เจ้าสามารถสื่อสารอย่างเป็นรูปธรรมถึงพระอุปนิสัยที่พระเจ้าทรงแสดงไว้ในแต่ละยุคด้วยภาษาที่เหมาะควรและแฝงนัยสำคัญของยุคนั้นๆ ได้หรือไม่?  เจ้าผู้มีประสบการณ์กับพระราชกิจของพระเจ้าในยุคสุดท้าย สามารถบรรยายอุปนิสัยอันชอบธรรมของพระเจ้าในรายละเอียดได้หรือไม่?  เจ้าสามารถเป็นพยานยืนยันถึงอุปนิสัยของพระเจ้าได้อย่างชัดเจนและถูกต้องแม่นยำหรือไม่?  เจ้าจะบอกเล่าสิ่งที่เจ้าเคยเห็นและเคยมีประสบการณ์อย่างไรแก่ผู้เชื่อในศาสนาที่น่าสงสาร ขัดสน และเปี่ยมศรัทธา ซึ่งหิวและกระหายความชอบธรรมและกำลังรอคอยให้เจ้าเลี้ยงดูพวกเขา?  “ผู้คน” เช่นใดที่กำลังรอให้เจ้าเลี้ยงดูพวกเขา?  เจ้านึกภาพออกหรือไม่?  เจ้าตระหนักถึงภาระบนบ่าของเจ้า พระบัญชาสำหรับเจ้า และความรับผิดชอบของเจ้าบ้างหรือไม่?  ไหนเล่าสำนึกแห่งภารกิจครั้งประวัติศาสตร์ของเจ้า?  เจ้าจะปฏิบัติหน้าที่ในฐานะผู้เป็นนายของยุคถัดไปให้ดีได้อย่างไร?  เจ้ามีสำนึกอันแรงกล้าของการเป็นนายหรือไม่?  ควรอธิบายถึงผู้เป็นนายของสรรพสิ่งว่าอย่างไร?  แท้จริงแล้ว คือผู้เป็นนายของสิ่งมีชีวิตทั้งปวงและสรรพสิ่งทางวัตถุในโลกใช่หรือไม่?  เจ้าวางแผนให้งานระยะต่อไปเดินหน้าอย่างไร?  มีผู้คนมากมายเพียงใดที่กำลังรอคอยให้เจ้าเลี้ยงดูพวกเขา?  งานของเจ้าใช่งานหนักหรือไม่?  พวกเขาอับจน น่าเวทนา มืดบอด และทำอะไรไม่ถูก ตกอยู่ในความมืดมิดและโหยไห้อยู่ในนั้น—ไหนเล่าหนทาง?  พวกเขาโหยหายิ่งนักที่จะให้ความสว่างพลันเคลื่อนลงมาเหมือนดาวตกและสลายกองกำลังแห่งความมืดที่กดขี่มนุษย์มานานหลายปี  พวกเขาคาดหวังและคะนึงหาด้วยความร้อนใจทั้งวันทั้งคืน—มีใครบ้างที่จะรู้เรื่องทั้งหมดนี้ได้?  แม้ในวันที่ความสว่างวาบผ่าน ผู้คนที่ทุกข์ทนอย่างแสนสาหัสเหล่านี้ก็ยังคงถูกกักขังอยู่ในคุกใต้ดินอันมืดมิด ไม่อาจได้รับการปลดปล่อย เมื่อใดที่พวกเขาจะไม่ร่ำไห้อีกต่อไป?  ช่างเป็นเคราะห์กรรมอันเลวร้ายของวิญญาณอันเปราะบางเหล่านี้ซึ่งไม่เคยได้รับการพักผ่อน และถูกจองจำมาช้านานด้วยพันธนาการที่ไร้ความปรานีและประวัติศาสตร์ที่ถูกแช่แข็ง  มีใครได้ยินเสียงโหยไห้ของพวกเขาบ้าง?  มีใครมองเห็นสภาพอันทุกข์ตรมของพวกเขาบ้าง?  เจ้าเคยฉุกคิดบ้างหรือไม่ว่าพระหทัยของพระเจ้าจะทุกข์ระทมและกระวนกระวายเพียงใด?  พระองค์จะทรงทนเห็นมวลมนุษย์ที่ไร้ความผิดซึ่งพระองค์ทรงสร้างขึ้นมาด้วยพระหัตถ์ของพระองค์เอง พากันทนทุกข์ทรมานเยี่ยงนี้ได้อย่างไร?  ถึงอย่างไรมวลมนุษย์ก็คือผู้เคราะห์ร้ายที่ถูกวางยาพิษ  และแม้มวลมนุษย์จะรอดชีวิตมาได้จนถึงทุกวันนี้ แต่มีใครรู้บ้างว่ามวลมนุษย์ถูกมารชั่ววางยาพิษมานานแล้ว?  เจ้าลืมไปแล้วหรือว่าเจ้าก็เป็นหนึ่งในเหยื่อทั้งหลาย?  เจ้าไม่เต็มใจที่จะพากเพียรช่วยผู้รอดชีวิตทั้งหมดนี้ให้รอดเพราะว่าเจ้ารักพระเจ้าหรอกหรือ?  เจ้าไม่เต็มใจที่จะอุทิศเรี่ยวแรงทั้งหมดที่มีเพื่อตอบแทนพระเจ้าผู้ทรงรักมนุษย์ประดุจเนื้อหนังและโลหิตของพระองค์เองหรอกหรือ?  เจ้าเข้าใจการถูกพระเจ้าทรงใช้ให้ดำรงชีวิตที่ไม่ธรรมดาของเจ้าว่าอย่างไรกันแน่?  แท้จริงแล้วเจ้ามีความตั้งใจแน่วแน่และความเชื่อที่จะใช้ชีวิตตามชีวิตอันเปี่ยมความหมายของ “คนที่เปี่ยมศรัทธาและรับใช้พระเจ้า” หรือไม่?