ตอบ:

บนพื้นฐานของพระวจนะขององค์พระเยซูเจ้าเท่านั้นที่ว่า “เพราะถ้าเราไม่ไป องค์ผู้ช่วยก็จะไม่เสด็จมาหาพวกท่าน แต่ถ้าเราไปแล้ว เราก็จะใช้พระองค์มาหาท่าน  เมื่อพระองค์เสด็จมาแล้ว พระองค์จะทรงทำให้โลกรู้แจ้งในเรื่องความบาป ความชอบธรรม และการพิพากษา” (ยอห์น 16:7-8) เจ้ากล้าที่จะอ้างหรือไม่ว่า พระวิญญาณบริสุทธิ์ได้ทรงเคลื่อนลงมาในวันเพ็นเทคอสเพื่อทรงพระราชกิจในมนุษย์และทรงดำเนินการพระราชกิจแห่งการพิพากษาในยุคสุดท้าย?  มีหลักพื้นฐานอันใดหรือไม่สำหรับการนี้ในพระวจนะแห่งพระเจ้า?  ความเข้าใจเช่นนั้นเกี่ยวกับพระวจนะขององค์พระผู้เป็นเจ้าคล้อยตามน้ำพระทัยของพระองค์หรือไม่?  องค์พระเยซูเจ้าได้ตรัสอย่างตรงๆ ว่า “เราไม่พิพากษาคนที่ได้ยินถ้อยคำของเราและไม่ทำตาม เพราะว่าเราไม่ได้มาเพื่อจะพิพากษาโลก แต่มาเพื่อจะช่วยโลกให้รอด  หากใครปฏิเสธเราและไม่ยอมรับวจนะของเรา จะมีสิ่งหนึ่งที่พิพากษาเขา นั่นคือ คำที่เรากล่าวไว้แล้วย่อมจะพิพากษาเขาในวันสุดท้าย” (ยอห์น 12:47-48)  พระวจนะแห่งองค์พระเยซูเจ้านั้นไม่กำกวม ความว่า การกระทำของพระองค์ไม่ใช่พระราชกิจแห่งการพิพากษา และพระองค์จะทรงแสดงความจริงและทรงดำเนินการพระราชกิจแห่งการพิพากษาจนเมื่อพระองค์ได้ทรงกลับมาในระหว่างยุคสุดท้ายแล้วเท่านั้น  ด้วยเหตุนี้ จึงเป็นการปลอดภัยที่จะกล่าวว่า การถือเอาพระราชกิจของพระวิญญาณบริสุทธิ์ในยุคพระคุณและเรียกพระราชกิจนี้ว่าพระราชกิจแห่งการพิพากษาของพระเจ้าในยุคสุดท้ายนั้นเป็นการผิด  เมื่อพวกเรามาอยู่เฉพาะพระพักตร์องค์พระผู้เป็นเจ้าเพื่อสารภาพบาปของพวกเราและกลับใจ โดยน้ำตาแห่งความระทมหลั่งไหลลงมาอาบแก้มของพวกเรา นี่ก็คือการที่พวกเราได้รับการสัมผัสและการตำหนิโดยพระวิญญาณบริสุทธิ์เท่านั้น  นี่หมายความว่าพระราชกิจของพระวิญญาณบริสุทธิ์ในยุคพระคุณนั้นมีประสิทธิผล  นั่นแตกต่างกันอย่างสิ้นเชิงกับพระราชกิจแห่งการพิพากษาของพระเจ้าในยุคสุดท้าย  เพื่อที่จะเข้าใจว่าการพิพากษาคืออะไรกันแน่ พวกเรามาดูที่สองบทตอนของพระวจนะของพระเจ้าผู้ทรงมหิทธิฤทธิ์กันเถิด

พระเจ้าผู้ทรงมหิทธิฤทธิ์ตรัสว่า “เมื่อกล่าวถึงคำว่า ‘การพิพากษา’ เจ้ามีแนวโน้มที่จะนึกถึงพระวจนะที่พระยาห์เวห์ตรัสเพื่ออบรมผู้คนในทุกภูมิภาคและพระวจนะที่พระเยซูตรัสเพื่อว่ากล่าวพวกฟาริสี แม้จะมีความรุนแรงเช่นนั้น พระวจนะเหล่านี้ก็ไม่ใช่การพิพากษามนุษย์ของพระเจ้า แต่เป็นเพียงพระวจนะที่พระเจ้าตรัสภายในสภาพแวดล้อมที่แตกต่างกัน กล่าวคือในบริบทที่แตกต่างกัน พระวจนะเหล่านี้ไม่เหมือนพระวจนะที่พระคริสต์แห่งยุคสุดท้ายตรัสเมื่อพระองค์ทรงพิพากษามนุษย์ พระคริสต์แห่งยุคสุดท้ายทรงใช้ความจริงหลากหลายเพื่อสอนมนุษย์ เพื่อเปิดโปงธาตุแท้ของมนุษย์ และเพื่อชำแหละคำพูดและความประพฤติของมนุษย์  พระวจนะเหล่านี้ประกอบด้วยความจริงนานัปการ อาทิ หน้าที่ของมนุษย์ วิธีที่มนุษย์ควรนบนอบพระเจ้า วิธีที่มนุษย์ควรจงรักภักดีต่อพระเจ้า วิธีที่มนุษย์ควรใช้ชีวิตตามความเป็นมนุษย์ที่ปกติ ตามพระปัญญาและอุปนิสัยของพระเจ้า พระวจนะเหล่านี้ล้วนชี้ไปที่ธาตุแท้ของมนุษย์และอุปนิสัยอันเสื่อมทรามของเขา โดยเฉพาะอย่างยิ่งพระวจนะที่เปิดโปงว่ามนุษย์ปฏิเสธพระเจ้าอย่างไรนั้น ยิ่งชี้ให้เห็นว่ามนุษย์เป็นตัวแทนของซาตาน รวมทั้งกองกำลังฝ่ายศัตรูที่ต่อต้านพระเจ้าอย่างไร ในการทรงพระราชกิจแห่งการพิพากษาของพระองค์ ด้วยพระวจนะไม่กี่คำ พระเจ้าไม่ได้ตรัสอธิบายธรรมชาติของมนุษย์อย่างครบถ้วน แต่ทรงเปิดโปงและตัดแต่งเป็นเวลายาวนาน  วิธีการเปิดโปงและตัดแต่งอันแตกต่างกันทั้งหมดนี้ไม่สามารถทดแทนได้ด้วยคำพูดธรรมดาสามัญ แต่ใช้ความจริงที่มนุษย์ไม่มีโดยสิ้นเชิงมาดำเนินพระราชกิจแห่งการเปิดโปงและตัดแต่งนี้  มีเพียงวิธีการเช่นนี้เท่านั้นที่สามารถเรียกว่าการพิพากษา โดยผ่านการพิพากษาแบบนี้เท่านั้นที่มนุษย์จะสามารถถูกกำราบและโน้มน้าวจนหมดใจเกี่ยวกับพระเจ้า และยิ่งกว่านั้น ยังได้รับความรู้ที่แท้จริงเกี่ยวกับพระเจ้า สิ่งที่พระราชกิจแห่งการพิพากษาทำให้เกิดขึ้นคือความเข้าใจที่มนุษย์มีต่อพระพักตร์ที่แท้จริงของพระเจ้า และความจริงเกี่ยวกับความเป็นกบฏของเขาเอง พระราชกิจแห่งการพิพากษาทำให้มนุษย์สามารถได้รับความเข้าใจอย่างมากในเจตนารมณ์ของพระเจ้า ในพระประสงค์ของพระราชกิจของพระเจ้า และในข้อล้ำลึกทั้งหลายที่เขาไม่สามารถเข้าใจได้ นอกจากนี้ยังทำให้มนุษย์สามารถเข้าใจและรู้จักแก่นแท้อันเสื่อมทราม รวมทั้งต้นเหตุแห่งความเสื่อมทรามของตน ทั้งยังค้นพบใบหน้าที่อัปลักษณ์ของตน ผลที่เกิดขึ้นเหล่านี้ล้วนเป็นผลจากพระราชกิจแห่งการพิพากษา เพราะแก่นแท้ของพระราชกิจนี้ที่จริงแล้วคือพระราชกิจที่เปิดเผยความจริง หนทาง และชีวิตของพระเจ้าแก่ทุกคนที่มีความเชื่อในพระองค์ พระราชกิจนี้คือพระราชกิจแห่งการพิพากษาที่พระเจ้าทรงทำ” (พระวจนะฯ เล่ม 1 การทรงปรากฏและพระราชกิจของพระเจ้า, พระคริสต์ทรงพระราชกิจแห่งการพิพากษาด้วยความจริง)

“พระราชกิจแห่งการพิพากษาคือพระราชกิจของพระเจ้าเอง ดังนั้นโดยธรรมชาติแล้ว พระเจ้าจึงต้องทรงพระราชกิจนี้ด้วยพระองค์เอง มนุษย์ไม่สามารถทำแทนพระองค์ได้ เนื่องจากการพิพากษาคือการใช้ความจริงมาพิชิตมนุษยชาติ จึงไม่มีคำถามเลยว่าพระเจ้าจะยังคงทรงปรากฏในภาพลักษณ์ที่ประสูติเป็นมนุษย์เพื่อทรงปฏิบัติพระราชกิจนี้ท่ามกลางมนุษย์ กล่าวอีกนัยหนึ่งคือ พระคริสต์แห่งยุคสุดท้ายจะทรงใช้ความจริงเพื่อสั่งสอนผู้คนทั่วโลกและทำให้ความจริงทั้งหมดเป็นที่รู้จักของพวกเขา นี่คือพระราชกิจแห่งการพิพากษาของพระเจ้า” (พระวจนะฯ เล่ม 1 การทรงปรากฏและพระราชกิจของพระเจ้า, พระคริสต์ทรงพระราชกิจแห่งการพิพากษาด้วยความจริง)

พระเจ้าผู้ทรงมหิทธิฤทธิ์ทรงทำให้เป็นที่ชัดเจนอย่างมากว่าการพิพากษาคืออะไรและผลของพระราชกิจแห่งการพิพากษาคืออะไร กล่าวคือ  พระราชกิจแห่งการพิพากษาของพระเจ้าผู้ทรงมหิทธิฤทธิ์ในยุคสุดท้ายคือพระราชกิจแห่งการชำระมนุษย์ให้บริสุทธิ์และช่วยมนุษย์ให้รอดเป็นครั้งสุดท้าย  นั่นไม่ใช่แค่การกล่าวคำพูดไม่กี่คำที่กล่าวเตือนและสาปแช่งมวลมนุษย์ อีกทั้งนั่นก็ยังไม่ใช่การแสดงข้อความผ่านบทตอนหลายบทตอน  แทนที่จะเป็นเช่นนั้น พระเจ้าทรงแสดงพระวจนะในปริมาณที่เพียงพอ  พระเจ้าทรงแสดงแง่มุมอันหลากหลายทั้งหมดเกี่ยวกับความจริงซึ่งมนุษย์ควรเข้าใจและเข้าสู่เพื่อการชำระให้บริสุทธิ์และความรอดของเขา และทรงเปิดเผยความล้ำลึกทั้งหมดเกี่ยวกับแผนการบริหารจัดการหกพันปีของพระองค์ต่อมวลมนุษย์  บัดนี้พระเจ้าทรงแสดงพระวจนะมากกว่าที่องค์พระเยซูเจ้าได้ทรงแสดงในระหว่างยุคพระคุณเป็นหลายร้อยหลายพันเท่า  ที่ใจกลางของพระราชกิจแห่งการพิพากษาของพระเจ้าในยุคสุดท้ายนั้นคือการแสดงความจริงและการแสดงพระวจนะเกี่ยวกับการพิพากษาของมวลมนุษย์  พระองค์ได้ทรงพิพากษาและเปิดโปงธรรมชาติและอุปนิสัยเยี่ยงซาตานอันเปี่ยมไปด้วยบาปและต้านทานพระเจ้าของมนุษย์ พระองค์ได้ทรงเปิดเผยข้อเท็จจริงเกี่ยวกับความเสื่อมทรามโดยซาตานของมวลมนุษย์ พระองค์ได้ทรงสาธิตแสดงพระอุปนิสัยอันบริสุทธิ์ ชอบธรรม และไม่อาจล่วงเกินได้ของพระเจ้า และพระองค์ได้ตรัสบอกพวกเราถึงแง่มุมอันหลากหลายเกี่ยวกับความจริง อาทิ น้ำพระทัยของพระเจ้าและข้อพึงประสงค์สำหรับมวลมนุษย์ ตลอดจนผู้ที่ควรได้รับการช่วยให้รอด และผู้ที่ควรถูกลงโทษ  พวกเราได้รับประสบการณ์กับพระราชกิจแห่งการพิพากษาของพระเจ้าในยุคสุดท้าย พวกเราเข้าใจจุดประสงค์ของแผนการบริหารจัดการของพระเจ้า พวกเราเห็นอย่างชัดเจนถึงใบหน้าเยี่ยงปีศาจของการต้านทานอันบ้าคลั่งที่ซาตานมีต่อพระเจ้า พวกเราเข้าใจความจริงและแก่นแท้ของความเสื่อมทรามอันถลำลึกของพวกเราโดยซาตาน และพวกเรารู้จักธรรมชาติเยี่ยงซาตานของตัวเอง ซึ่งต่อต้านและทรยศพระเจ้า  พวกเรายังมีความรู้จริงเล็กน้อยอีกด้วยเกี่ยวกับพระอุปนิสัยอันชอบธรรมของพระเจ้า ความทรงมหิทธิฤทธิ์และพระปัญญาของพระองค์ และสิ่งที่พระองค์ทรงมีและทรงเป็น  ในตัวพวกเรามีหัวใจที่ยำเกรงพระเจ้ากำเนิดขึ้น และพวกเราหมอบราบบนพื้นดิน โดยไม่มีที่ใดให้ซ่อนเร้นความละอายใจของพวกเราได้ โดยรู้สึกว่าพวกเราไม่เหมาะที่จะดำรงชีวิตเฉพาะพระพักตร์พระเจ้า เกลียดตัวเองและละทิ้งตัวเองในหัวใจของพวกเรา  พวกเราค่อยๆ เป็นอิสระจากข้อผูกมัดแห่งบาป พวกเราใช้ชีวิตตามสภาพเสมือนของมนุษย์ที่แท้จริง และกลายเป็นบรรดาผู้ที่ยำเกรงและเชื่อฟังพระเจ้าอย่างแท้จริง  เช่นนั้นคือผลที่สัมฤทธิ์โดยการที่พวกเราได้รับประสบการณ์กับพระราชกิจแห่งการพิพากษาของพระเจ้าในยุคสุดท้าย—และมีเพียงพระราชกิจนี้เท่านั้นที่เป็นพระราชกิจแห่งการพิพากษาของพระเจ้าในยุคสุดท้าย

ตอนนี้พวกเรามาดูที่ยุคพระคุณกันเถิด  แม้ว่าองค์พระเยซูเจ้าได้ตรัสบางวจนะเกี่ยวกับการพิพากษา—พระวจนะที่กล่าวโทษและสาปแช่งพวกฟาริสี—แต่พระองค์ก็ได้ทำเพียงแค่พระราชกิจแห่งการไถ่เท่านั้น ซึ่งที่ใจกลางของพระราชกิจนี้คือการให้อภัยและการเอ่ยขอให้ผู้คนกลับใจ และการแสดงให้เห็นถึงความกรุณาที่มีต่อมนุษย์ และการประทานพระคุณแก่มนุษย์  นั่นไม่ใช่พระราชกิจ ณ ใจกลางของสิ่งที่เป็นการพิพากษาและการชำระบาปของมนุษย์ให้บริสุทธิ์ และดังนั้น องค์พระเยซูเจ้าจึงได้เพียงแค่ทรงแสดงพระวจนะปริมาณจำกัดบนพื้นฐานรอบๆ พระราชกิจแห่งการไถ่ โดยทรงสอนพวกเราถึงวิธีกลับใจและสารภาพ วิธีถ่อมใจและอดทน วิธีได้รับบัพติศมา แบกรับกางเขน และทนทุกข์ และอื่นๆ  เมื่อเชื่อในองค์พระผู้เป็นเจ้า พวกเราเพียงแค่จำเป็นต้องสารภาพและกลับใจโดยสอดคล้องกับพระวจนะขององค์พระผู้เป็นเจ้าเท่านั้น เพื่อให้บาปของพวกเราได้รับการให้อภัยและเพื่อให้พวกเราไม่ถูกกล่าวโทษโดยธรรมบัญญัติและถูกประหารชีวิตอีกต่อไป ทั้งนี้ พวกเราจึงมีคุณสมบัติเหมาะสมด้วยการนี้ในการอธิษฐานต่อพระเจ้าและชื่นชมพระคุณและพระพรของพระองค์  เช่นนั้นคือผลที่สัมฤทธิ์โดยพระราชกิจแห่งการไถ่ของพระเจ้าในระหว่างยุคพระคุณ และนั่นก็แตกต่างอย่างสุดขีดจากผลที่สัมฤทธิ์โดยพระราชกิจแห่งการพิพากษาในยุคสุดท้าย  กระนั้นก็ตามมีบางคนที่เชื่อว่าการได้รับประสบการณ์กับพระราชกิจของพระวิญญาณบริสุทธิ์ในยุคพระคุณ การได้รับการทำให้รู้แจ้ง การตำหนิ และการบ่มวินัยโดยพระวิญญาณบริสุทธิ์ การมีน้ำตาแห่งความระทมหลั่งไหลลงมาอาบแก้มของพวกเขาขณะที่พวกเขาอธิษฐานเฉพาะพระพักตร์องค์พระผู้เป็นเจ้าและสารภาพบาปของพวกเขา และการแสดงออกถึงพฤติกรรมที่ดีเฉพาะบางอย่าง เป็นการได้รับประสบการณ์กับการพิพากษาของพระเจ้าและการได้รับการชำระให้บริสุทธิ์  ดังนั้น พวกเราขอถามเจ้าดังนี้ว่า เจ้ารู้จักรากเหง้าแห่งบาปของเจ้าหรือไม่?  เจ้ารู้จักธรรมชาติแก่นแท้เยี่ยงซาตานของเจ้าที่ต่อต้านพระเจ้าหรือไม่?  เจ้ารู้จักความจริงเกี่ยวกับความเสื่อมทรามอันถลำลึกของมวลมนุษย์หรือไม่?  เจ้าได้มองดูแก่นแท้ที่เลวของซาตานแล้วหรือยัง?  เจ้ารู้จักพระอุปนิสัยอันชอบธรรม เปี่ยมบารมี และไม่อาจล่วงเกินได้ของพระเจ้าหรือไม่?  เจ้าได้หลีกหนีข้อผูกมัดและเครื่องจองจำแห่งบาปอย่างแท้จริงแล้วหรือยัง?  อุปนิสัยเยี่ยงซาตานของเจ้าได้รับการชำระให้บริสุทธิ์แล้วหรือยัง?  เจ้าได้กลายเป็นใครบางคนที่ยำเกรงและเชื่อฟังพระเจ้าแล้วหรือยัง?  เจ้ายังไม่ได้บรรลุสิ่งใดเลยในบรรดาสิ่งเหล่านี้ ดังนั้น เจ้าจะสามารถกล่าวได้อย่างไรว่า เจ้าได้รับการชำระให้บริสุทธิ์แล้วหลังจากได้รับประสบการณ์กับการพิพากษาของพระเจ้า?  ด้วยเหตุนี้ พระราชกิจที่องค์พระเยซูเจ้าได้ทรงทำในยุคพระคุณจึงไม่ใช่พระราชกิจแห่งการพิพากษา  มีเพียงสิ่งที่พระเจ้าผู้ทรงมหิทธิฤทธิ์ทรงกระทำในยุคราชอาณาจักรเท่านั้นที่เป็นพระราชกิจแห่งการพิพากษาของพระเจ้าในยุคสุดท้าย