถนอมชีวิต การพร้อมที่จะตายเพื่อผู้อื่น—ชีวิตมนุษย์ได้มาง่ายๆ อย่างนั้นหรือ? ชีวิตไม่ได้มาง่ายๆ คนเราไม่สามารถตายอย่างง่ายดายเช่นนั้นได้ ดังนั้นคำกล่าวที่ว่า “บุรุษยอมสละชีพเพื่อผู้ที่เข้าใจตน” จึงไม่ถูกต้องและฟังไม่ขึ้น แล้วคำกล่าวที่ว่า “สตรีประทินโฉมเพื่อผู้ที่ชื่นชมตน” นั้นถูกต้องหรือไม่? (ไม่ถูกต้องเช่นกัน) ไม่ถูกต้องในแง่ใด? พวกเจ้าเคยชื่นชอบคำกล่าวนี้อย่างแท้จริง เห็นชอบกับคำกล่าวนี้อย่างแท้จริง จนถึงกับถือว่าเป็นความจริง เป็นคติประจำใจหรือไม่? มีใครเคยชื่นชมเจ้าบ้างหรือไม่? หากคนที่ชื่นชมเจ้าเป็นคนที่เจ้าชอบ เจ้ารู้สึกเป็นเกียรติหรือไม่? (ไม่เชิงเป็นเกียรติ แต่อาจจะมีความสุขอยู่ในใจ) เช่นนั้นแล้ว นั่นก็ไม่ไกลจากการรู้สึกเป็นเกียรติเลย ความสุขนี้เป็นสิ่งที่ดีหรือไม่? (ไม่) เหตุใดจึงไม่ดี? (การที่ผู้หญิงแต่งตัวเพื่อให้ผู้ชายชื่นชมและชื่นชอบ การใช้ชีวิตเพียงเพื่อผู้ชาย การทุ่มเทความคิดทั้งหมดไปกับสิ่งนี้—ข้าพระองค์รู้สึกว่าการใช้ชีวิตเช่นนี้ต่ำต้อยเหลือเกิน) มีทัศนะที่ต่างออกไปหรือไม่? ตัวคำกล่าวที่ว่า “สตรีประทินโฉมเพื่อผู้ที่ชื่นชมตน” ทำให้หญิงอยู่ในฐานะที่ไม่เท่าเทียมกับชาย กำหนดให้ผู้หญิงประทินโฉมเพื่อเอาใจชาย ใช้ชีวิตเพื่อความสุขของผู้ชาย และรู้สึกเป็นเกียรติทุกครั้งที่มีคนมาชอบและชื่นชมพวกเธอ นี่คือความไม่เท่าเทียม นี่เองคือภาพสะท้อนที่แท้จริงของสถานะที่ต่ำต้อยของผู้หญิง ความนัยของคำกล่าวที่ว่า “สตรีประทินโฉมเพื่อผู้ที่ชื่นชมตน” ก็คือ ไม่ว่าผู้หญิงจะเป็นที่ชื่นชอบของผู้อื่นเพราะเธอหน้าตาดี หรือดึงดูดให้ชายมาชอบพอเพราะเธอรู้ว่าควรแต่งตัวอย่างไรจึงจะต้องตาคน เธอก็ควรรู้สึกเป็นสุขและเป็นเกียรติเพราะเหตุนั้นๆ นี่เองคือการด้อยค่าผู้หญิง คำกล่าวนี้บอกผู้หญิงว่าคุณค่าของการดำรงอยู่ของพวกเธอ ที่มาของความสุขของพวกเธอ คือการมีใครสักคนมาชอบ และถ้าไม่มี พวกเธอก็ควรรู้สึกว่าโชคร้ายและเสียใจ ต้องคิดทบทวนว่าเหตุใดจึงไม่มีใครมาชอบ และพวกเธอกำลังใช้ชีวิตอย่างไร้ค่าและล้มเหลวในฐานะผู้หญิงอยู่หรือไม่ ดังนั้น คำกล่าวที่ว่า “สตรีประทินโฉมเพื่อผู้ที่ชื่นชมตน” จึงเป็นการด้อยค่าผู้หญิงมิใช่หรือ? (ใช่) ในวลีที่ว่า “สตรีประทินโฉมเพื่อผู้ที่ชื่นชมตน” ปกติแล้วคนที่ชื่นชมหมายถึงผู้ชายมิใช่หรือ? ตัวคำกล่าวนี้วางผู้ชายไว้ในฐานะเจ้านาย อยู่เหนือผู้หญิง นี่หมายความว่าหญิงควรรู้สึกเป็นเกียรติที่ชาย—ผู้เป็นนาย—มาชอบและชื่นชมเธอ ถ้าผู้ชาย—ซึ่งก็คือเจ้านาย—ไม่ชอบเธอ เช่นนั้นแล้ว เธอก็มีความผิดปกติบางอย่าง ไม่ควรค่าที่จะรัก ล้มเหลวในชีวิต และไม่มีคุณสมบัติที่จะเป็นผู้หญิง ดูเอาเถิด นี่คือการชูสถานะของผู้ชายโดยที่ไม่มีใครทันสังเกตเห็น เปิดโอกาสให้พวกเขาเหยียบคอผู้หญิงขึ้นไปยืนเหนือพวกเธอ ข้อผิดพลาดในคำกล่าวที่ว่า “สตรีประทินโฉมเพื่อผู้ที่ชื่นชมตน” อยู่ตรงนี้ นอกจากนี้ ผู้ชายชอบผู้หญิงเพียงเพราะรูปลักษณ์และการแต่งตัวเท่านั้นหรือ? หรือพวกเขาชอบผู้หญิงเพียงเพราะเห็นว่าพวกเธออ่อนโยน มีคุณธรรม มีศักดิ์ศรี และสง่างาม? ผู้ชายชอบผู้หญิงเพียงเพื่อให้ตัวเองเพลินตาเท่านั้นหรือ? (ไม่ใช่ แต่เพื่อสนองแรงปรารถนาทางเพศของเนื้อหนัง) แล้วจุดประสงค์ที่ผู้หญิงพยายามเอาใจชายและทำให้พวกเขามีความสุขคืออะไร? (เพื่อปรนเปรอแรงปรารถนาทางเพศของเนื้อหนังเช่นกัน) นั่นก็คือ ทั้งชายและหญิงต่างก็มีความต้องการเมื่อเป็นเรื่องของกันและกัน และเรื่องพื้นฐานที่สุดในความต้องการเหล่านี้ก็คือแรงปรารถนาทางเพศของเนื้อหนัง ความต้องการที่ชายมีต่อหญิงไม่ได้เป็นเพียงการชอบรูปลักษณ์ของเธอเท่านั้น แต่เป็นการได้ร่างกายเธอมาโดยดูรูปลักษณ์เป็นพื้นฐาน—พูดให้ตรงกว่านั้นก็คือ เป็นการได้ร่างกายของเธอมาสนองแรงปรารถนาทางเพศของเขาเอง ดังนั้น จุดประสงค์เบื้องหลังคำกล่าวที่ว่า “สตรีประทินโฉมเพื่อผู้ที่ชื่นชมตน” จึงเป็นการตอบสนองแรงปรารถนาทางเพศของชายโดยแท้ ไม่เพียงกำหนดให้ผู้หญิงดูแลรูปลักษณ์และการแต่งกายของตนให้เป็นที่ยินดีของชายเท่านั้น แต่ยังตอบสนองแรงปรารถนาทางเพศของชายอีกด้วย นั่นเป็นวิถีชีวิตที่ต่ำต้อยอย่างยิ่งมิใช่หรือ? ถ้าผู้หญิงยังคงคิดว่าคำกล่าวนี้ถูกต้อง เป็นสิ่งที่พวกเธอควรทำให้สำเร็จและยึดปฏิบัติ เช่นนั้นแล้ว ผู้หญิงก็กำลังด้อยค่าตนเอง ผู้ชายมีความต้องการทางเพศต่อผู้หญิงและอยากเล่นสนุกกับร่างกายของพวกเธอ ถ้าผู้หญิงยังคงประทินโฉมเพื่อคนที่ชื่นชมตนแทนที่จะเห็นว่าเป็นเรื่องน่ารังเกียจและควรชัง กลับรู้สึกว่าเป็นเกียรติที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในชีวิตของพวกเธอ เป็นเกียรติสูงสุด เช่นนั้นแล้ว พวกเธอก็กำลังด้อยค่าตนเองมิใช่หรือ? (ใช่) นี่คือการริบเอาสิทธิ์ของผู้หญิงไปหมด ไม่เพียงลิดรอนสิทธิ์ในการดำรงอยู่ ศักดิ์ศรี และสิทธิมนุษยชนของผู้หญิงเท่านั้น แต่ยังทำให้พวกเธอนึกว่าเป็นเกียรติที่ยิ่งใหญ่ที่สุดอีกด้วย นี่ไม่โหดร้ายหรอกหรือ? โหดร้ายเป็นที่สุด! นอกจากจะไม่มีความเป็นอิสระและไร้ซึ่งสิทธิมนุษยชนโดยสิ้นเชิงแล้ว ความสุข ความชื่นบาน และความปีติยินดีของผู้หญิงจะมีได้ก็ด้วยการเอาใจผู้ชายและทำให้พวกเขาพอใจอย่างเต็มที่เท่านั้น ไม่ว่าผู้หญิงจะทนทุกข์กับการปฏิบัติชนิดที่ไม่เหมือนมนุษย์อย่างไร พวกเธอก็ยังต้องภาคภูมิใจในเรื่องนั้น นี่คือการทารุณและย่ำยีผู้หญิงมิใช่หรือ? ไม่ว่าจะเป็นผู้หญิงสมัยใหม่หรือสมัยโบราณ พวกเธอก็ยึดถือคำกล่าวที่ว่า “สตรีประทินโฉมเพื่อผู้ที่ชื่นชมตน” เป็นคติประจำใจ เป็นเป้าหมายชีวิตกันทุกคน นี่ผิดไปหมดเลยมิใช่หรือ? นี่คือเล่ห์กลที่ซาตานใช้ทารุณผู้คนและชักพาให้หลงผิดมิใช่หรือ? (ใช่) ถ้าเจ้าเป็นผู้หญิง และมีชายมาพึงใจในตัวเจ้า หัวใจของเขาเต็มไปด้วยกำหนัดเลวๆ ที่มีต่อเจ้า ถ้าเจ้ารู้เข้า เจ้าจะรู้สึกขยะแขยงหรือว่ารู้สึกเป็นเกียรติมาก? (ขยะแขยง) เวลาคิดถึงเจ้า เขาก็คิดถึงแต่ร่างกายและรูปลักษณ์ของเจ้า พลางปลดปล่อยแรงปรารถนาทางเพศของเขาเองไปด้วย ยิ่งเขาหาความสำราญจากตัวเจ้า เขาก็ยิ่งเต็มไปด้วยแรงปรารถนาทางเพศต่อเจ้า สิ่งที่ถูกปลุกเร้าขึ้นมาในตัวเขาเมื่อเป็นเรื่องของเจ้ามีแต่ความคิดที่เต็มไปด้วยกำหนัดทั้งสิ้น เขาถึงกับพยายามทำทุกทางเพื่อให้ได้เจ้ามา เขาจะได้สามารถสุขสำราญกับร่างกายของเจ้า ตอบสนองแรงปรารถนาทางเพศของเขาอย่างเต็มที่ และปลดปล่อยแรงปรารถนาทางเพศออกมาได้ ถ้าเจ้ารู้ว่าเขามีเจตนาเช่นนั้นต่อเจ้า เจ้ายังจะคิดอยู่หรือไม่ว่าคำกล่าว “สตรีประทินโฉมเพื่อผู้ที่ชื่นชมตน” นั้นถูกต้อง? เจ้ายังจะรู้สึกอยู่หรือไม่ว่าเป็นเกียรติที่มีคนมาชอบและชื่นชม? (ไม่) ถ้าเจ้าเป็นหญิงที่มีสำนึกละอายแก่ใจและมีศักดิ์ศรี เช่นนั้นแล้ว เจ้าก็ควรขยะแขยงคำกล่าวนี้ ชิงชังและปฏิเสธที่จะให้ผู้คนเช่นนั้นมาชอบ ด้วยการใช้ชีวิตเช่นนี้เท่านั้น เจ้าจึงจะมีศักดิ์ศรี คนที่สุขสำราญไปกับเจ้าและชื่นชมเจ้าอย่างแท้จริงนั้นย่อมสุขสำราญและชื่นชมก็เพราะลักษณะนิสัยและการไล่ตามเสาะหาของเจ้า เพราะเจ้าเข้าใจความจริง และพวกเขาก็อยากได้บางสิ่งที่เป็นการเสริมสร้างจากเจ้า อยากได้รับความช่วยเหลือจากเจ้า—ไม่ใช่เพราะอยากชื่นชมร่างกายของเจ้าเพื่อที่จะปรนเปรอและตอบสนองแรงปรารถนาทางเพศของตน ถ้าใครสักคนชื่นชมเจ้าไม่ว่าเจ้าจะมีลักษณะนิสัยเช่นใด หรือว่าเจ้าจะไล่ตามเสาะหาความจริงหรือไม่ และชื่นชมเพียงเพราะรูปลักษณ์และทรวดทรงของเจ้าชวนมองและตอบสนองแรงปรารถนาทางเพศของพวกเขาได้อย่างเต็มที่ แต่เจ้ากลับไม่รู้สึกสะอิดสะเอียนหรือชังเรื่องนี้ กลับรู้สึกว่าพวกเขาชอบเจ้า—โดยเฉพาะอย่างยิ่ง เพราะพวกเขาแตะเนื้อต้องตัวเจ้าไปแล้ว เจ้าจึงยิ่งรู้สึกว่าพวกเขาชอบเจ้า—และเจ้าถึงกับรู้สึกเป็นเกียรติในเรื่องนี้ เช่นนั้นแล้ว เจ้าก็กำลังด้อยค่าตนเอง ไม่ว่าใครจะมีแผนการหรือมีเจตนาอันเลวต่อร่างกายของเจ้า ถ้าเจ้าไม่สนใจ และตราบใดที่พวกเขาชอบเจ้า เจ้าก็ถือว่าเป็นการให้เกียรติเจ้าเป็นพิเศษและรู้สึกเป็นเกียรติเพราะเรื่องนั้น เช่นนั้นแล้ว เจ้าก็ไม่ใช่คนที่ซื่อตรงและมีศักดิ์ศรี หรือเป็นผู้หญิงที่ดี สมมุติว่าใครสักคนมีความต้องการทางเพศต่อเจ้า และเจ้ารู้สึกว่าพบคนที่เข้าใจเจ้าแล้ว และยังสบโอกาสที่จะปลดปล่อยแรงปรารถนาทางเพศอีกด้วย แบบนี้ก็พอกันทั้งคู่ และพวกเจ้าสองคนก็มาอยู่ด้วยกันเพราะเป็นคนหยาบช้าเหมือนกัน ในกรณีนั้น เจ้าก็คือคนที่ไร้ซึ่งความซื่อตรงและศักดิ์ศรี ไม่คู่ควรให้ใครมาชอบ เจ้าเป็นคนประเภทเดียวกับคนมักมากในกามและลามกอนาจาร ถ้าเจ้าเป็นหญิงที่มีศักดิ์ศรีจริง เจ้าก็ควรรู้สึกชิงชัง รังเกียจ และขยะแขยงที่มีคนมักมากในกามและลามกอนาจารเช่นนั้นมาชอบ แน่นอนว่าถ้าสาเหตุที่มีคนมาชอบเจ้าเป็นเพราะความเป็นมนุษย์และการไล่ตามเสาะหาของเจ้าโดยแท้ หรือเพราะเจ้ามีจุดแข็งบางอย่าง นั่นก็ไม่คู่ควรแก่การรู้สึกเป็นเกียรติเช่นกัน จุดประสงค์ของผู้คนที่กล่าวว่า “สตรีประทินโฉมเพื่อผู้ที่ชื่นชมตน” นั้นไม่ได้เรียบง่ายแค่ชายชื่นชมหญิงอย่างแน่นอน เป็นการวางผู้ชายไว้ในฐานะที่อยู่เหนือผู้หญิงอย่างแน่นอนที่สุด กล่าวให้ชัดเจนขึ้นก็คือ คำกล่าวนี้เกิดขึ้นภายใต้ค่านิยมที่ว่าชายเหนือกว่าและหญิงด้อยกว่า นอกจากนี้ ความเป็นจริงก็คือผู้หญิงเป็นกลุ่มเปราะบางไม่ว่าจะอยู่ภายใต้ระบบใดทางสังคม ถูกมองว่าเป็นส่วนเสริมและเป็นของเล่นของผู้ชาย ดังนั้นจึงแน่นอนที่สุดว่าคำกล่าวที่ว่า “สตรีประทินโฉมเพื่อผู้ที่ชื่นชมตน” ยังความเสื่อมเสียแก่ผู้หญิงทุกคน ถ้าผู้หญิงเห็นชอบในคำกล่าวนี้กันเป็นพิเศษ นั่นก็เป็นเรื่องน่าเศร้าสำหรับผู้หญิง และคนเราควรรู้สึกเหยียดหยามผู้หญิงทุกคนที่เห็นชอบกับคำกล่าวนี้ แล้วผู้ชายควรเห็นชอบกับมุมมองที่ว่า “สตรีประทินโฉมเพื่อผู้ที่ชื่นชมตน” หรือไม่? (ไม่) ถ้าผู้ชายเห็นผู้หญิงประทินโฉมเพื่อคนที่ชื่นชมตน เขาย่อมจะรู้สึกว่าผู้หญิงเช่นนั้นใช้ชีวิตในลักษณะที่ด้อยค่าตัวเองอย่างยิ่ง และจะดูแคลนหญิงแบบนั้นด้วยมิใช่หรือ? (ใช่)
ตอนนี้พวกเจ้าเห็นชัดแล้วใช่หรือไม่ว่าคำกล่าว “สตรีประทินโฉมเพื่อผู้ที่ชื่นชมตน” นั้นถูกต้องหรือว่าไม่ถูกต้อง? (ไม่ถูกต้อง) คำกล่าวนี้ไม่ใช่สิ่งที่เป็นบวก และไม่ใช่ความคิดหรือมุมมองที่ถูกต้อง จงค้นดูพระคัมภีร์และพระวจนะที่พระเจ้าทรงแสดงเอาไว้เถิด—มีประโยคที่บอกผู้หญิงว่าควรประทินโฉมเพื่อคนที่ชื่นชมพวกเธอบ้างหรือไม่? มีประโยคที่แบ่งสถานะชายหญิงออกเป็นระดับชั้น โดยกล่าวว่าผู้ชายอยู่เหนือผู้หญิงบ้างหรือไม่? ไม่มี สิ่งที่บันทึกไว้ในหนังสือปฐมกาลในพระคัมภีร์ก็คือ ผู้หญิงคือกระดูกจากกระดูกของชายและเนื้อจากเนื้อของเขา ทั้งชายและหญิงต่างก็เป็นมนุษย์ที่พระเจ้าทรงสร้างขึ้นมา เท่าเทียมกันเฉพาะพระพักตร์พระเจ้า ไม่มีการแบ่งระดับชั้น ไม่มีการแบ่งแยกว่าเหนือกว่าและด้อยกว่า การแบ่งผู้คนออกเป็นผู้ที่เหนือกว่าและด้อยกว่า และการแบ่งระดับสถานะนี้เป็นสิ่งที่ซาตานทำ นี่คือข้อพิสูจน์ที่แท้จริงว่าซาตานกดขี่และข่มเหงผู้หญิง นับตั้งแต่พระเจ้าทรงสร้างมวลมนุษย์ขึ้นมาในปฐมกาล ชายหญิงล้วนเท่าเทียมในสายพระเนตรของพระเจ้า ทั้งสองคือสิ่งมีชีวิตทรงสร้างและเป็นเป้าหมายที่พระเจ้าจะทรงช่วยให้รอด พระเจ้าไม่เคยตรัสว่าชายเหนือกว่าและหญิงด้อยกว่า หรือตรัสว่าชายควรเป็นศีรษะหรือเป็นเจ้านายของหญิง ชายควรอยู่เหนือหญิง ชายควรมีความสำคัญกว่าหญิงในเรื่องงาน หรือชายมีความคิดเห็นของตนเองและเป็นเสาหลักส่วนหญิงนั้นควรฟังชายให้มากขึ้น พระเจ้าไม่เคยตรัสอะไรเช่นนั้น เป็นเพราะความเสื่อมทรามของซาตานเท่านั้น คำกล่าวเรื่องชายเหนือกว่าและหญิงด้อยกว่าจึงก่อเกิดในหมู่ผู้คน จากนั้นกระแสนิยมเช่นนี้ก็ก่อตัวไปทั่วทั้งสังคมและในหมู่มนุษย์ทั้งมวล กดขี่ผู้หญิงไว้ใต้อำนาจสั่งการของชายอย่างต่อเนื่อง และเพราะไม่เข้าใจความจริง หลังจากที่ผู้หญิงถูกกระแสนิยมเลวๆ สารพัดชนิดของซาตานครอบงำและชักพาให้หลงผิด พวกเธอจึงรู้สึกว่าเป็นรองผู้ชายหรือมีสถานะต่ำกว่าผู้ชาย นั่นคือสาเหตุที่จนถึงทุกวันนี้ ผู้หญิงจำนวนมากยังคงเชื่อว่าคำกล่าวที่ว่า “สตรีประทินโฉมเพื่อผู้ที่ชื่นชมตน” นี้ถูกต้อง นี่เป็นเรื่องที่น่าเศร้าอย่างยิ่ง ถ้าผู้คนไม่เข้าใจความจริง พวกเขาย่อมถูกความคิดและมุมมองต่างๆ ของซาตานในเรื่องจำเพาะมากมายมาคอยชักพาให้หลงผิดและควบคุมเอาไว้อยู่ดี แม้แต่เรื่องเล็กๆ นี้ก็เป็นตัวอย่างที่ชัดเจนมากมิใช่หรือ? (ใช่) หญิงเต็มใจด้อยค่าตนเองเพราะเหตุใด? เพราะสภาพแวดล้อมทางสังคมโดยรวมทำให้ผู้หญิงไม่อาจมีสถานะเท่าเทียมชายได้ และทำให้ผู้หญิงต้องยอมหลีกทางให้ชายและสร้างเงื่อนไขที่อำนวยประโยชน์แก่ชาย ทั้งยังต้องเสียสละมากมายและจ่ายราคาที่แพงมากเพื่อทำให้ผู้ชายพอใจ เรื่องนี้เกิดจากสังคม เกิดจากกระแสนิยมต่างๆ อันเลวซึ่งมีซาตานคอยนำ ดังนั้นในตอนนี้ หลังจากที่เข้าใจความจริงในเรื่องนี้แล้ว ย่อมมีข้อสรุปที่แน่ชัดเกี่ยวกับคำกล่าวที่ว่า “สตรีประทินโฉมเพื่อผู้ที่ชื่นชมตน” มิใช่หรือ? (ใช่) คำกล่าวนี้คลาดเคลื่อนและไม่ตรงกับความจริง ถูกต้องหรือไม่? (ถูกต้อง) หลังจากที่ได้ฟังสถานการณ์ที่แท้จริงแล้ว ผู้หญิงไม่รู้สึกหรอกหรือว่าหลายปีมานี้พวกเธอมีชีวิตที่คับแค้นและถูกปิดกั้นมาโดยตลอด? แล้วผู้หญิงยังควรประทินโฉมเพื่อคนที่ชื่นชมตนอยู่อีกหรือไม่? (ไม่) ในฐานะที่เป็นสมาชิกของมวลมนุษย์ทรงสร้าง ผู้หญิงแตกต่างจากชายทางด้านเพศสภาพและสรีระเท่านั้น ไม่มีความแตกต่างในแง่อื่นเลย ในสายพระเนตรของพระเจ้า ชายหญิงไม่มีความแตกต่างทางสถานะแต่อย่างใด พระเจ้าไม่เคยประทานข้อกำหนดแก่หญิงที่แตกต่างจากชาย ไม่ว่าจะอยู่ภายใต้รูปการณ์ใดก็ตาม ยกตัวอย่าง ในแง่ของจำนวนประชากรที่พระเจ้าทรงเลือกสรร ความหวังที่จะได้รับความรอด โอกาสในการปฏิบัติหน้าที่ หน้าที่ที่สามารถปฏิบัติได้ และงานที่สามารถทำได้ โดยพื้นฐานแล้ว หญิงเสมอภาคกับชาย หญิงไม่ได้ด้อยไปกว่าชาย สถานการณ์ที่แท้จริงเป็นเช่นนี้
ก่อนหน้านี้ พวกเราได้พูดถึงการสำแดงของความมักมากในกาม ความสำส่อน และการยั่วยวนของบรรดาคนเลวที่มีแก่นแท้ธรรมชาติของมาร และยังได้พูดถึงวิธีปฏิบัติต่อคนเลวหากคนเราพบเจอพวกเขาในเรื่องของการก้าวเข้าสู่ความสัมพันธ์แบบคู่รักหรือการมองหาคู่ครองอีกด้วย พวกเจ้าหวังที่จะพบคนเช่นนั้นเพื่อให้มีประสบการณ์กับความรักในช่วงเวลาหนึ่ง ได้ทำตัวตามสบายสักครั้ง และปล่อยตัวปล่อยใจสักครั้งหรือไม่? (ไม่) แล้วพวกเจ้าหวังที่จะพบคนรักในฝันของพวกเจ้า เนื้อคู่ของพวกเจ้า คนที่ใช่ของพวกเจ้าหรือไม่? (ไม่) ไม่ว่าเจ้าจะหวังเช่นนั้นหรือไม่ก็ไม่สำคัญ สิ่งสำคัญคือเจ้าต้องมีวิจารณญาณเกี่ยวกับคนที่มักมากในกาม สำส่อน และยั่วยวนเหล่านี้ซึ่งมีแก่นแท้ธรรมชาติที่เลวร้าย และเจ้าต้องอยู่ให้ห่างจากพวกเขา ในคำพูดของผู้ไม่มีความเชื่อ ส่วนใหญ่ผู้คนเหล่านี้เป็นผู้เล่นที่มากประสบการณ์ เจ้าชู้และโรแมนติก ผู้ใหญ่ส่วนมากควรที่จะแยกแยะคนประเภทนี้ได้เมื่อพบเจอเขา บางที หลังจากมีปฏิสัมพันธ์กันสักสองสามครั้ง ผู้ใหญ่ส่วนมากจะรู้ว่าเขาเป็นคนประเภทนี้ คนประเภทนี้จีบคนโดยไม่เลือก ไม่ว่าเจ้าจะอายุเท่าใด ตราบใดที่เจ้าหน้าตาดีพอสมควร เขาก็อาจจะจีบเจ้า ทำให้เจ้าตกหลุมพรางของเขาโดยไม่รู้ตัวแม้แต่น้อยว่าเกิดอะไรขึ้น เขามักจะเอ่ยคำพูดที่อ่อนโยนและนุ่มนวลกับเจ้า และแสดงความห่วงใย ความเอาใจใส่ และการคำนึงถึงเจ้า เขาหาโอกาสที่จะส่งสายตาให้เจ้า เสิร์ฟชาหรือน้ำให้เจ้า และบางครั้งถึงกับซื้อของขวัญชิ้นเล็กๆ ช็อกโกแลต และอื่นๆ ให้เจ้า เมื่อเจ้าไม่ระแวดระวังโดยสิ้นเชิง เขาก็จะทะลวงการป้องกันของเจ้าและเข้ามาในหัวใจของเจ้า เจ้าจะได้แต่คิดถึงเขา และรู้สึกเหมือนมีผีเสื้อบินอยู่ในท้องไปโดยไม่รู้ตัว หากเจ้าไม่เห็นเขาเพียงไม่กี่วัน เจ้าก็รู้สึกเหมือนขาดอะไรไป พลางคิดว่า “คนรอบตัวฉันไม่มีใครที่ห่วงใยฉันเหมือนเขา ดูเหมือนฉันจะตกหลุมรักเขาเข้าแล้ว เขาจะตกหลุมรักฉันเหมือนกันไหมนะ?” นี่คือสภาวะแบบใด? (การตกลงสู่การทดลอง) ผู้เล่นที่มากประสบการณ์บางคนเชี่ยวชาญในการดึงผู้อื่นเข้ามาโดยการปล่อยพวกเขาไป หลังจากแสดงความห่วงใยต่อเจ้ามาระยะหนึ่งและยั่วให้เจ้าอยากแล้ว พวกเขาก็จะหายตัวไป ทำให้เจ้าติดกับด้วยตัวเจ้าเอง เมื่อเจ้าตระหนักว่าเจ้าได้ตกหลุมรักพวกเขาและขาดพวกเขาไม่ได้ เจ้าก็ได้ตกลงไปในบ่วงแห่งความรัก และเจ้าก็กลายเป็นต้องมนตร์สะกดเสียแล้ว เมื่อต้องมนตร์สะกด เจ้าก็ถูกพวกเขาจับตัวเอาไว้อย่างสมบูรณ์ บ่วงแห่งความรักที่ผู้คนตกลงไปนี้คืออะไร? สิ่งนี้ไม่ใช่ความรักใคร่เอ็นดูในครอบครัว มิตรภาพ หรือความห่วงใยและความรักระหว่างผู้คน แต่เป็นตาข่ายแห่งความปรารถนาทางเพศ เมื่อเจ้าตกลงไปในบ่วงแห่งความปรารถนาทางเพศ เจ้าก็สามารถสูญเสียการควบคุมได้อย่างง่ายดาย ผู้คนมากกว่าร้อยละเก้าสิบห้า โดยเฉพาะคนหนุ่มสาว ไม่สามารถเอาชนะสิ่งนี้และไม่สามารถหนีพ้นจากกับดักเช่นนี้ได้ เช่นนั้นแล้วควรทำอย่างไร? ในเมื่อเจ้ารู้ว่าการหนีให้พ้นจากกับดักเช่นนี้เป็นเรื่องที่ยากมาก ก็อย่าปล่อยให้ตัวเองตกลงไป จงทำทุกวิถีทางที่เป็นไปได้เพื่ออยู่ห่างจากผู้คน สิ่งทั้งหลาย หรือสภาพแวดล้อมที่อาจนำเจ้าไปสู่กับดักนั้น จงรักษาระยะห่างของเจ้าสักระยะหนึ่ง อีกทั้งอธิษฐานถึงพระเจ้าและอ่านพระวจนะของพระเจ้า ความต้องการทางเพศของเจ้าจะค่อยๆ เบาบางลงและหายไป กับดักดังกล่าวจะไม่มีอำนาจเหนือเจ้าอีกต่อไป และโดยพื้นฐานแล้วเจ้าจะเอาชนะการทดลองนี้ได้ อย่างไรก็ตาม ไม่รู้ว่าครั้งต่อไปที่เจ้าพบเจอการทดลองและกับดักเช่นนี้เจ้าจะเป็นอย่างไร เจ้าจะสามารถเอาชนะสิ่งเหล่านั้นได้หรือไม่ วิธีเดียวคือการมาเฉพาะพระพักตร์พระเจ้าบ่อยๆ เพื่ออธิษฐานและแสวงหาความจริง และอยู่ให้ห่างจากการทดลองต่างๆ แน่นอนว่า การเตรียมตัวเจ้าให้พร้อมด้วยความจริงและการเข้าใจความจริงเป็นสิ่งพื้นฐานที่สุด แต่การเตรียมตัวเจ้าให้พร้อมด้วยความจริงนั้นไม่ง่าย การนี้กำหนดให้เจ้าก้าวผ่านประสบการณ์บางอย่าง และวุฒิภาวะของเจ้าก็ไม่ได้เติบโตเร็วขนาดนั้น ดังนั้น การป้องกันในแง่มุมต่างๆ ของเจ้าจึงไม่สามารถสร้างขึ้นได้เร็วขนาดนั้นเช่นกัน เช่นนั้นแล้วควรทำอย่างไร? เจ้าต้องใช้ชีวิตเฉพาะพระพักตร์พระเจ้าบ่อยๆ มีการชี้แนะจากพระวจนะของพระเจ้า พระราชกิจของพระวิญญาณบริสุทธิ์ และการคุ้มครองของพระเจ้า เมื่อมีทั้งหมดนี้ บวกกับความแน่วแน่ส่วนตัวของเจ้า เจ้าก็จะมีมาตรการป้องกันเมื่อเผชิญกับการทดลองเช่นนั้น นอกจากนี้ เมื่อเจ้ารู้ถึงธรรมชาติของเรื่องนี้และผลสืบเนื่องที่จะตามมา เจ้าก็จะหลีกเลี่ยงสภาพแวดล้อมดังกล่าวอย่างมีสติ ซึ่งจะพิสูจน์ให้เห็นว่าเจ้ามีความความแน่วแน่ที่จะปฏิเสธการทดลองเช่นนั้น แล้วจากนั้น พระเจ้าก็จะทรงช่วยเหลือเจ้าให้รอดพ้นจากการทดลองดังกล่าวเพราะท่าทีของเจ้า และเพราะความปรารถนาส่วนบุคคลของเจ้า หากเจ้าพบเจอสภาพแวดล้อมดังกล่าว อีกทั้งรู้สึกรังเกียจและเกลียดชังอยู่ในใจแต่ไม่รู้ว่าจะปฏิเสธอย่างไร เช่นนั้นก็จงอธิษฐานถึงพระเจ้า ขอให้พระองค์ทรงคุ้มครองเจ้า และเอาสภาพแวดล้อมดังกล่าวออกไปจากเจ้าเสีย เมื่อเจ้ามีคำวิงวอนและความปรารถนาเช่นนั้น บางที คนที่ทำให้เกิดการทดลองที่อันตรายต่อเจ้าอาจจะถูกย้ายออกไปเนื่องจากความจำเป็นในเรื่องงานของคริสตจักร ทำให้เขาไม่สะดวกที่จะติดต่อเจ้าอีก และเจ้าจะไม่พบเจอเขาอีกต่อไป นี่คือพระเจ้าทรงกำลังช่วยเหลือเจ้า นี่คือการคุ้มครองของพระเจ้า เพราะพระเจ้าทอดพระเนตรเห็นความปรารถนาส่วนตัว ท่าที ความมุ่งมั่น และความแน่วแน่ของเจ้า พระองค์จึงจะทรงช่วยเหลือเจ้าอย่างแข็งขันและเต็มที่เพื่อให้เจ้าลุล่วงความปรารถนาของตน เป็นการสัมฤทธิ์ผลลัพธ์ในการคุ้มครองเจ้า เมื่อคนคนนี้จากไปและไม่คุกคามเจ้าอีกต่อไป เจ้าอาจจะรู้สึกว่างเปล่าอยู่ภายในเล็กน้อย คิดว่าน่าเสียดายอยู่นิดหน่อยที่เขาจากไป และถึงกับนึกฝันว่า “หากเขายังอยู่ที่นี่ พวกเราจะเข้ากันได้ดีไหม?” ในบางครั้ง ความคิดเช่นนั้นอาจเกิดขึ้น แต่ด้วยการคุ้มครองของพระเจ้า ท้ายที่สุดแล้วเจ้าจะถูกกันให้อยู่ห่างจากการทดลอง โดยไม่รู้ตัว เรื่องนี้ก็ค่อยๆ จางหายไปจากหัวใจของเจ้า ค่อยๆ ถอยห่างไปจากเจ้า และเมื่อเวลาผ่านไป เจ้าจะได้ความสงบสุขของเจ้าคืนมา กลับไปสู่สภาวะชีวิตก่อนหน้านี้และความนึกคิดที่เป็นปกติของเจ้า เมื่อมาถึงจุดนี้ เรื่องนี้ก็เป็นอันสิ้นสุด เรื่องนี้ไม่ได้ก่อให้เกิดภัยคุกคามหรือการก่อกวนใดๆ ต่อเจ้า แต่กลับกลายเป็นหลักฐานและคำพยานอันทรงพลังถึงชัยชนะของเจ้าที่มีต่อซาตาน รวมถึงต่อการหลบเลี่ยงและการปฏิเสธมารของเจ้า นี่เป็นเรื่องที่ดีมากมิใช่หรือ? (ใช่) เมื่อการทดลองนี้กำลังจะก่อให้เกิดภัยคุกคามต่อเจ้า ในช่วงเวลาที่อันตรายนั้น ด้วยท่าทีและการให้ความร่วมมือของเจ้า พระเจ้าจึงทรงคุ้มครองเจ้า พระเจ้าทรงจัดเตรียมสภาพแวดล้อมที่เหมาะสมให้แก่เจ้า ทำให้เจ้าตั้งมั่นได้ สิ่งนี้ส่งเสริมการเติบโตทางวุฒิภาวะของเจ้า สิ่งนี้จะเพิ่มพูนความเชื่อของเจ้า เพิ่มพูนความแน่วแน่และความอยากที่จะปฏิบัติความจริงของเจ้า มอบแรงจูงใจให้เจ้า และทำให้วุฒิภาวะของเจ้าเติบโตขึ้น เมื่อการทดลองนี้เกิดขึ้นกับเจ้า หากเจ้าไม่เต็มใจที่จะปฏิเสธหรือหลีกเลี่ยงมัน ไร้ซึ่งความเต็มใจที่จะปฏิบัติความจริง เพียงแค่ปล่อยให้การทดลองนี้เกิดขึ้นอย่างอิสระ และเต็มใจที่จะยอมรับการทดลองนี้ ถึงกับเต็มใจที่จะยอมรับการคุกคามและการพัวพันของมารเสียด้วยซ้ำ และเจ้าก็เพลิดเพลินกับสภาวะเช่นนั้นมากขึ้นเรื่อยๆ เต็มใจที่จะใช้ชีวิตอยู่ในสภาพแวดล้อมเช่นนั้นมากขึ้นเรื่อยๆ และเจ้าไม่กระตือรือร้นที่จะอธิษฐานถึงพระเจ้าเพื่อขอให้พระองค์ทรงนำสภาพแวดล้อมเช่นนั้นออกไป—เมื่อทอดพระเนตรเห็นว่าท่าทีที่เจ้ามีต่อเรื่องนี้เป็นเช่นนี้ พระเจ้าก็จะไม่ทรงบังคับเจ้า ในการกระทำของพระเจ้า พระองค์ไม่เคยทรงบังคับผู้ใด ในเมื่อเจ้าชอบคนคนนี้มากเหลือเกิน ในเมื่อเจ้ารู้สึกว่าเขาสามารถนำความสุขและความชื่นบานอันยิ่งใหญ่มาให้เจ้า มอบความยินดีให้เจ้าได้ พระเจ้าก็จะไม่ทรงพรากความชื่นบานและความสุขเช่นนั้นไปจากเจ้า และพระเจ้าจะไม่ทรงย้ายคนคนนี้ออกไป สำหรับผลสืบเนื่องนั้น เจ้าต้องแบกรับสิ่งเหล่านั้นเพียงลำพัง สิ่งที่จะเกิดขึ้นก็คือ เจ้าจะค่อยๆ ตกลงสู่การทดลองและการพัวพันในทางกามารมณ์ของหมู่มาร ของคนที่เลว มักมากในกาม และสำส่อน จนท้ายที่สุดก็สูญเสียการตำหนิจากมโนธรรมของเจ้าและการสถิตของพระเจ้าไป หลังจากเพลิดเพลินกับความสุขและความชื่นบานยินดีของการลุ่มหลงในความปรารถนาทางเพศของเนื้อหนัง เจ้าจะรู้สึกไม่ละอายใจและไม่สามารถถอนตัวออกจากการทดลองดังกล่าวได้ ไม่สามารถดึงตัวเองออกจากบ่วงแห่งความปรารถนาทางเพศได้—นี่คือสิ่งที่เรียกว่าการปล่อยตัวให้ตกลงสู่ความเสื่อมทราม เจ้ารู้สึกว่าเจ้าเป็นคนที่มีความสุขที่สุด เจ้าเพลิดเพลินกับความสุขและความชื่นบานยินดีนี้อย่างมาก รู้สึกโชคดีที่มีความสุขและความชื่นบานยินดีเช่นนี้ และพอใจมากที่ติดอยู่ในบ่วงแห่งความรักเช่นนี้ แล้วพระเจ้าจะยังจะทรงทำหรือตรัสสิ่งใดได้อีก? พระเจ้าจะไม่ประทานคำใบ้ใดๆ แก่เจ้า จะไม่ทรงเตือนเจ้าในเรื่องใดทั้งสิ้น และจะไม่ทรงทำสิ่งใดเลย จงเดินหน้าและเสพสุขต่อไปเถิด ผลลัพธ์สุดท้ายสำหรับบรรดาผู้ที่ติดอยู่ในบ่วงแห่งความปรารถนาทางเพศเป็นสิ่งที่คาดเดาได้ ไม่มีใครที่ตกลงไปในบ่วงแห่งความรักแล้วลงเอยด้วยความสุขหรือความชื่นบานยินดี ตรงกันข้าม จุดจบนั้นมีแต่จะเจ็บปวดและน่าโศกเศร้าเท่านั้น เจ้าต้องแบกรับผลสืบเนื่องเช่นนั้นเพียงลำพัง และเจ้าก็สมควรที่จะต้องแบกรับสิ่งเหล่านั้น พระเจ้าทรงกระทำการอย่างมีหลักธรรมใช่หรือไม่? (ใช่) พระเจ้าทรงเคารพทางเลือกของเจ้า อย่าคิดว่า “พระเจ้าจะทรงจับตาดูฉันและคอยควบคุมฉัน พระองค์จะไม่ทรงปล่อยให้ฉันคบหาดูใจ และจะไม่ทรงปล่อยให้ฉันตอบสนองความต้องการทางเพศของตัวเอง” เจ้าคิดผิดแล้ว พระเจ้าไม่ทรงก้าวก่ายเจ้า สิ่งที่พระเจ้าทรงต้องการทำคือคุ้มครองเจ้าจากการตกลงสู่การทดลอง จากการถูกคนชั่วชักพาให้หลงผิด จากการถูกซาตานย่ำยีและสร้างความเสียหายแสนสาหัส แต่หากเจ้าเลือกที่จะไปกับซาตาน พระเจ้าก็ตรัสว่านั่นคือเสรีภาพของเจ้าและทางเลือกของเจ้า ตราบใดที่เจ้าเต็มใจ ตราบใดที่เจ้าไม่นึกเสียใจ พระเจ้าก็จะไม่ทรงบังคับเจ้า เจ้าเป็นคนเดียวที่ต้องเก็บเกี่ยวสิ่งที่เจ้าหว่านไว้ และเมื่อถึงเวลาที่เจ้าร้องไห้อย่างน่าเวทนา ก็อย่าพร่ำบ่นว่าพระเจ้าไม่ได้ทรงเตือนเจ้า และอย่าพร่ำบ่นว่าพระเจ้าไม่ได้ทรงคุ้มครองเจ้า พระเจ้าทรงต้องการคุ้มครองเจ้า พระเจ้าทรงต้องการให้เจ้าอยู่ห่างจากการทดลอง แต่เจ้ากลับปฏิเสธ หากพระเจ้าจะทรงย้ายคนที่เจ้าชอบออกไป คนที่เจ้าเข้าไปพัวพันด้วยในบ่วงแห่งความรัก เจ้าก็จะไปตามหาพวกเขา เจ้าจะทำตัวเหมือนคนบ้า เจ้าจะสูญเสียการควบคุม เจ้าจะพร่ำบ่นพระเจ้า เจ้าจะดูหมิ่นพระเจ้า—ดูหมิ่นว่าพระเจ้าไม่ใส่พระทัย ดูหมิ่นว่าพระเจ้าไม่ทรงเห็นอกเห็นใจเจ้า และดูหมิ่นว่าพระเจ้าไม่ทรงจัดเตรียมเงื่อนไขที่สะดวกสบายให้เจ้า แท้จริงแล้ว การดูหมิ่นพระเจ้านั้นไร้ประโยชน์ พระเจ้าจะไม่ทรงทำเช่นนั้น พระเจ้าจะไม่ทรงทำให้ผู้คนทำสิ่งที่พวกเขาไม่เต็มใจทำ พระเจ้าประทานเจตจำนงเสรีให้มนุษย์ ในเมื่อเจ้าเลือกเส้นทางนั้นด้วยตัวเจ้าเอง เจ้าก็ต้องแบกรับผลสืบเนื่องอันเลวร้ายที่เกิดขึ้นในท้ายที่สุดเพียงลำพัง ไม่มีผู้ใดจะมารับเคราะห์แทนเจ้า บัดนี้เรื่องนี้ชัดเจนแล้วใช่หรือไม่? (ใช่)
หากบางคนเผชิญกับการพัวพันของหมู่มารและเหล่าซาตาน—ของคนเลว—และไม่ปฏิเสธพวกเขา แต่เต็มใจที่จะใช้ชีวิตร่วมกับพวกเขา นี่ก็คือทางเลือกของพวกเขาเอง เมื่อท้ายที่สุดการนี้ทำให้เกิดผลสืบเนื่องอันขมขื่น พวกเขาก็ไม่ควรโทษผู้อื่น พวกเขาทำได้เพียงเกลียดชังตนเองที่ต่ำทรามเกินไปและเบี่ยงเบนเกินไป และควรตบหน้าตนเองและสาปแช่งตนเอง ไม่ว่าท้ายที่สุดเจ้าจะเก็บเกี่ยวผลอันขมขื่นแบบใด ก็ไม่เกี่ยวอะไรกับพระเจ้าเลย จงอย่ากล่าวว่า “เหตุใดพระเจ้าจึงไม่ทรงคุ้มครองฉัน? เหตุใดพระเจ้าจึงไม่ทรงหยุดฉันในตอนนั้น?” เราขอบอกเจ้าว่า พระเจ้าทรงไม่มีภาระผูกพันเช่นนั้น พระองค์ได้ตรัสสิ่งที่พระองค์ควรตรัสกับเจ้าอย่างชัดเจนแล้ว เจ้าเป็นคนที่มีความสามารถในการคิดได้ด้วยตนเอง พระเจ้าได้ประทานเจตจำนงเสรีให้เจ้า และเจ้ามีสิทธิ์ที่จะเลือกอย่างอิสระ ดังนั้น พระเจ้าจึงประทานสิทธิ์ในการเลือกให้แก่เจ้าในยามที่เจ้าพบเจอสิ่งใดก็ตาม ในเมื่อเจ้ามีสิทธิ์ที่จะเลือก ผลไม้อันขมขื่นที่เจ้าเก็บเกี่ยวในท้ายที่สุดจึงมาจากทางเลือกของเจ้าเอง ดังนั้นเจ้าจึงไม่ควรพร่ำบ่นพระเจ้าหรือโยนความผิดไปทุกที่ที่เจ้าจะทำได้ พระราชกิจที่พระเจ้าทรงทำคือการบอกความจริงแก่เจ้าและแสดงให้เจ้าเห็นเส้นทางสู่ความรอด ส่วนเจ้าจะเลือกติดตามพระเจ้าหรือติดตามซาตานก็ขึ้นอยู่กับเจ้า หากเจ้าเป็นคนที่ได้รับพรและเต็มใจที่จะไล่ตามเสาะหาความจริง เช่นนั้นก็จงติดตามพระเจ้า หากเจ้าไม่รักความจริง แต่กลับรักโลกและรักความเลวร้าย—หากชีวิตของเจ้าเป็นเพียงชีวิตที่ไร้ค่า—เช่นนั้นก็จงเลือกติดตามซาตาน ไม่มีใครห้ามเจ้าเลย มาจนถึงทุกวันนี้ บางคนยังคงเข้าใจผิดเกี่ยวกับพระเจ้าและพระนิเวศของพระเจ้า โดยพร่ำบ่นอยู่เสมอว่า “ฉันอายุสามสิบหรือสี่สิบกว่าแล้ว ฉันยังไม่เคยมีแฟนหรือแต่งงานเลย—พระนิเวศของพระเจ้าไม่อนุญาต!” พระนิเวศของพระเจ้าเคยจำกัดห้ามผู้คนจากการคบหาดูใจหรือแต่งงานเมื่อไรกัน? นี่คือเสรีภาพของเจ้า พระนิเวศของพระเจ้าไม่ก้าวก่าย อย่างไรก็ตามมีเงื่อนไขอยู่หนึ่งข้อ กล่าวคือ หากเจ้ามีการคบหาดูใจหรือแต่งงาน เช่นนั้นเจ้าก็ไม่สามารถทำหน้าที่ในคริสตจักรที่ปฏิบัติหน้าที่เต็มเวลาได้ เพราะการมีความสัมพันธ์แบบคู่รักและไม่มีจิตใจที่จะทำหน้าที่ของเจ้าอีกต่อไปจะเป็นอุปสรรคต่องานของคริสตจักร หากเจ้าต้องการคบหาดูใจและแต่งงานจริงๆ เช่นนั้นก็จงส่งมอบงานที่เจ้ารับผิดชอบเสียก่อน และพวกเราก็จะแยกทางกันชั่วคราว ทุกคนเข้าใจหลักธรรมในเรื่องนี้อย่างชัดเจนใช่หรือไม่? (ใช่) หากใครต้องการคบหาดูใจหรือแต่งงาน นั่นก็ไม่เป็นไรเลย ไม่มีใครจำกัดห้ามในเรื่องนี้ อย่างไรก็ตาม การจีบเพศตรงข้ามอย่างไม่เลือกหน้าและการก่อกวนชีวิตคริสตจักรเป็นสิ่งที่ยอมรับไม่ได้ บรรดาผู้ที่จีบผู้อื่นอย่างไม่เลือกหน้าคือมาร พวกเขาคือคนเลว มักมากในกาม และสำส่อน และพระนิเวศของพระเจ้าก็ไม่อนุญาตให้มีผู้คนเช่นนั้นอยู่เป็นอันขาด คนประเภทนี้เที่ยวจีบและคุกคามผู้อื่นอย่างไม่เลือกหน้าไม่ว่าพวกเขาจะอยู่ในกลุ่มคนใดก็ตาม พวกเขาก่อให้เกิดความตื่นตระหนกและทำให้ผู้คนรู้สึกกระสับกระส่ายและไม่สบายใจอยู่เสมอราวกับภัยร้าย ไม่ว่าพวกเขาจะใช้ชีวิตคริสตจักรที่ใด การก่อกวนของพวกเขาก็สร้างบรรยากาศที่เลวร้ายและเปลี่ยนคริสตจักรให้กลายเป็นความยุ่งเหยิงที่ไร้ระเบียบ พวกเขาไม่เพียงบ่อนทำลายงานของคริสตจักรเท่านั้น แต่ยังก่อกวนระเบียบที่ปกติของพี่น้องชายหญิงที่กำลังทำหน้าที่ของตนอีกด้วย ผู้คนเช่นนั้นต้องถูกจับตาดูและถูกจำกัดห้ามอย่างเข้มงวด และบรรดาผู้ที่ก่อให้เกิดผลกระทบที่ร้ายแรงต้องถูกแยกตัวหรือถูกคัดออก บางคนกล่าวว่า “ฉันสร้างความเสียหายให้คนแค่ไม่กี่คน—นั่นไม่ใช่ปัญหาใหญ่ใช่ไหม?” หากเจ้าสามารถสร้างความเสียหายต่อคนไม่กี่คนได้ เจ้าก็สามารถสร้างความเสียหายต่อคนหลายสิบคนได้เช่นกัน นี่คือสิ่งที่น่าต่ำทรามที่เจ้าเป็น การจีบผู้อื่นอย่างไม่ยั้งคิดและการปลดปล่อยความปรารถนาทางเพศอย่างไม่เหมาะสมในคริสตจักร—ซึ่งเป็นการสร้างความเสียหายต่อผู้คน—เป็นสิ่งที่ยอมรับไม่ได้ หากเจ้าต้องการจีบผู้คน ก็จงไปที่สถานที่แห่งความมัวเมาของโลกที่ไม่มีความเชื่อเถิด ที่นั่นไม่มีใครจำกัดห้ามเจ้า แต่พระนิเวศของพระเจ้า ซึ่งเป็นสถานที่ที่พี่น้องชายหญิงทำหน้าที่ของตนนั้นเคร่งขรึม เงียบสงบ และศักดิ์สิทธิ์ พระนิเวศของพระเจ้าไม่อนุญาตให้มารหรือซาตานใดๆ มาก่อกวนหรือบ่อนทำลายที่แห่งนี้ หากใครต้องการเปลี่ยนคริสตจักรให้เป็นสถานที่สำหรับการคบหาดูใจหรือความสำส่อน การลุ่มหลงในความปรารถนาทางเพศตามอำเภอใจ นั่นย่อมเป็นสิ่งที่ยอมรับไม่ได้โดยสิ้นเชิง! นี่คือคริสตจักร สถานที่แห่งพระราชกิจของพระเจ้า สถานที่ซึ่งพระวิญญาณบริสุทธิ์ทรงพระราชกิจเพื่อชำระให้บริสุทธิ์และทำให้ผู้คนเพียบพร้อม ทุกคนไม่ว่าชายหรือหญิงต้องเป็นคนที่มีเกียรติและดีพร้อม และใส่ใจกับงานที่ถูกควร ไม่อนุญาตให้จีบผู้อื่นอย่างไม่เลือกหน้า และไม่อนุญาตให้ปลดปล่อยความปรารถนาทางเพศอย่างไม่เหมาะสมเช่นกัน หากเจ้าไม่สามารถควบคุมความปรารถนาทางเพศของเจ้าได้และเพียงแค่ต้องการปลดปล่อยมันออกมา เช่นนั้นก็จงเลือกแต่งงานกับคนที่เหมาะสม อย่าจีบผู้อื่นอย่างไม่เลือกหน้าภายในคริสตจักร ใครก็ตามที่จีบผู้อื่นอย่างไม่เลือกหน้าและก่อให้เกิดความเดือดดาลจากพี่น้องชายหญิงควรถูกคัดออกหรือถูกขับไล่โดยเร็ว เพื่อไม่ให้พวกเขาก่อกวนชีวิตคริสตจักรต่อไป เข้าใจหรือไม่? (เข้าใจ) ต้องมีขอบเขตระหว่างชายและหญิง หากผู้ชายคอยป้วนเปี้ยนอยู่กับกลุ่มผู้หญิงเสมอ ไม่ใช่เพราะเหตุผลเรื่องงาน และไม่ใช่เพราะมีเรื่องสำคัญที่ต้องจัดการ แต่เพื่อโอ้อวดตัวเองในหมู่ผู้หญิง ปลดปล่อยความปรารถนาทางเพศ และจีบพวกเธออย่างไม่เลือกหน้า นี่ก็คือการคุกคาม หากผู้หญิงคอยป้วนเปี้ยนอยู่กับกลุ่มผู้ชายเสมอไม่ว่าจะมีเหตุผลหรือไม่ก็ตาม มักจะจีบพวกเขาอย่างไม่ยั้งคิด ส่งสายตาให้พวกเขาและโปรยเสน่ห์ของเธอ เธอก็ควรถูกจัดการในฐานะมารเช่นกัน หากเจ้ากำลังพูดคุยหารือหรือสามัคคีธรรมเรื่องงานตามปกติ นี่เป็นสิ่งที่ยอมรับได้ แต่การจีบและหยอกเอินผู้อื่นอย่างไม่เลือกหน้านั้นเป็นสิ่งที่ยอมรับไม่ได้ พฤติกรรมใดๆ ที่ก่อให้เกิดความวุ่นวายถือเป็นการก่อกวนชีวิตคริสตจักรและทำลายระเบียบตามปกติของงานคริสตจักร และเป็นสิ่งต้องห้ามในพระนิเวศของพระเจ้า ทุกคนควรปฏิเสธและอยู่ห่างจากมารที่มักมากในกาม สำส่อน และยั่วยวนทางเพศเหล่านี้ เมื่อคนส่วนใหญ่ลุกขึ้นมาปฏิเสธ เปิดโปง และหลบเลี่ยงพวกเขา ทำให้แน่ใจว่าความพยายามของพวกเขาที่จะจีบผู้อื่นนั้นล้มเหลว และไม่เปิดโอกาสให้พวกเขาได้ทำตามใจชอบในทุกสถานการณ์ใด พวกเขาก็จะค่อยๆ หยุดสิ่งที่พวกเขากำลังทำอยู่ หากพวกเขาไม่สามารถทำหน้าที่ของตนได้ตามปกติ และพวกเขาเพียงแต่จีบและก่อกวนผู้อื่นอย่างไม่ยั้งคิดในยามที่ตนมีเวลาว่าง เที่ยวมีความสัมพันธ์แบบคู่รักไปทั่ว และเพลิดเพลินกับความรู้สึกของการมีความสัมพันธ์แบบคู่รัก เช่นนั้นก็จงคัดพวกเขาออกทันที จงรีบตัดปมปัญหานีทิ้งและจัดการกับบุคคลที่สำส่อนเหล่านี้—อย่าให้โอกาสพวกเขาได้ก่อกวนผู้คนอีก ผ่านสามัคคีธรรมของพวกเรา ตอนนี้เรื่องนี้ชัดเจนแล้วใช่หรือไม่? (ใช่) พวกเจ้าได้รับสิ่งใดบ้างหรือไม่? พวกเจ้ามีเส้นทางแห่งการปฏิบัติหรือไม่? ตอนนี้พวกเจ้ามีวิจารณญาณเกี่ยวกับคนประเภทที่มักมากในกามและสำส่อนนี้แล้วใช่หรือไม่? (ใช่) พวกเจ้าเข้าใจชัดเจนแล้วใช่หรือไม่ว่าจะประพฤติปฏิบัติตนอย่างไร จะอยู่ในที่ทางที่เหมาะสมของตนอย่างไร และจะทำสิ่งที่พวกเจ้าพึงทำภายในความเป็นมนุษย์ที่ปกติอย่างไร? (ใช่) ในเรื่องนี้ มีความจริงที่ผู้คนควรเข้าใจและมีหลักธรรมแห่งการแยกแยะที่พวกเขาควรเข้าใจให้ชัดเจน และแน่นอนว่ายังมีหลักธรรมความจริงที่ผู้คนควรปฏิบัติและมีเส้นทางที่พวกเขาควรเดินอีกด้วย เมื่อเข้าใจทั้งหมดนี้อย่างชัดเจน เรื่องนี้ก็ถือว่าได้รับการแจกแจงอย่างครบถ้วนแล้ว
สามัคคีธรรมในวันนี้ของพวกเรามีเพียงเท่านี้ ลาก่อน!
11 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 2024