พระวจนะทรงปรากฏเป็นมนุษย์

สีเข้ม

ธีม

แบบอักษร

ขนาดตัวอักษร

ระยะห่างบรรทัด

ความกว้างของหน้า

ผลลัพธ์ 0 รายการ

ไม่พบผลลัพธ์

บทที่ 51

โอ! พระเจ้าผู้ทรงมหิทธิฤทธิ์! อาเมน! ในพระองค์ ทุกสิ่งได้รับการปลดปล่อย ทุกสิ่งเป็นอิสระ ทุกสิ่งถูกเปิดออก ทุกสิ่งได้รับการเปิดเผย และทุกสิ่งส่องสว่าง ไม่ซ่อนเร้น หรือปกปิดแม้แต่น้อย พระองค์ทรงเป็นพระเจ้าผู้ทรงมหิทธิฤทธิ์ผู้ทรงจุติเป็นมนุษย์ พระองค์ทรงปกครองในฐานะกษัตริย์ พระองค์ทรงได้รับการเผยอย่างเปิดเผย—พระองค์ไม่ทรงเป็นความล้ำลึกอีกต่อไป แต่พระองค์ได้รับการเผยอย่างสมบูรณ์ ไปตลอดชั่วกาลนาน! เราได้รับการเผยโดยทั้งหมดทั้งมวลอย่างแท้จริง เราได้มาถึงอย่างเปิดเผยต่อสาธารณะ และเราได้ปรากฎในฐานะดวงอาทิตย์แห่งความชอบธรรม ด้วยว่าวันนี้ไม่ใช่ยุคที่มีดาวประกายพรึกปรากฎขึ้น อีกทั้งไม่ใช่ระยะแห่งการปกปิดอีกต่อไป งานของเราเป็นเหมือนอย่างสายฟ้าแลบ มันสำเร็จลุล่วงอย่างรวดเร็วพอ ๆ กับเสียงฟ้าร้องที่เกิดขึ้นทันทีทันใด งานของเราได้ก้าวหน้ามาถึงช่วงระยะปัจจุบันนี้ และผู้ใดก็ตามที่ชักช้าร่ำไรหรืออยู่ว่างจะได้พบกับการพิพากษาที่ไร้ความปรานีเท่านั้น โดยเฉพาะอย่างยิ่ง เจ้าต้องมีความเข้าใจชัดเจนว่าเราคือบารมีและการพิพากษา และว่าเราไม่มีความสงสารและความรักอย่างที่พวกเจ้าอาจจินตนาการอีกต่อไป หากเจ้ายังคงไม่ชัดเจนในประเด็นนี้ เช่นนั้นแล้วเจ้าจะไม่ได้รับสิ่งใดเลยนอกจากการพิพากษา ด้วยว่าเจ้าจะลิ้มรสในสิ่งซึ่งเจ้าไม่ได้ยอมรับด้วยตัวเจ้าเอง หาไม่แล้ว เจ้าจะยังคงมีความสงสัยต่อไปและไม่กล้าที่จะมั่นคงในความเชื่อของเจ้า

ในส่วนของการซึ่งเราได้มอบความไว้วางใจให้แก่พวกเจ้านั้น พวกเจ้าสามารถทำการนั้นให้ครบบริบูรณ์ด้วยการเฝ้าเดี่ยวหรือไม่? เรากล่าวว่าหน้าที่การงานใดๆ ต้องการปัญญา ถึงกระนั้นก็ดี พวกเจ้าได้มอบการพินิจพิเคราะห์ซ้ำๆ และการให้ความคำนึงถึงที่เพิ่มมากขึ้นต่อการเตือนสติของเราในขณะที่กำลังทำบางสิ่งบ่อยครั้งเพียงใด? ต่อให้เจ้ามีความเข้าใจอยู่บ้างเกี่ยวกับหนึ่งคำจากคำเตือนสติทั้งหลายของเรา และเจ้าคิดว่าคำเตือนสตินั้นไม่เป็นไรเมื่อเจ้าได้ยินมัน เจ้าเพิกเฉยต่อมันในภายหลัง เมื่อเจ้าได้ยินคำเตือนสตินั้น เจ้าชี้นำมันไปที่สภาพเงื่อนไขจริงของเจ้าเอง และรังเกียจชิงชังตัวเจ้าเอง—แต่ต่อมาภายหลังแล้ว เจ้าเชื่อว่ามันเป็นเรื่องเล็กน้อย คำถามในวันนี้คือ ชีวิตของเจ้าสามารถก้าวหน้าได้หรือไม่ มันไม่ใช่คำถามที่ว่าเจ้าได้รับการประดับตัวภายนอกอย่างไร ไม่มีพวกเจ้าคนใดที่มีปณิธานใดๆ และเจ้าไม่เต็มใจที่จะได้รับการกำหนดพิจารณา เจ้าไม่ปรารถนาที่จะจ่ายราคา และเจ้าไม่ต้องการที่จะโยนความหรรษายินดีชั่วคราวทางโลกทิ้งไปเสีย แต่กระนั้นก็ตาม เจ้ากลัวที่จะสูญเสียพระพรจากสวรรค์ เจ้าคือบุคคลชนิดใด? เจ้าคือคนโง่คนหนึ่ง! พวกเจ้าไม่ควรรู้สึกเศร้าโศก สิ่งที่เราได้กล่าวไม่ใช่ข้อเท็จจริงหรอกหรือ? มันไม่เพียงได้ชี้ให้เห็นสิ่งซึ่งเจ้าเองได้คิดไว้แล้วหรอกหรือ? เจ้าไม่มีสภาวะความเป็นมนุษย์! เจ้าไม่มีแม้แต่คุณสมบัติของบุคคลปกติ ยิ่งไปกว่านั้น แม้ว่านี่คือสิ่งที่เป็นอยู่ เจ้าก็ยังคงมองไม่เห็นตัวเจ้าเองว่าเป็นคนยากแค้น เจ้าทำตัวสบายๆ และไร้ความกังวลตลอดทั้งวัน และอิ่มอกอิ่มใจอย่างที่สุด! เจ้าไม่รู้ว่าส่วนที่ขาดของเจ้าเองนั้นมากมายเพียงใด หรือไม่รู้ว่าเจ้าขาดสิ่งใด ช่างโง่เขลายิ่งนัก!

เจ้าไม่เห็นหรอกหรือว่างานของเราได้มาถึงจุดเช่นนั้นแล้ว? เจตจำนงของเราทั้งหมดอยู่ในพวกเจ้า เมื่อใดพวกเจ้าจึงจะสามารถจับความเข้าใจงานนั้น และแสดงให้เห็นถึงการคำนึงถึงมันได้บ้าง? พวกเจ้าเกียจคร้าน! เจ้าไม่เต็มใจจ่ายราคา ไม่เต็มใจที่จะทำงานหนัก ไม่เต็มใจใช้เวลา และไม่เต็มใจใช้ความพยายาม ขอให้เราบอกอะไรบางอย่างกับเจ้า! ยิ่งเจ้ากลัวการทนทุกข์กับความยากลำบากมากขึ้นเท่าใด ชีวิตของเจ้าก็จะเก็บเกี่ยวประโยชน์น้อยลงเท่านั้น และยิ่งไปกว่านั้น ยิ่งเจ้าจะต้องเผชิญกับอุปสรรคมากขึ้นเท่าใดขณะที่ชีวิตของเจ้าเติบโต และก็ยิ่งไม่น่าเป็นไปได้มากขึ้นเท่านั้นว่าชีวิตของเจ้าจะก้าวหน้า ขอให้เราได้เตือนความจำเจ้าอีกครั้งหนึ่ง (เราจะไม่พูดอีก)! เราจะไม่แยแส และจะทอดทิ้งผู้ใดที่ไม่รับผิดชอบต่อชีวิตของเขาเอง เราได้เริ่มทำให้การนี้มีผลบังคับใช้แล้ว เจ้ายังไม่เห็นการนี้อย่างชัดเจนหรอกหรือ? นี่ไม่ใช่การดำเนินการทางธุรกิจ อีกทั้งไม่ใช่ธุรกิจทางการค้า นี่คือชีวิต นั่นชัดเจนหรือไม่?

ก่อนหน้า:บทที่ 50

ถัดไป:บทที่ 52

เนื้อหาที่เกี่ยวข้อง