I

พระเจ้าทรงเกลียดชังมนุษย์เพราะมนุษย์เป็นปฏิปักษ์กับพระองค์ แต่ในพระทัยของพระองค์นั้น ความใส่ใจ ความห่วงใย และความกรุณาของพระองค์ต่อมนุษยชาติไม่เคยเปลี่ยนแปลง แม้พระองค์จะทำลายล้างมวลมนุษย์ พระทัยของพระองค์ก็ยังคงไม่เปลี่ยนแปลง เมื่อมนุษยชาติเต็มไปด้วยความเสื่อมทรามและเป็นกบฏต่อพระเจ้าจนถึงระดับที่ร้ายแรง พระเจ้าก็ต้องทรงทำลายล้างมวลมนุษย์นี้ เพราะอุปนิสัยและแก่นแท้ของพระองค์ และเป็นไปตามหลักธรรมของพระองค์ แต่เพราะแก่นแท้ของพระเจ้า พระองค์จึงยังคงสงสารมวลมนุษย์ ถึงกับทรงต้องการใช้วิธีต่างๆนำมวลมนุษย์กลับมา เพื่อให้พวกเขาสามารถมีชีวิตต่อไปได้ อย่างไรก็ตาม มนุษย์กลับต่อต้านพระเจ้า ยังคงกบฏต่อพระเจ้า และปฏิเสธความรอดของพระเจ้า นั่นคือ มนุษย์ปฏิเสธเจตนารมณ์อันดีงามของพระองค์—ไม่ว่าพระเจ้าจะทรงเรียกหา สะกิดเตือน หล่อเลี้ยงเขา ช่วยเหลือ หรือยอมผ่อนปรนให้เขาอย่างไร มนุษย์ก็ไม่เข้าใจหรือซาบซึ้ง และไม่สนใจ

II

ในความเจ็บปวดของพระองค์ พระเจ้ายังคงไม่ลืมที่จะประทานความผ่อนปรนสูงสุดของพระองค์แก่มนุษย์ รอคอยให้มนุษย์ปรับเปลี่ยนครรลองให้ถูกต้อง หลังจากที่ถึงขีดจำกัดของพระองค์แล้ว พระองค์ย่อมทรงทำสิ่งที่พระองค์ต้องทรงทำโดยไม่มีความลังเลอันใด กล่าวอีกนัยหนึ่งก็คือ มีช่วงเวลาและกระบวนการหนึ่งที่เฉพาะเจาะจงตั้งแต่ชั่วขณะที่พระเจ้าทรงวางแผนทำลายมวลมนุษย์จนถึงจุดเริ่มต้นอย่างเป็นทางการของพระราชกิจแห่งการทำลายมวลมนุษย์ของพระองค์ กระบวนการนี้มีขึ้นเพื่อให้มนุษย์ปรับเปลี่ยนครรลองให้ถูกต้อง และนี่เป็นโอกาสสุดท้ายที่พระเจ้าประทานแก่มนุษย์ ดังนั้นในช่วงก่อนที่จะทำลายล้างมวลมนุษย์นี้ พระเจ้าจึงทรงพระราชกิจมากมายที่เป็นการสะกิดเตือนและเตือนสติ ไม่ว่าพระทัยของพระเจ้าจะเจ็บปวดและโศกเศร้าเพียงใด พระองค์ก็ยังคงใส่พระทัย ห่วงใย และประทานความกรุณาอันอุดมแก่มนุษยชาติต่อไป ในเรื่องนี้ พวกเรามองเห็นว่าความรักที่พระเจ้าทรงมีต่อมวลมนุษย์นั้นจริงแท้ไม่ใช่สิ่งที่พระองค์เพียงตรัส แต่ไม่ทำ ความรักของพระเจ้าเป็นจริง จับต้องได้ และรู้สึกได้จริง

จาก พระวจนะฯ เล่ม 2 ว่าด้วยการรู้จักพระเจ้า, พระราชกิจของพระเจ้า พระอุปนิสัยของพระเจ้า และพระเจ้าพระองค์เอง 1