พระวจนะทรงปรากฏเป็นมนุษย์

สีเข้ม

ธีม

แบบอักษร

ขนาดตัวอักษร

ระยะห่างบรรทัด

ความกว้างของหน้า

ผลลัพธ์ 0 รายการ

ไม่พบผลลัพธ์

บทที่ 65

วจนะของเรากระทบเป้าพอดีเสมอตรงช่องโหว่ทั้งหลายของพวกเจ้า นั่นคือ วจนะเหล่านั้นชี้ชัดถึงจุดอ่อนอันเป็นหายนะของพวกเจ้า ไม่เช่นนั้นแล้ว พวกเจ้าจะยังคงผัดผ่อน ไม่มีแนวคิดเกี่ยวกับโมงยามในขณะนี้เลย จงรู้ไว้เถิด! เราใช้หนทางแห่งความรักในการที่จะช่วยพวกเจ้าให้รอด ไม่สำคัญว่าพวกเจ้าจะกระทำอย่างไร เราก็จะทำสิ่งที่เราได้เห็นชอบไว้ให้เสร็จสิ้นอย่างแน่นอน และจะไม่ทำความผิดพลาดใดเลย เรา พระเจ้าผู้ทรงมหิทธิฤทธิ์ซึ่งชอบธรรม เป็นไปได้หรือที่จะสามารถทำความผิดพลาดได้? นั่นไม่ใช่มโนคติที่หลงผิดของมนุษย์หรอกหรือ? จงบอกเราทีว่า ทุกอย่างที่เราทำและพูดไม่ใช่เพื่อประโยชน์ของพวกเจ้าหรอกหรือ? บางคนอาจจะเอ่ยอย่างถ่อมใจว่า “โอ พระเจ้า! ทุกอย่างที่พระองค์ทรงทำนั้นเพื่อพวกเรา แต่พวกเราไม่รู้ว่าจะกระทำอย่างไรเพื่อจะได้ประสานพร้อมเพรียงไปกับพระองค์” ช่างเป็นความรู้เท่าไม่ถึงการณ์เสียนี่กระไร! เจ้ายังเตลิดไปไกลจนพูดว่าเจ้าไม่รู้ว่าจะแสดงออกอย่างไรเพื่อจะร่วมมือไปกับเรา! เหล่านี้คือคำโกหกน่าอายทั้งสิ้น! ในเมื่อพวกเจ้าได้เปล่งเสียงแสดงสิ่งเหล่านั้นออกมาแล้ว เหตุใดในข้อเท็จจริงที่แท้จริง เจ้าจึงได้แสดงความคำนึงถึงเนื้อหนังซ้ำแล้วซ้ำเล่า คำพูดของเจ้าฟังดูดี แต่เจ้าไม่ได้กระทำในลักษณะอันน่ายินดีและน่าสบายใจ เจ้าต้องเข้าใจสิ่งนี้ว่า วันนี้เราไม่ถามพวกเจ้ามาก และข้อพึงประสงค์ต่างๆ ของเราก็ไม่ได้เกินกว่าเจ้าจะจับความเข้าใจ ในทางตรงกันข้าม สิ่งเหล่านั้นสามารถสัมฤทธิ์ได้โดยมนุษย์ อย่างน้อยเราก็ไม่ประเมินเจ้าสูงเกินไป เราไม่ได้ตระหนักรู้ถึงขอบข่ายความสามารถมนุษย์หรอกหรือ? เรามีความเข้าใจอันกระจ่างแจ้งสมบูรณ์เกี่ยวกับมัน

วจนะของเราให้ความรู้แจ้งแก่พวกเจ้าอยู่เสมอ กระนั้นหัวใจของพวกเจ้าก็ยังแข็งกระด้างเกินไป และพวกเจ้าไม่สามารถจะจับความเข้าใจน้ำพระทัยของพระเจ้าภายในวิญญาณของพวกเจ้าได้! จงบอกเราทีว่า กี่ครั้งแล้วที่เราได้เตือนความจำพวกเจ้าไม่ให้เพ่งความสนใจไปที่อาหาร เสื้อผ้าอาภรณ์ หรือรูปลักษณ์ของเจ้า และให้ไปเพ่งความสนใจไปที่ชีวิตภายในของพวกเจ้าแทน พวกเจ้าก็เพียงแต่จะไม่ฟัง เราป่วยการจะพูด นี่หรือคือความด้านชาที่พวกเจ้ากลายมาเป็น? พวกเจ้าไร้เหตุผลโดยสิ้นเชิงไปแล้วหรือ? อาจเป็นได้ไหมว่าวจนะของเราเปล่งออกไปโดยเสียเปล่า? เราได้พูดสิ่งใดผิดไปหรือ?บุตรทั้งหลายของเรา! จงคำถึงถึงเจตนาอันจริงจังตั้งใจของเรา! ครั้นชีวิตของพวกเจ้าเจริญถึงวัยผู้ใหญ่ ก็จะไม่มีความจำเป็นต้องกังวลอีกต่อไป และทุกอย่างจะถูกจัดเตรียมไว้ จะไม่มีค่าเลยหากไปเพ่งความสนใจกับสิ่งเหล่านั้นตอนนี้ ราชอาณาจักรของเราได้เป็นจริงมาโดยตลอด และมันได้ลงมาสู่โลกอย่างเปิดเผย นี่แสดงนัยสำคัญมากยิ่งขึ้นไปอีกว่าการพิพากษาของเราได้มาถึงแล้วอย่างครบบริบูรณ์ เจ้าได้รับประสบการณ์กับมันหรือไม่? เราลังเลที่จะพิพากษาพวกเจ้า แต่พวกเจ้าไม่ได้แสดงความคำนึงถึงใดๆ ต่อหัวใจของเราเลย ความปรารถนาของเราก็คือการที่พวกเจ้าจะได้รับการดูแลและการปกป้องจากความรักของเราโดยสม่ำเสมอ แทนที่จะได้รับการพิพากษาอันไร้ปรานี อาจเป็นได้ไหมว่าพวกเจ้าเต็มใจที่จะถูกพิพากษา? หากไม่ใช่ เช่นนั้นแล้ว เหตุใดเจ้าจึงไม่เข้ามาใกล้เราซ้ำๆ สามัคคีธรรมกับเรา และเชื่อมสัมพันธ์กับเรา? เจ้าปฏิบัติต่อเราอย่างเย็นชาเหลือเกิน ทว่าเมื่อซาตานได้ให้แนวคิดต่างๆ แก่เจ้า เจ้ากลับรู้สึกปลื้มใจ คิดว่าแนวคิดเหล่านั้นจะสอดคล้องต้องกันกับเจตจำนงของเจ้า--ทว่าไม่มีสิ่งใดเลยที่เจ้าทำเพื่อประโยชน์ของเรา พวกเจ้าพึงปรารถนาที่จะปฏิบัติต่อเราอย่างใจร้ายมากเสมอกระนั้นหรือ?

มันไม่ใช่เพราะว่าเราไม่ปรารถนาจะมอบให้เจ้า แต่เป็นเพราะพวกเจ้าไม่เต็มใจจะจ่ายราคา ดังนั้นแล้ว พวกเจ้าจึงมือเปล่า ไม่ได้ถืออะไรอยู่เลย พวกเจ้าไม่เห็นหรือว่าพระราชกิจแห่งพระวิญญาณบริสุทธิ์กำลังก้าวหน้าไปรวดเร็วเพียงไร? พวกเจ้าไม่เห็นหรือว่าหัวใจของเรามอดไหม้ด้วยความวิตกกังวล เราขอให้พวกเจ้าร่วมมือกับเรา แต่เจ้าก็ยังคงไม่เต็มใจ ความวิบัติทุกลักษณะจะบังเกิดขึ้นตามติดกันมา ประชาชาติและสถานที่ทั้งหมดจะประสบหายนะ นั่นคือ ภัยพิบัติ การกันดารอาหาร น้ำท่วม ภัยแล้ง และแผ่นดินไหวจะเกิดขึ้นทุกหนทุกแห่ง ความวิบัติเหล่านี้จะไม่เกิดขึ้นเพียงแค่หนึ่งหรือสองที่เท่านั้น และความวิบัติเหล่านี้จะไม่จบลงภายในหนึ่งหรือสองวัน ในทางกลับกัน ความวิบัติเหล่านี้จะขยายไปทั่วเป็นบริเวณที่กว้างขึ้นทุกที และกลายเป็นรุนแรงมากขึ้นทุกที ในช่วงระหว่างเวลานี้ ทุกรูปแบบของภัยพิบัติจากแมลงจะเกิดขึ้นครั้งแล้วครั้งเล่า และปรากฏการณ์คนกินเนื้อคนจะบังเกิดขึ้นทุกที่ นี่คือการพิพากษาของเราต่อประชาชาติและกลุ่มประชาชนทั้งหมด บุตรทั้งหลายของเรา! พวกเจ้าต้องไม่ทนทุกข์กับเจ็บปวดหรือความยากลำบากจากความวิบัติ ความปรารถนาของเราคือการที่จะให้พวกเจ้ามีวัยวุฒิในไม่ช้า เข้ารับภาระที่วางอยู่บนไหล่ของเราโดยเร็วที่สุดเท่าที่จะเป็นไปได้ เหตุใดเจ้าจึงไม่เข้าใจเจตจำนงของเราเล่า? งานในภายหน้าจะยิ่งต้องใช้ความทุ่มเทมากขึ้นทุกที พวกเจ้าใจแข็งมากจนจะทิ้งเราไว้กับงานเต็มมือเรา ให้เราต้องทำงานอย่างลำบากยากเข็ญเหลือเกินด้วยตัวเราเองอย่างนั้นหรือ? เราจะทำให้มันเรียบง่ายขึ้น นั่นคือ บรรดาผู้ที่ชีวิตของพวกเขาเจริญถึงวัยผู้ใหญ่ก็จะได้เข้าสู่ที่หลบภัย และจะไม่ทุกข์ทนกับเจ็บปวดหรือความยากลำบาก บรรดาผู้ที่ชีวิตของพวกเขายังไม่ได้เจริญถึงวัยผู้ใหญ่จะต้องทุกข์ทนกับเจ็บปวดและอันตราย วจนะของเราชัดแจ้งพอแล้ว มิใช่หรือ?

นามของเราจะแผ่ขยายไปทุกทิศทางและทั่วทุกที่ เพื่อให้ทุกคนได้รับรู้นามศักดิ์สิทธิ์ของเราและรู้จักเรา ผู้คนจากทุกวิถีชีวิตในสหรัฐอเมริกา ญี่ปุ่น แคนาดา สิงคโปร์ สหภาพโซเวียต มาเก๊า ฮ่องกง และประเทศอื่นๆ จะมารวมตัวกันหนาแน่นในจีนทันที เพื่อตามหาหนทางที่แท้จริง นามของเราได้ได้รับการให้คำพยานต่อพวกเขาแล้ว ทั้งหมดที่เหลือคือเพื่อให้พวกเจ้าเจริญถึงวัยผู้ใหญ่ให้เร็วที่สุดเท่าที่จะเป็นไปได้ เพื่อที่พวกเจ้าอาจเป็นผู้เลี้ยงและนำทางพวกเขาได้ นี่เป็นเหตุผลที่เรากล่าวว่ามีงานมากกว่านี้ที่ต้องทำให้เสร็จ นามของเราจะแพร่สะพัดออกไปอย่างกว้างขวางในการตื่นรู้เรื่องความวิบัติ และถ้าหากพวกเจ้าไม่ได้ใส่ใจ พวกเจ้าก็จะสูญเสียส่วนที่พวกเจ้ามีสิทธิ์ได้ พวกเจ้าไม่กลัวหรือ? นามของเราจะแผ่ขยายไปยังทุกศาสนา ทุกวิถีชีวิต ทุกประชาชาติ และทุกนิกาย นี่คืองานของเราที่ต้องทำให้เสร็จในหนทางอันเป็นระเบียบ ด้วยการเชื่อมโยงอันแนบแน่น ทั้งหมดเกิดขึ้นด้วยการจัดการเตรียมการอันมีปัญญาของเรา เราจะปรารถนาเพียงให้พวกเจ้าสามารถรุดหน้าไปกับทุกย่างก้าว ติดตามย่างก้าวของเราไปอย่างใกล้ชิด

ก่อนหน้า:บทที่ 63

ถัดไป:บทที่ 66

เนื้อหาที่เกี่ยวข้อง