I

เมื่อผู้คนยังไม่ได้รับการช่วยให้รอด บ่อยครั้งที่ชีวิตของพวกเขาถูกรบกวน และถึงขนาดถูกควบคุมโดยซาตาน กล่าวอีกนัยหนึ่งคือ ผู้คนที่ยังไม่ได้รับการช่วยให้รอดนั้นเป็นนักโทษของซาตาน พวกเขาไม่มีเสรีภาพ พวกเขายังไม่ถูกซาตานปล่อยตัว ไม่มีคุณสมบัติเพียงพอหรือมีสิทธิ์ที่จะนมัสการพระเจ้า และพวกเขาถูกซาตานไล่ตามอย่างกระชั้นชิดและเล่นงานอย่างโหดร้าย ผู้คนเหล่านั้นไม่มีความสุขให้พูดถึง พวกเขาไม่มีสิทธิ์ในการดำรงอยู่อย่างเป็นปกติให้พูดถึง และยิ่งไปกว่านั้น พวกเขาไม่มีศักดิ์ศรีให้พูดถึง หากเจ้าลุกขึ้นสู้รบกับซาตาน โดยใช้ความเชื่อในพระเจ้า การนบนอบ และการยำเกรงพระเจ้าของเจ้าเป็นอาวุธต่อสู้กับซาตานอย่างเอาเป็นเอาตาย จนกระทั่งเจ้าทำให้ซาตานพ่ายแพ้อย่างราบคาบและทำให้มันหันหลังวิ่งหนีและขี้ขลาดทุกครั้งที่มองเห็นเจ้า เมื่อนั้นเท่านั้นมันจึงจะละทิ้งการโจมตีและการกล่าวหาเจ้าโดยสิ้นเชิง และเมื่อถึงจุดนั้น เจ้าจึงจะได้รับการช่วยให้รอดและเป็นอิสระ

II

หากเจ้าเพียงมุ่งมั่นที่จะตัดขาดจากซาตานอย่างสิ้นเชิง แต่ไม่พร้อมด้วยอาวุธที่มีประสิทธิภาพในการเอาชนะซาตาน เช่นนั้นเจ้าจะยังคงอยู่ในอันตราย เมื่อเวลาผ่านไป หากเจ้าถูกซาตานทรมานอย่างหนักจนไม่มีเรี่ยวแรงหลงเหลือในตัวเจ้าแม้แต่น้อย แต่เจ้าก็ยังไม่สามารถเป็นคำพยานได้ ยังไม่สามารถปลดปล่อยตัวเองจากการกล่าวหาและการโจมตีของซาตานที่มีต่อเจ้าโดยสมบูรณ์ เช่นนั้นเจ้าย่อมจะมีความหวังน้อยนิดในความรอด สุดท้ายแล้ว นั่นก็คือ เมื่อมีการประกาศถึงการสิ้นสุดพระราชกิจของพระเจ้า หากเจ้ายังคงอยู่ในกำมือของซาตาน ไม่สามารถปลดปล่อยตัวเองให้เป็นอิสระ เมื่อนั้นเจ้าจะไม่มีทางมีโอกาสหรือความหวังเลย นั่นหมายความว่า ผู้คนเหล่านั้นจะตกเป็นเชลยของซาตานโดยสมบูรณ์

จาก พระวจนะฯ เล่ม 2 ว่าด้วยการรู้จักพระเจ้า, พระราชกิจของพระเจ้า พระอุปนิสัยของพระเจ้า และพระเจ้าพระองค์เอง 2