I

ถ้าเจ้าเป็นผู้รับใช้จริง เจ้าสามารถอุทิศตนในการทำงานให้เรา โดยไม่มีสิ่งที่เป็นความสุกเอาเผากินหรือความคิดลบได้หรือไม่? ถ้าเจ้าค้นพบว่าเราไม่เคยซาบซึ้งในคุณค่าของเจ้า เจ้าจะยังคงอยู่และทำงานให้เราไปตลอดชีวิตได้หรือไม่? ถ้าเรายังคงเย็นชาต่อเจ้าอย่างยิ่ง ทั้งที่เจ้าทุ่มเทพยายามไปมาก เจ้าจะสามารถทำงานให้เราอย่างเงียบๆ โดยไม่เป็นที่รู้จักต่อไปได้หรือไม่? หลังจากที่เจ้าสละบางอย่างให้เรา ถ้าเราไม่ตอบสนองข้อเรียกร้องเล็กๆ น้อยๆ ของเจ้า เจ้าจะท้อแท้และผิดหวังในตัวเรา หรือถึงกับโกรธแค้นและตะโกนด่าทอหรือไม่?

II

ถ้าเจ้าจงรักภักดีอย่างมากมาโดยตลอด ทั้งยังรักเรามาก แต่เจ้ากลับทนทุกข์ทรมานเพราะโรคภัย ตึงเครียดทางการเงิน ถูกมิตรและญาติทอดทิ้ง หรือเพราะเรื่องร้ายอื่นใดในชีวิต เจ้าจะยังคงจงรักภักดีและรักเราต่อไปหรือไม่? ถ้าสิ่งที่เจ้านึกภาพเอาไว้ในใจไม่ตรงกับสิ่งที่เราทำลงไป เจ้าควรเดินไปตามเส้นทางในอนาคตของเจ้าอย่างไร? ถ้าเจ้าไม่ได้รับสิ่งที่เจ้าหวังว่าจะได้ เจ้าจะเป็นผู้ติดตามของเราต่อไปได้หรือไม่?

III

ถ้าเจ้าไม่เคยเข้าใจจุดประสงค์และนัยสำคัญในงานของเรา เจ้าจะเป็นคนนบนอบที่ไม่ตัดสินและสรุปอะไรตามอำเภอใจได้หรือไม่? เจ้าจะมองเห็นความล้ำค่าของวจนะทั้งมวลที่เราพูดไปและงานทั้งปวงที่เราทำไปขณะที่เราอยู่ร่วมกับมนุษย์ได้หรือไม่? เจ้าสามารถเป็นผู้ติดตามที่สัตย์ซื่อของเรา เต็มใจทนฝ่าความทุกข์ชั่วชีวิตเพื่อเรา ต่อให้เจ้าไม่ได้อะไรไว้หรือไม่? เพื่อเรา เจ้าสามารถเลิกคิดคำนึง วางแผน หรือตระเตรียมเส้นทางเพื่อเอาชีวิตรอดในอนาคตได้หรือไม่?

IV

คำถามเหล่านี้แทนข้อกำหนดขั้นสุดท้ายที่เรามีต่อพวกเจ้า ถ้าเจ้าทำได้ลุล่วงสักหนึ่งหรือสองข้อที่ถามไป เช่นนั้นแล้วเจ้าก็ยังต้องพากเพียรต่อไป ถ้าไม่สามารถทำได้สำเร็จตามข้อกำหนดเหล่านี้แม้แต่ข้อเดียว ก็แน่นอนว่าเจ้าย่อมเป็นคนจำพวกที่จะถูกโยนลงนรก เพราะผู้คนเยี่ยงนี้ไม่ใช่คนที่สามารถเข้ากันได้กับเราเป็นแน่ เราจะเก็บคนที่สามารถทรยศเราภายใต้รูปการณ์ใดๆ เอาไว้ในบ้านของเราได้อย่างไร?

จาก พระวจนะฯ เล่ม 1 การทรงปรากฏและพระราชกิจของพระเจ้า, ปัญหาที่ร้ายแรงมาก: การทรยศ (2)